Meiyazhagan (மெய்யழகன்)

RAMA KRISHNAN

GİTTİĞİNİ SÖYLÜYORLAR.

AMA BİZ İNANMIYORUZ. SEN DE İNANMIYORSUN.

SEVGİ İLAHTIR

SEVGİ TATMİNDİR

SEVGİ SAKLIDIR

SEVGİ NİHAİ HAKİKATTİR

Ne oluyor kardeşim?

Hâlâ eve gitmemişsin, bir de burada uyuyorsun!

Benimle barakada yatmak ister misin?

Hindistan cevizi sapı da veririm, yersin.

Yüzü burada, kendin sor.

Buraya geldiğinde daha bebekti!

Boyu anca omzuna gelirdi.

Ama şimdi ayaktayken sen onun omzuna anca geliyorsun.

Böyle uzun ve sağlıklı olsun diye ona bir sürü şey yedirdim.

Değil mi yavrum?

Benim tombul yavrum!

Tombul yavrum!

Dede, fili al da git. Geç oldu.

Acıkmıştır.

Haydi git canım.

Haydi yürü!

Gel.

- Dede. - Gel.

Şehirden temelli gidiyoruz.

Evi kaybettik.

Hey! Mozhi! Mozhi!

Hey!

Niye böyle cevap vermeden gidiyor?

Hey, al bakalım. Al şunu.

Gidiyorum! Gidiyorum!

Kemikten ibaret kaldım, gidiyorum!

Izdırap dolu yola koyuldum, gidiyorum!

Çocuk ruhumun ebedi neşeyle dans ettiği.

Yerim yurdumdan ayrılıyorum!

Atalarımın inşa ve müdafaa ettiği yuvamdan.

Ayrılıyorum!

Gidiyorum! Gidiyorum!

Kemikten ibaret kaldım, gidiyorum!

Izdırap dolu yola koyuldum.

Gidiyorum!

Neredesin lan sen?

Birine bir şey dedin mi?

Efendim, niye bana haber vermeden

bu saatte gidiyorsunuz?

- Amca, sen ne zaman geldin? - Oldu biraz.

Sen nereden geliyorsun?

Servet bölüşüldü, ev elden çıktı.

Artık bizim değil, kalmanın ne manası…

Niye toprağınızı terk ediyorsunuz?

- Kiraya çıkarsınız. - Sence ben…

Üç nesildir bu evde, bu şehirde yaşıyoruz.

Boş ver, bazı şeyler kelimelerle anlatılamaz.

Anlamadığımdan değil, efendim.

Ama bu evden gitmek sizden çok ona daha zor gelecek.

Ona iyi bakın, efendim.

Mozhi.

Bhuvana'yı Needamangalam'a götüreceğim.

Niye?

Burada kalamaz, değil mi?

Orada bir okula kayıt yaptırdım, baban öyle istemişti.

Ah zaman adaletin bu mu?

Serap mı görüyor bu gözler?

Ne günah işledim ki ben?

Hayatım yalanmış sanki!

Müşfik ananın kucağından koparıldık.

Hısım akrabanın hırsından.

Yarınlarımız vardı.

Artık tarumar!

İpin ucunda dans ederdi uçurtma.

Koptu ip, kayboldum artık!

Çiçeği burnundayken sökülen ağaç misali.

Bana bakınca acıyor insanın içi!

Ormanın derinliklerindeki nehir gibi.

Kayboldum ben!

Yuvasında barınamayan bir kuş gibi.

Mülteci oldum ben!

Gidiyorum! Gidiyorum!

Kemikten ibaret kaldım, gidiyorum!

Izdırap dolu yola koyuldum.

Gidiyorum!

Ne diyeceğim?

Kendimi nasıl teskin edeceğim?

Bu lanetin sonu ölüm.

Nasıl değiştireceğim?

Bu fesadın yolu.

Karanlıkla dolu.

Nasıl önümü aydınlatacağım?

Bugün gidiyorum.

Ama ne zaman döneceğim?

Kendi kapıma hangi gün geri geleceğim?

Beni evime götürecek.

O saf ruhu ne zaman bulacağım?

Toprağımın insanı olmadan.

Nasıl yaşayacağım?

Yapayalnız bir katreyim.

Her daim akıntının aksi yönündeyim!

Sen kilitle.

Anahtarı sen ver kardeşim.

Pis serseriler!

Hepsini lanetliyorum!

