Office Romance

Ola.

É un pracer.

Non te ilusiones.

Son máis simpática por correo.

Pois…

Por fin me convidaches a saír.

Son máis de cardio que de pesas.

Non adoito levantar tanto peso. Era convidarte ou herniarme.

Por que viñeches de Londres a Nova Jersey?

Por traballo.

Son avogado en Air Cruz.

- Adoro Air Cruz. Grazas. - Grazas.

Puntual e bos petiscos.

Saúde.

Moi bos anuncios.

"Non só presido Air Cruz, tamén son piloto."

Eu odio facelos.

Facíaos meu pai, pero retirouse e tócame a min.

É o peor do cargo.

Falo xenial.

A miña exmuller vaise poñer moi celosa cando saiba que saín coa de Air Cruz.

Isto é unha cea de traballo.

A ver…

Díxome un paxariño que estás solteira.

E eu tamén, legalmente.

Seis meses perfectos.

Vaia…

- Vin para falarmos de negocios. - Si, perdoa.

Da miña exmuller non quero nin falar.

Vale.

Stacey.

Pero non é un posto inferior?

Non sei, practicar dereito internacional a nivel global é gratificante,

pero hoxe en Air Cruz dirimín unha disputa entre un viaxeiro e un can de asistencia.

Ti agochas algo. Grazas.

Dime por que marchaches.

- Dimitiches ou botáronte? - Non.

Cóntamo, son unha tumba.

O meu exmozo pegoume a sarna e non llo contei a ninguén.

Moi ben.

Air Cruz vaise expandir ó Dallas-Fort Worth.

- É un paso enorme. - Dallas.

Quero que a sala de espera sexa coma unha catedral para…

Larry.

Desculpa.

Stacey é de Dallas.

Coñecémonos alí.

Estás chorando?

Non choro.

- Larry. - Perdoa.

Será mellor pedir algo de comer.

Xa comín unha barra de proteínas.

Sabes por que veño aquí? Por estes galopíns.

Son boísimos. Case nin se nota o tequila.

Pero fixo que está aí. Pedimos auga?

Contra! É a miña canción favorita.

Deus! Encántame.

É moi boa.

Temos que bailar.

- De ningunha maneira. - Temos que bailar.

Non. É un restaurante, aquí non se baila.

Queres quedar sentado, pillabán?

Desculpen. Tanya, por favor, suplícocho.

- Non. - Deus!

Que hostias…?

Senta ou o meu mozo párteche a cara.

- Tanya. Perdoen. - Átaa curta.

Ninguén lle vai partir a cara.

Pídolles perdón. Convídoos á sobremesa.

Merda.

Entón, deixamos de deitarnos xuntos.

Ela pensaba que era culpa súa, pero…

sinceramente…

era miña.

E agora mastúrbome pensando nela.

Fago pallas á saúde da miña exmuller. Así de fodido estou.

Velaí o meu pé.

Por favor.

Paseino moi ben.

Boas noites, Tanya.

Na primeira cita non?

Es un cabaleiro.

Pois…

ata a próxima.

- Boas noites. - Boas noites.

Mira que es apoucado.

Mamá, xa cheguei.

Jackie, quérome desculpar outra vez.

Síntoo moito.

Deberías chamar…

a Stacey.

Pode estar pensando en ti.

E masturbándose?

Adeus, Larry.

Desculpa.

Ola, Frederick. Aquí tes.

Acabeino esta noite. Dállo ó señor Vance cando chegue.

Que rápido. Tes máis tempo se queres.

O señor Vance anoxarase se ten erros.

Non ten erros.

- Todo ben, Clair? - Non.

Fóra atereces, no tren hai mil graos

e súo pola roupa interior térmica.

E, ó saír, a suor conxélaseme.

E agora teño unha erupción detrás dos xeonllos.

Vaia.

Que fixeches esta noite?

- Nada. - Algo fixeches. Que foi?

Cousas persoais.

Dime unha.

Perdón, debe ser unha diferenza cultural.

Falar de temas persoais cunha compañeira

para min é inadecuado ou groseiro.

Con: "Todo ben, Clair?",

non che pregunto se estás ben, só te saúdo.

Pois, para min, se me fas unha pregunta, contesto.

Iso é unha conversa.

Xa.

- Por exemplo, onte, cando… - Bos días.

Cando me dixeches que o teu colon irritable era "intenso",

iso é algo da túa vida persoal. Enténdelo?

- E que queres que diga? - Só "todo ben".

Eu digo "todo ben", ti tamén e seguimos.

- Pero non estou ben. - Ninguén o está. Só o dicimos.

- Bo día, señora Cruz. - Bo día.

- Bo día. - Bo día.

- Bo día, señora Cruz. - Bo día.

- Ola. Que tal onte á noite? - Un pesadelo.

- Como sabe que estou solteira? - Quen non o sabe?

- Vale. - Síntocho. Fíxoche as beiras?

- E chorou. - Vou berrar.

Anóxame moito

que a xente non saiba separar o traballo da vida privada.

Ti es a excepción, vives para o traballo.

Oe.

Non me fai falta ninguén, estou centrada no traballo.

Si, señora.

- Por Deus. - A ver.

Non che debo preguntar isto, pero como dás andado?

Non mo debes preguntar. Pasa.

- Non, ti. - É a túa empresa. Vale.

Non deberías estar na casa? Ou nun hospital, parindo.

Irei ó hospital cando veña o bebé e volverei traballar ó outro día.

Será broma. Temos baixa de maternidade. Preocúpasme.

- Oe, Marcus. - Dime.

Leva isto a Xurídica.

- Vou, señora Bloom. - Grazas.

"Vou, señora Bloom"?

Lista para a declaración?

- Nerviosa. - Non. Non é nada.

Se a maior aeroliña do mundo non está demandando a alguén,

non se lles levanta.

- Sydney. - Que?

Cala, a porta está aberta.

- É certo. - A hostia.

Ti tranquila, Vance pápaos vivos.

- Si, non? - Si. Eu pagaba por velo.

Peter Vance vai papar eses monas de almorzo.

Gunderson. Son Peter Vance.

Que é esa merda de cambiar a declaración?

Peter, síntoo.

- Vai á merda. - Peter…

Escoita, cabrón,

se o teu presidente non ten outro oco, tamén lle vou declarar o cu.

Non… Peter.

Vaia se podo.

Mira o correo, aparvado.

Sabes que?

Podo… Segues aí?

Que pasa?

Non sei se era con xato ou chourizo, pero…

- Todo ben, Clair? - Pois non.

O señor Vance atragoouse co burrito do almorzo.

Por Deus. Pódense almorzar burritos ?

- Síntoo. Está ben? - Ten un tubo na gorxa.

Vai demandar a furgoneta por un anaco de salchicha excesivo.

É ese? Es Blanchflower?

Si, son.

Pois se cae o xeneral, que entre o coronel.

Vance di que es a hostia, vas ti á vista de Falcon.

- Vai ó despacho da señora Cruz. - Si.

- Por que me mirades así? - Coñeces a señora Cruz?

Non, Rachael, non tiven o pracer.

Pracer?

Gústache sentirte parvo e ter medo?

É dura. Non farfalles.

Nin quedes calado. Fala na medida xusta.

E non lle eloxies os zapatos. O peor tramo en ascensor da miña vida.

Gústalle o cheiro a lavanda, mira de cheirar así.

Non respires, odia ese son.

E, se o tes que facer,

que sexa un folgo rápido pola beira da boca, así.

- Pase. Estao esperando. - Grazas.

Boa sorte.

A hostia.

É vostede…

impresionante.

É que…

brilla.

Contra.