Strangers in the Park (Parque Lezama)

(อาจจะเมื่อสิบปีก่อน หรือในอีกไม่กี่วัน…)

โล่งอกไปที

ธรรมชาติช่างฉลาดจริงๆ

ที่ทำให้เรื่องธรรมดาๆ อย่างการกำจัดของเสียออกจากร่างกาย

รู้สึกดีขนาดนี้

เกือบชวนให้ผมคิดว่า ตำนานของพระเจ้าน่ะมีอยู่จริงเลย

เอาเถอะ

เราคุยถึงไหนแล้วนะ

เราคุยเรื่องอะไรค้างไว้

ผมกำลังจะเล่าเรื่องสำคัญให้คุณฟัง

เราคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ

เราไม่ได้คุยกัน

คุณคุยคนเดียว ผมไม่ได้คุยด้วย

แล้วผมพูดว่าอะไรล่ะ

จะไปรู้เหรอ ผมก็ไม่ได้ฟัง

คุณพูดเองเออเองอยู่คนเดียว

แล้วทำไมไม่ฟังล่ะ

เพราะคุณมันขี้โม้

ผมไม่อยากฟังคุณ ผมเลิกฟังมาสองวันแล้ว

เลิกทำเป็นอ่านซะที ผมรู้น่าหรอกว่าคุณมองไม่เห็น

สวนนี้ออกจะใหญ่นะ มีผู้คนทุกประเภท

- ทั้งเด็กๆ พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ คนขายของ… - โอเค

ทำไมไม่ไปกวนคนอื่นบ้าง

ผมไม่คุยกับคุณแล้ว

อยากคุยนักก็ไปคุยกับต้นไม้โน่น

นั่นมันเสาไฟ

คุณนี่ขี้โกหกตลอด

ดีแต่พูดพล่าม เป็นคำโกหกทั้งนั้น

คุณต้องพิสูจน์ข้อกล่าวหาด้วยหลักฐานสิ

โอเค ได้

ตัวอย่างเช่น

จริงเหรอที่คุณเคยเป็น

อดีตเจ้าหน้าที่กองกำลัง เพื่อการปลดปล่อยรวันดา

ไม่จริงอยู่แล้ว

และคุณก็ไม่ได้ชื่อมอบูตูด้วย อย่าโกหก

ดูก็รู้ว่าไม่ใช่

นั่นปะไร เห็นไหม คุณโกหก

ผมไม่ได้โกหกคุณ

เรียกว่าปิดบังตัวตนต่างหาก

อะไร หมายความว่าไง

ในสายงานของผม คุณต้องมีตัวตนลับ

ผมไม่อาจบอกรายละเอียดมากไปกว่านี้แล้ว

จะบอกว่าคุณเป็นสายลับงั้นเหรอ

ผมแค่บอกว่าผมชื่อมอบูตู

เป็นสมาชิกกองกำลังปลดปล่อยรวันดา

ตัวตนลับอะไรเพ้อเจ้อชะมัด

คิดว่าผมไม่ได้บอกพวกนั้นรึไง

ผมบอกไปแล้ว

ชายชาวโปแลนด์วัย 86 ปี จะชื่อว่ามอบูตู มาจากรวันดาได้ยังไง

"แย่หน่อยนะ คุณได้ชื่อมอบูตู"

"แล้วจะยังไง ก็เป็นแบบนี้แหละ"

แต่นี่คืออาชีพหากินของผม

ผมขอร้อง อย่าถามอะไรเพิ่มเติมอีกเลย

แต่มันแปลกไม่ใช่รึไง

ทำไมถึงเลือกชายชราไปทำงานแบบนั้น

อ้าว ผมก็ไม่เข้าใจหรอก

ผมก็มีคำถามเหมือนกัน

ประมาณหนึ่งปีก่อน

ผมยืนเข้าแถวอยู่ที่ธนาคาร

แล้วมีผู้ชายคนนึงเดินมาหาผม

เขาถามผมทันทีว่าอยากเป็นสายลับไหม

ไม่จริงละ

แต่ก็มีเหตุผลนะ

พวกเขาคิดว่า

"เขาแก่แล้ว ไม่มีใครสนใจเขาหรอก"

"เขาไปไหนมาไหนได้เหมือนผี แล้วเก็บข้อมูลมา"

