The Old Woman with the Knife (파과)

Nah, makan.

Ini ialah hamburger.

Minum sedikit.

Ada tempat untuk dituju?

Pandai cuci pinggan?

Sayang.

Awak tahu saya tak boleh bekerja buat masa ini.

Kami tak boleh bayar awak.

Tapi awak boleh makan dan tidur di sini.

Awak dah balik.

Biarkan.

Awak ke mana?

Sudah seminggu penuh.

Saya selalu tiada.

Kenapa tiba-tiba peduli?

Kawalan serangga.

Hah?

Buang pepijat.

Begitu, ya.

Biar saya lihat.

Cemerkap betul.

Sayang.

- Perjalanan awak lancar? - Elok saja.

Hei, budak ceri! Ke mana awak pergi?

- Kuarantin. - Anak gadis awak sangat

sunyi apabila awak tiada. Namun, jangan risau...

Baiklah, duduk.

- Helo sayang. - Siapa awak?

Awak buat apa?

Apa? Tak apa.

- Lepaskan. - Tak apa!

Berhenti.

Jangan risau.

Itu untuk saya? Betul awak mahu buat saya marah?

Tak guna!

Ke sini!

Matilah awak!

Kasihani saya! Jangan halau saya.

Izinkan saya tinggal di sini. Saya minta maaf...

Tak apa.

Awak bunuh pepijat, itu saja.

Nails.

Mulai sekarang, itu nama awak.

Tuan, buat apa tu?

Bangun! Kerusi itu bukan untuk awak.

Tunjukkan rasa hormat!

Pandang telefon

seolah-olah awak tak peduli.

Kerusi ini dikhaskan untuk ibu mengandung seperti saya.

Bagaimana saya nak tahu sama ada itu bayi,

atau penuh dengan makanan yang awak sudah bedal?

- Tunjuk! - Hentikan!

Saya cakap, saya mengandung.

Ada seorang lelaki di tempat duduk khas itu

jadi kenapa ganggu saya?

Tak guna!

Apa pandang-pandang?

Perempuan zaman sekarang tak berkahwin,

tiada anak,

dan hanya mahu mengikis duit lelaki.

Awak gunakan kerusi ini sebagai alasan!

- Tak guna! - Boleh diam?

Apa!

Tak guna, orang tua.

Beri saya ruang, boleh?

Tumpang lalu.

Aduh, ke tepi.

Maafkan saya.

Oh, saya minta maaf.

Tuan, awak okey?

Bukan saya, sumpah!

Sekejap sahaja.

Awak kata nak tolong anak saya.

- Puan sepatutnya tidak... - Boleh tolong saya?

- Sekejap saja. - Awak tak boleh.

- Saya tahu ini Agensi Sinseong. - Tidak, bukan.

Dengar cakap saya!

Hornclaw.

Pokok lidah jin mudah tumbuh.

Sesuai untuk pemula.

Tapi, saya beli untuk awak.

Hanya perlukan air dua kali setahun. Ia berbunga.

Oh Tuhan.

Dia memang tak faham...

Awak mesti biasa menanam, baru boleh suka.

Saya takut benda itu mati,

jadi saya bawa ia pulang hari ini.

Daun hijau.

Yang dia nampak cuma merah terang.

Seronok melihat sesuatu yang hijau.

Dengan cara itu,

- dia boleh melihat lebih jauh. - Awak macam wanita.

Kenapa prihatin sangat tentang dia?

Dia sentiasa dingin sebagai balasan.

Bagaimana awak tahu?

- Beban masa. - Beban masa?

Tepat sekali.

Aduh, jangan pakai barang tiruan lagi.

Ia kelihatan sangat murah.

Hei, ini yang asli.

Helo, tuan.

- Helo, Gadget. - Lama tak jumpa, Sohn.

Boleh saya bercakap dengan awak?

Ini bukan kawalan serangga. Ini pembunuh upahan.