- İyi gün görmesinler! - Sokkalingam!

Sadece mal varlığımızı kaybettik.

Ama hep beraberiz.

Bırak artık. Bir çözüm yolu bulacağız.

Ne dilediğine dikkat edeceksin!

Ne olursa olsun onlar benim kardeşlerim.

Kız evladın da kaderi bu, başkasının kuklası oluyorlar!

Onlara nasıl lanet ederiz?

Ağabey, sen okumuş adamsın.

Ben senin gibi olgun olamam.

Haydi beni bırak! Haydi kendini de bırak!

Ya o ne olacak?

Bu ev onun dünyasıydı. Bu şehir onun her şeyiydi!

Aniden her şey değişti,

benim evladıma ne olacak?

Evet…

Ne gerek var ağabey?

- Al şunu. - Param var.

Hem bilet parası hem de kıza bir şeyler alırsın.

Evi kaybettik diye bana kızgın mısın?

Yok ağabey.

Burada kalırsan bir bahane uydurur haftada bir seni görmeye gelirim.

Ama yapabilir miyim işte.

Bir tek o canımı sıkıyor, ağabey.

Bhuvana.

Güzelim.

Ben gideyim mi artık?

Hayır, ben de seninle geleceğim.

Ağabey Madras'a gidiyor yavrum.

Ben de geleceğim.

Senin yarın okulun var, babanla gitmen lazım.

Döndüğümde

bir sürü çikolata, kıyafet getireceğim, seni göreceğim, tamam mı?

Ben çikolata istemiyorum.

Ben de seninle geleceğim.

Madras'ta da okul vardır,

bisiklete biner beraber gideriz.

Gel yavrum.

- Gel. - Haydi babana git.

- Bhuvana. - Ben ağabeyimi istiyorum.

- Gel. - Ben ağabeyimle gideceğim.

- Ağlama yavrum. - Ağabeyimle gideceğim ben.

Haydi yavrum.

Arul, sen kamyonda eşyalarla gel.

Annen, kardeşin ve ben otobüsle geleceğiz.

- Her şeyi yüklediniz mi? - Evet, efendim.

- Eve bir daha bakın. - Tamam efendim.

Buraya bir daha dönemeyiz.

- Peki efendim. - Bir şey lazım olursa durun.

- Su falan ister misin? - Kardeşim.

Efendim, oğlunuzun bisikletini unuttuk.

Bisiklet mi?

Arul, bisiklet lazım mı?

Biner misin?

- Yok baba. - Dur.

İhtiyacı olana versinler.

Yok, istemiyor, kalsın.

Kardeşim,

sen bisikleti al, birine verirsin.

Gidelim mi?

- Evet, siz yola çıkın. - Tamam.

K. SELVI

Güle güle git! Umudun kırılmasın!

Umudun kırılmasın evladım!

Seni bekleyeceğiz!

Güle güle git, muhakkak geri gel!

Güle güle git! Dönmekten çekinme evladım!

Seni bekleyeceğiz!

Güle güle git, muhakkak geri gel!

THANJAVUR İL SINIRI

Bir günlüğüne şehir dışına çıkacağım.

Bugün gideceğim, yarın sabah döneceğim.

Akşama sizi o besleyecek, tamam mı?

Gitmek istediğimden değilim

ama gitmek zorundayım.

Sadece bir güncük. Yarın sabah döneceğim.

Tamam mı?

Hey!

Geç oluyor, gitmiyor musun?

Gitsem mi gitmesem mi, onu düşünüyordum.

Kocam gitmese canıma minnet.

Bir gün dinlenecek diye memnun olurum.

Üç öğün sevdiği yemeği yapar, hayranlıkla onu izlerim.

Ama sen Bhuvana'nın ağabeyisin,

gitmen lazım.

Yirmi senedir kimseye gönlünü açmadın,

aile diyebileceğimiz bir onlar kaldı.

Yaptıkları eğlenceye gitmekte nasıl tereddüt edersin?

Sana göre hava hoş Arul.

Bu olaydan sonra yine aynı olacaksın…

Yalnız

ve öfkeli.

Bunda bir sakınca yok

ama senin bir kızın var, umarım bunu hatırlarsın.

İleride kızın halası, amcası, kuzeni olmayacak.

Hayatında sadece ikimiz olacağız, bunu ister misin?

Köpek var, kedi var, papağan var, bir sürü şey var, değil mi?

Toprağına dönmekten korkuyor musun Arul?