เรื่องนั้นก็จริง

แต่พวกเขาเลือกตัวตนลับผมได้แย่มาก

- ก็… - แต่ขอทีเถอะ

เลิกถามผมซะที

ผมพูดจริงนะ ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ตอบ

พวกเขาตั้งนามแฝงให้ผมด้วย

อาเบล

อาเบลเหรอ

อาเบล โกลด์ฟาร์บ

แล้วคุณชื่อจริงว่าอะไร

ซามูเอล โกลด์ฟาร์บ

- ให้ใช้นามสกุลเดิมงั้นเหรอ - นั่นสิ พวกนั้นมันโง่

แต่จะทำไงได้ล่ะ คนเราต้องทำมาหากิน

ก็จริง ผมก็พูดอย่างนั้นตลอด

งั้นถามหน่อยสิ

คุณเคยสืบได้เรื่องอะไรให้พวกเขาไหม

ผมนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งวัน

กับผู้ชายที่มองเสาไฟเป็นต้นไม้

ผมจะไปเอาข้อมูลมาจากไหนล่ะ ถามได้ ไม่เคยอยู่แล้ว

ผมต้องถามเรื่องประกันสุขภาพสำหรับสายลับ

เพราะพวกเขาบอกผมว่า…

- ปัดโธ่เว้ย - อะไร

ให้ตายสิวะ คุณหลอกผมอีกแล้ว

ผมสาบานว่าจะไม่หลงเชื่ออีก แต่คุณก็หลอกผมอีกจนได้

"ผมชื่ออาเบล โกลด์ฟาร์บ"

"ประกันสุขภาพสำหรับสายลับ"

เชื่อเลย โกหกอยู่ได้

อย่าบอกนะว่าไม่สนุก

เรื่องนี้สนุกดีออก

- ทั้งยาว ซับซ้อน น่าสนใจ - ไม่เห็นจะดีตรงไหน

เราคุยกันจบแล้ว

อย่าคิดจะหลอกผมอีก ออกไปซะ

นี่มันที่ของผม ผมมาถึงก่อน

- ที่ของคุณเหรอ - ใช่

จะเป็นที่ของคุณได้ยังไง ไหนล่ะโฉนดที่ดิน

มาดูซิว่าใช่ที่ของคุณจริงรึเปล่า

อยากเห็นโฉนดใช่ไหม อยู่นี่ไงสองฉบับ

- อ่านลายมือเป็นไหมล่ะ - ขอล่ะ

อ่านมือผมนะ นี่มันนักมวยเก่า

ผมมานั่งประจำตรงนี้สามปีแล้วนะคุณ

เป็นที่ที่ผ่อนคลาย เงียบสงบ

แต่พอสัปดาห์ที่แล้ว คุณก็โผล่มา และทำจนผมจะเป็นบ้าแล้ว พอกันที

ไปซะ ผมจะนับถึงสาม ไม่งั้นผมต่อยจริงแน่

ผมว่าเราควรคุยกันแป๊บนึงก่อนนะ

ระฆังดังแล้ว

- นี่คุณ… - นักมวยกำลังขึ้นสังเวียน

จะชกผมท่าไหน ถ้ามองไม่เห็นผมด้วยซ้ำ

ทำตัวแบบนี้มันน่าอายนะ

พอผมชกเสร็จ คุณนั่นแหละที่จะหน้าหงาย

ด้วยความเคารพนะ

นิสัยคุณมันน่าหดหู่ และทัศนคติคุณก็แย่มาก

ถึงทีของแชมป์แล้ว!

