Road to Boston (1947 보스톤)

Juara maraton Olimpik Berlin 1936 ialah...

Son Kitei!

Rekodnya ialah 2:29:19!

Son membawa pulang emas dengan rekod Olimpik baru!

Jadi, saya memenangi pingat emas.

Catatan masa saya ialah 2:29:19.

Ia merupakan rekod Olimpik baru.

Pada jam 6:15 petang,

(Park Eun-bin, Oh Hee-jun, Park Hyo-ju)

Saya berdiri di atas podium bersama Victor dan Nam Sung-yong.

Lagu kebangsaan negara kami bergema di telinga saya.

Detik kebahagiaan itu tidak akan pernah dilupakan.

Ia bukan sekadar kemenangan peribadi saya.

Kuat lagi! Cakap kuat-kuat lagi!

Ia adalah kemenangan untuk semua rakyat Jepun!

Berbanding kemenangan saya sendiri,

saya percaya bahawa ia dicapai

kerana sorakan yang hebat daripada rakyat kami.

(Disebabkan dia menutup bendera Jepun)

(Son Kee Chung telah dipaksa bersetuju)

(15 Ogos 1945, Korea bebas selepas Jepun menyerah kalah)

(Namun, kegembiraan itu hanya sementara)

(kerana bahagian utara jatuh ke tangan Soviet)

(Walaupun ia mahukan kerajaan yang merdeka, )

(Korea menghadapi zaman pergolakan)

(Filem ini adalah rekaan semula sinematik peristiwa sebenar)

Sedia!

Yun-bok! Dapatkan nombor satu!

Dan dapatkan medal daripada En. Son Kee Chung sendiri!

Wang tunai lebih bermakna daripada medal.

Hei!

Kalau begitu, dapatkan medal dan wang tunai itu!

Lari laju-laju!

(ulang tahun ke-10 kemenangan dunia Son Kee Chung)

Mula!

Bersama asap yang dihembus

kenangan lalu menyapa kembali

En. Son.

En. Son?

Encik!

Biarkan dia.

Itu sebab dia tak dapat bawa anak dia dari utara 3 tahun lepas.

Dia tenggelam dalam duka.

Tapi itu adalah maraton untuk memperingati

ulang tahun ke-10 kemenangannya!

Bolehkah dia tidur di sini begini?

Perlumbaan itu untuk menghormatinya.

Apa yang awak buat!

- Hai. - En. Son!

Bangun!

Awak tak boleh berada di sini! Orang sedang menunggu!

Encik? Maraton itu apa?

Beri saya sup.

Kita tak patut kejutkan dia.

Maraton itu apa?

Malangnya, En. Son Kee Chung ada urusan penting.

Ketua sukan kerajaan tentera A.S.

(Ketua sukan kerajaan tentera A.S., Cik Smedley)

Cik Smedley, akan menyampaikan bagi pihaknya.

Tunggu!

Dia dah sampai!

Pemenang pingat emas Olimpik Berlin,

En. Son Kee Chung telah tiba!

Akhirnya, majlis penganugerahan untuk maraton ini

akan bermula sekarang.

Juara dengan catatan masa 45 minit 57 saat

ialah Suh Yun-bok, pelajar dari Universiti Korea.

Tunggu, En. Son! Itu juaranya.

Kenapa awak...

Yun-bok!

Terima kasih, encik.

Terima kasih, encik.

- Bagaimana? - Apa?

Berjabat tangan dengan wira negara?

Biasa saja. Dia berbau arak.

Suh Yun-bok! Saya Nam Sung-yong.

Hai, encik.

Persatuan maraton Korea sedang bersiap untuk Olimpik London.

Kami sedang mencari bakat seperti awak.

Saya akan dapat hadiah wang tunai hari ini?

Wang tunai? Entahlah.

- Kenapa awak tanya? - Saya akan tanyakan untuk awak.

Awak berminat untuk berlari dalam Sukan Olimpik?

Tak berminat, encik. Saya cuma lari untuk wang tunai.

Kita dah lambat! Cepat! Jom pergi.

- Nak minta duit daripada siapa? - Jom pergi!

Endik! Kami dah balik. Maaf!

Ke mana awak menghilang pada waktu kita paling sibuk!

- Dong-gu! - Ya?

Ada 6 pesanan tertunggak!

- Satu mangkuk mi. - Datang!

- Terima kasih! - Saya akan potong gaji awak!

Saya dah agak, sebab itu saya bawakan bantuan.

- Awak berdua busuk! - Jom!

Bila awak nak berhenti berlari macam budak?

Itulah yang menjadikan kita kedai penghantaran mi terlaju di Seoul!