(Isteri Shim vs. Wanita Simpanan: Perbicaraan Bermula)

Teman wanita hancurkan isteri yang dah 30 tahun hidup bersama.

Menyingkir serangga penghisap darah

ialah terjemahan tepat kawalan serangga.

(Kematian menyiksa, Ambil cincin kahwin)

Katanya sakit bertambah

tiap hari macam jarak tempuh.

Dia beri wang?

Saya menolak, tapi dia berkeras.

Sampai menangis teresak-esak.

Bagaimana nak uruskan tempat ini tanpa dana?

- Jika Godmother tahu... - Gadget...

Lalat ialah perosak, bukan?

Lalat makan mayat dan menularkan penyakit.

Awak pun tahu,

lalat sudah lama wujud,

menyebarkan debunga.

Lalat serangga berguna,

mengurus ekosistem.

Siapa peduli ia kotor, sedangkan ia bantu kita?

Kita hanya perlu ambil cincin itu.

Kita lupakan ini.

Gadget.

(di laluan bawah tanah yang sesak...)

Pembedahan berjalan lancar.

Awak buat perkara yang hebat.

Orang rasa bersalah terhadap anjing jalanan,

tapi sebenarnya tak mudah nak selamatkan mereka.

Baiklah, kalau begitu.

Puan.

Yang ini sudah terlalu tua,

rumah perlindungan mungkin tak mahu mengambilnya.

Pengangkatan juga akan jadi sukar.

Mungkin mereka terpaksa tamatkan riwayatnya.

Jadi, boleh awak buat panggilan untuk saya?

Apa?

Rumah perlindungan takkan tolak dia

jika penyelamat yang memanggil.

Adakah ini sebahagian daripada kerja awak?

Teruk jika ditinggalkan apabila dah tua dan sakit.

Dia sudah pun ditinggalkan sekali.

Betul, bukan?

Tak apa, awak akan jumpa pemilik yang baik.

Sebentar.

Duduk di sana, pandai.

Sakit sangatkah nanti?

Saya dengar mereka bedah semasa pesakit masih sedar.

Kami akan jahit awak dengan baik, jangan risau.

Kasihani saya!

Tolonglah!

- Awak baik-baik saja, budak. - Saya minta maaf.

Aduh, awak buat saya takut.

Maaf.

Jangan takut sangat, ia akan baik-baik saja.

Agaknya, adakah awak

nak jual salah satu kornea juga?

Sekarang?

Kami juga pening kepala, tapi pelanggan berkeras.

Berapa harga untuk satu?

50 ribu untuk buah pinggang,

saya akan tambah tiga yang besar.

- 30 ribu? - Ya.

- Itu masalah. - Kenapa?

Begini, tuan.

Saya akan buta seumur hidup, 30 ribu nak buat apa?

Hah?

Cermin mata sangat mahal pada hari ini,

kenapa kornea murah sangat?

Jika begitu, baiklah.

Saya akan beri awak satu yang besar.

Sepuluh.

Sepuluh yang besar?

Sepuluh saat.

Sehingga awak mati.

Tak guna!

Awak buat apa? Siapa hantar awak?

Khabarnya awak korek sebelah mata baru-baru ini.

Ambil pelanggan orang lain.

Park si tak guna itukah yang hantar awak?

Kenapa curi pelanggan daripada kawan-kawan?

Awak akan saling berjumpa tak lama lagi di neraka.

Park sudah mati juga?

Untuk pergi sejauh ini, awak mesti ada matlamat.

Matlamat saya? Untuk jadi terkenal.

Di sinilah terletaknya saraf yang sensitif. Awak suka?

Tolong...

Itu, saya tak boleh buat.

Saya hanya tahu membunuh

perlahan-lahan

penuh kesakitan...

Ke mana dia pergi?

Apa yang...

Berhenti.

Tidak!

Tunggu sekejap!

Awak menceroboh. Ini kawasan saya.