อ้าวคุณ อย่าขยับๆ

อย่าขยับ ไม่รู้กระดูกหักตรงไหนรึเปล่า

ผมไม่เคยล้มเลย

เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก

ผมล้มทุกเช้าเลย

พอตื่นเช้ามาดื่มกาแฟ แล้วก็ล้มตัวต่อ

นี่แหละวัฏจักรชีวิต

ตอนอายุสองขวบก็หัดลุกแล้วเดินเตาะแตะ

ในชั่วพริบตาก็อายุ 86 แล้วล้มลุกอีก

เงยหัวขึ้นได้ไหม ทำให้ดูหน่อย

นั่นแหละๆ เป็นลางดีนะ ดีแล้ว

ไหนมาดูบริเวณเชิงกรานหน่อย

โอเค ขอดูหน่อย ตรงนี้นะ

ถ้าชอบให้นวดแบบนี้ บอกไว้ก่อนนะว่าผมโสด

เอามือออกไป

ไม่ต้องห่วง

ถ้ามีอะไรหักก็ไม่เป็นไรหรอก

ผมนี่สิสะโพกเปราะบางยังกับถ้วยชา

ปีที่แล้วสะโพกหักไปสองครั้ง

มีครั้งนึงผมตายไปพักนึงเลย

หกนาที

- ไม่นานเท่าไหร่นี่ - ผมกำลังผ่าตัดบายพาส แล้วก็ตูม

หมอต้องเอาสายเคเบิลมาจัมพ์ผม ยังกับผมเป็นรถ

ขยับแขนได้ไหม ลองดูหน่อยสิ

เยี่ยมมาก

คุณไม่เป็นไรหรอก

ทีนี้นอนไปสักห้านาทีนะ พักผ่อนบ้าง

สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับการผ่อนคลายคือเรื่องตลก

เวอร์ดาเกร์ เขาสุดยอดเลย จำเขาได้ไหม

เพ้อเจ้ออีกแล้วล่ะสิ

- อะไรล่ะ - หมายความว่าไง

ที่พูดเรื่องตายไปแล้วน่ะ

- ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก - จริงส

- เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนเลย - จริงแท้แน่นอนอะไร

มานี่ ให้ผมช่วย

ไม่ต้อง ผมลุกเองได้

โอเค มานี่ ลุกขึ้นมา

ได้แล้ว ดีนะที่คุณลุกเองได้

- จะไปไหนล่ะ - ไปให้ไกลจากคุณ

ผมทนฟังเรื่องโกหกของคุณไม่ไหวแล้ว

ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ

ก็แค่…

เสริมแต่งความจริง

บางครั้งความจริงก็ไม่เข้ากับผม มันอึดอัดเกินไป

แล้วผมก็เก็บเข้าตรงนี้ ไม่ก็คลายออกตรงนี้

จนกว่าจะพอดีตัวเป๊ะ

ความจริงงั้นเหรอ ขอทีเถอะ

ความจริงคือตอนที่ผมผ่าตัดบายพาส หลอดเลือดสามเส้นปีที่แล้ว

เงินบำนาญที่ผมได้รับทุกวันที่เจ็ด แล้วหมดไปภายในวันที่แปด

ไปเบเกอรี่เพื่อซื้อขนมปังเก่าค้างคืน

นั่นคือความจริง

ผมบอกว่าเอาไปให้นกพิราบกิน

ผมนี่แหละนกพิราบที่ว่าา

ผมตายไปหกนาที นั่นคือความจริง

ตั้งแต่นั้นมา ผมก็มีนโยบายใหม่

แต่งเติมนิดหน่อย

เช้านี้ผมบอกที่ร้านขายผักว่า ผมเป็นคนสุดท้ายของชนเผ่าโกเมชิงโกน

เขารับฟัง

แล้วผมก็เริ่มรำลึกถึงวันเก่าๆ ที่ลาปัมปา

การปล้นสะดม

ปู่ของผมต่อสู้กับนายพลโรกา

และผมก็ชอบมาก

ถ้าผมเป็นคนเดิมมาตั้ง 86 ปี

ผมจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นสักร้อยคน ไปอีกห้าปีไม่ได้เลยเหรอ

ถามอะไรหน่อย

ร้านเบเกอรี่นั่นน่ะ ผมควรไปสักกี่โมงถึงจะได้…

ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ

- คุณหลงประเด็นแล้ว - ไม่ๆ ผมเข้าใจประเด็นแจ่มแจ้งเลย

ประเด็นเดียวที่มีคือคุณมันเพี้ยนไปแล้ว

คุณไม่ได้แค่สติเลอะเลือนนะ คุณสติหลุดกู่ไม่กลับเลย

แหม ผมโชคดีจริงๆ

- เจอผู้เชี่ยวชาญสุขภาพจิตซะแล้ว - ใช่แล้ว

ผมน่าจะแนะนำให้คุณรู้จักกับคลาริต้า ลูกสาวผม

นั่นก็ผู้เชี่ยวชาญอีกคน

เธออยากส่งผมไปอยู่โรงพยาบาลบ้า

- ดูที่เธอเขียนสิ - อะไรล่ะ ว่ามา

"เขาไม่อยู่กับความเป็นจริง"

- เธอหมายถึงผม - ใช่

"เขาต้องการคนดูแล"

เธอเขียนจดหมายฉบับนี้ ถึงนักบำบัดผม หมอเองเกลส์

ปัญหาก็คือผมไม่มีนักบำบัด

ผมนี่แหละหมอเองเกลส์