Berikan laluan!

Ada penghantaran!

Berikan laluan!

Berikan laluan!

Saya tak boleh bernafas!

- Berikan laluan! - Laluan!

Ramainya orang Amerika...

Selepas orang Jepun pergi,

Yankee pula bermaharajalela di jalanan.

Perang dah lama tamat. Kenapa mereka tak balik lagi?

Tapi disebabkan merekalah orang Jepun kalah perang.

Apa maksud awak disebabkan mereka?

Dong-gu. Selepas bendera Jepun turun, apa yang menggantikannya?

Bendera Amerika.

Awak rasa apa maknanya?

Bodoh.

Awak ingat awak bijak sangat sebab awak masuk kolej?

- Yun-bok! - Apa?

Saya minta maaf.

- Tiada hadiah wang tunai maraton. - Tak guna!

Tapi awak dapat bersalam dengan En. Son!

Lupakanlah!

(Pejabat kerajaan tentera A.S. di Korea)

Ada satu masalah berkaitan Olimpik London.

Untuk melayakkan diri ke sukan Olimpik itu,

sesebuah negara perlu bertanding dalam pertandingan antarabangsa.

Kita perlukan pengalaman itu untuk bertanding di London.

Kita dapat tempat pertama dan ketiga dalam Olimpik Berlin.

Cik Smedley tahu tentang itu.

Bagaimana dengan rekod mereka dalam Olimpik Berlin?

Tempat pertama dan ketiga?

Ya, betul.

Tapi pingat-pingat itu dikreditkan kepada Jepun.

Saya minta maaf, tapi Korea

tiada sebarang rekod rasmi

bertanding dalam Sukan Olimpik.

Ia dikreditkan kepada Jepun.

Korea tiada rekod rasmi.

Apa maksud awak?

Kita dah merdeka! Rekod kita pun patut merdeka juga!

Kenapa ia masih dikreditkan kepada Jepun!

Setelah ia direkodkan, ia tak boleh diubah.

Setelah ia direkodkan, tak boleh ubah.

Mengarut betul!

Orang Jepun masih membebankan kita!

Ini memang mengarut!

Mungkin ada caranya.

Awak kenal John Kelley?

Rasakan tolakan tanah di bawah awak!

Gunakannya untuk tolak ke depan!

Hesy...

Tolak ke bawah!

Jangan langkah perlahan-lahan!

Tekan ke bawah!

Awak buat saya pening.

Nak rasa habuk? Lama tak jumpa.

Kenapa awak panggil saya ke sini?

Beritahu saya apa yang awak nak, dan jom pergi makan.

Bukan setakat habuk.

Nak bau peluh?

Wangi, bukan? Terus hilang mabuk awak, bukan?

Tapi awak rindukannya, bukan?

Awak mabuk?

Tak.

Saya ada dengar khabar angin.

Masa bank panggil balik semua eksekutif waktu penjajahan Jepun,

kerani Son Kee Chung mengamuk dan berhenti kerja?

Apa awak nak buat tanpa kerja?

Sama ada saya berhenti atau mabuk,

apa kena-mengena dengan awak?

Jom pergi ke Boston bersama-sama.

Boston?

Jeng jeng jeng! Tada!

Awak kenal John Kelley.

Dia menang Maraton Boston dengan kasut yang awak berikan.

Perlumbaan itu diadakan setiap tahun pada bulan April.

Kalau awak minta tolong John,

dia boleh dapatkan jemputan untuk kita.

Kalau ini bukan takdir, apakah ini?

Awak panggil saya ke sini hanya untuk itu?

Kami tak ada banyak masa sebelum bulan April,

tapi kami boleh lakukannya dengan bantuan awak.

Jangan pesongkan budak-budak itu.

Lebih baik awak ajar kemahiran untuk kerja.

Sampai bila awak nak jadi pesimistik?

Hidup saya dah bahagia.

Ikutlah saya ke Boston!

Ada duit nak bagi budak itu makan?

Nampak?

Jom bina pasukan yang hebat bersama-sama!

Menang pingat takkan beri kita makanan.

Ia tak beri kita duit.

Saya patut jual saja pingat. Ia cuma akan berkarat.

Fikirlah semula. Awak akan menyesal jual.

Saya takkan menyesal.

Ya! Jangan jual.

Saya akan jual.

Awak asyik menipu saja!

Saya takkan dengar cakap awak lagi!

Tengok sini, semua!

Siapakah 3 wira terhebat kita?

Son Kee Chung...

Yi Sun-shin, An Jung-geun, dan Son Kee Chung!

Inilah pingat tempat pertama maraton