Propeller One-Way Night Coach

EEN FILM VAN JOHN TRAVOLTA

NAAR EEN BOEK VAN JOHN TRAVOLTA

GEREGISSEERD DOOR JOHN TRAVOLTA

28 DECEMBER 1962

De vertrekhal was bijna uitgestorven.

M'n moeder zag een foto van Liz Taylor in de nieuwe film The V.I.P.s.

Ze wilde net zo'n jas, maar ze had die van haar op een vlooienmarkt gekocht…

…waar alle rijkaards hun oude kleren verkochten.

- Dag, oma. - Dag, lieverd.

Ik ga u missen.

- Dag, mam. - Dag, schat.

Laatste oproep voor TAW…

…vlucht 700, de Royal Ambassador Super Jet-lijn naar Londen.

U mag nu instappen bij gate 3. Iedereen aan boord.

De omroepstem klonk zo verfijnd.

Ik dichtte hem toe aan een heel mooie vrouw, een actrice of zo.

Als ik doe alsof ik Marilyn Monroe ben…

…mogen we misschien wel naar de eerste klas.

Ze zei ook dat alle drankjes dan gratis waren.

Daar gaf ik natuurlijk niks om, zolang we maar mochten vliegen.

Trans World Airlines, vlucht 393…

…de Super Constellation-lijn naar Pittsburgh, Dayton, Chicago, Kansas City…

…Denver en Los Angeles.

U mag instappen bij de West Arcade. Iedereen aan boord.

Ik had nog nooit zoveel opwinding gevoeld.

Binnen enkele minuten zou ik voor het eerst de lucht in gaan…

…en daar viel zelfs doktertje spelen bij in het niet.

En dat zegt veel voor een achtjarige.

Ik kan me alles nog haarfijn herinneren. Het gedimde licht in de vertrekhal…

…de kleur van het vliegmaatschappijlogo, terwijl we ons snel naar de gate begaven.

Zelfs m'n moeder was opgetogen, maar ongetwijfeld om heel andere redenen.

Ze dacht vast aan al die gratis drankjes of de knappe mannen aan boord.

M'n moeder was ongeveer 49 jaar oud en een echt plaatje.

Blauwe ogen, mooi haar en een goed figuur voor haar leeftijd, zei ze.

Zonder de late zwangerschap had ze er nog beter uitgezien.

Veel mannen vonden een klein buikje niet zo erg.

Sommige vonden het zelfs heel sexy.

Misschien zou ze verliefd worden op een coole gozer, zoals de gezagvoerder.

Het was zo leuk om over Idlewild Airport te snellen.

Ik kon niet geloven dat we deze keer echt gingen vliegen.

Meestal kwamen we hier alleen om mensen uit te zwaaien.

Eén keertje vloog m'n moeder voor haar optreden in een zomervoorstelling.

Maar deze keer mocht ik mee.

Het deed onwerkelijk aan. M'n hart klopte in m'n keel.

Alles leek zich vertraagd af te spelen.

Ze was beeldschoon.

Zilver en wit gekleurd, met twee rode strepen…

…en de letters TWA aan de zijkant.

O, zo prachtig.

Er stond een ijskoude wind, maar die kon m'n liefde niet bedwingen.

Ze oogde statig en straalde kracht uit.

Deze ervaring zou ik nooit meer vergeten.

Toen we de trap naar het vliegtuig beklommen, viel me iets eigenaardigs op.

Er stapten niet veel mensen in. Eigenlijk maar een paar.

Toen deed ik alsof m'n moeder en ik de enige passagiers waren. Bijzonder, hè?

Welkom aan boord. Het is hier lekker warm.

De stewardess was lang en slank en had een warme glimlach.

De veiligheidsinstructiekaart.

Ze had iets aparts, maar ik kon niet zeggen wat.

M'n moeder raakte later heel goed bevriend met haar.

Ik vroeg m'n moeder wel wat Liz nou zo anders maakte.

Ze zei dat ze echt leed had gekend door haar ervaringen in een concentratiekamp.

Toen de motoren startten…

…leunde ik achterover in een grote, comfortabele stoel.

Het geluid werd gedempt.

De grote propellers draaiden rond terwijl de uitlaten vuur spuwden.

Het was de tijd van de straalvliegtuigen, maar 't idee van 'n vliegtuig…

…dat twee keer zo lang over de reis deed, maakte het juist extra spannend.

M'n geld zat in een zwarte portemonnee met bloemen.

Je oma, mijn moeder, wilde dat ik spaargeld in deze portemonnee stopte.

En nu moet jij dat doen zodat we samen op reis kunnen gaan.

We kunnen naar Philadelphia of Hartford.

Of zelfs naar Boston.

Het enthousiasme van m'n moeder was aanstekelijk.

Alsof de wereld aan je voeten lag.

Ik wilde dit eigenlijk nog geheim houden, maar we gaan naar Los Angeles verhuizen.

Echt?

Een bevriende regisseur van het Allentown Playhouse…

…zei dat als we voor februari daarheen gingen…

…hij me een rol in een film kan bezorgen.

Serieus?

Waanzinnig.

Mam had al wat figurantenrollen gehad…

…dus het was niet heel onwaarschijnlijk. Ze gaf ook dramales op school…

…en daarvoor had ze op het toneel gestaan.

En als ze niet werkte, was ik het beste publiek.

Ik ben zo terug. Ik ga meteen even m'n schema's bekijken.

Ik racete de trap op om m'n vluchtschema's te pakken.

United, American, TWA.

Daar. 'De nachtvlucht met het propellervliegtuig.

Regulier tarief 95 dollar, kinderen de halve prijs.'

Dat is hem. En nu de vliegtijden.

'Trans World Airlines, vlucht 393 vertrekt om 21.00 uur van Idlewild Airport…

…naar Los Angeles, met tussenstops in Pittsburgh…

…Dayton, Chicago, Kansas City, Denver en Los Angeles.

Arriveert de volgende dag om 15.00 uur.'

Alleen Trans World Airlines…

…verbindt 70 Amerikaanse steden met 15 internationale metropolen.

Internationaal

- Vertrouw op… - TWA

TWA is de beste keus

Toen ik naar beneden ging, was het licht uit.

En op de radio speelde zachtjes 'Wives and Lovers' van Jack Jones.

Een sigaret die oplichtte, een glas witte wijn in haar hand.

Toen werd ik bang dat we niet echt naar Los Angeles zouden verhuizen.

Misschien was 't maar 'n droom.

Ach, ja.

Ik kon alsnog sparen voor de reis. Ik zou de schema's er nog eens bij pakken.

M'n oma had een Plymouth Belvedere uit '57.

In december 1962 waren we dan eindelijk…

…onderweg naar Idlewild Airport, en ik dacht alleen maar aan vlucht 393.

Wanneer zijn we er?

Lieverd, als de kilometerteller op 62 staat, zijn we er.

Het was leuk om alle bestemmingen op de reclameborden te zien.

'Vlieg met Pan Am, zeven uur naar Parijs.' Of: 'TWA, de beste keus voor Californië.'

En daar zat ik dan, onderweg naar een van hun verste bestemmingen.

Er waren zo'n 15 passagiers in dit eerste deel van de vlucht.

Ik droeg 'n jachtpet die ik waarschijnlijk was vergeten af te zetten door de kou.

Hoe dan ook, zo zat ik erbij.

M'n moeder vond het duidelijk leuk voor me…

…maar ze kon niet wachten tot we eindelijk de lucht in gingen…

…zodat ze mocht roken en drinken.

Dat vuur uit de motoren was zo'n prachtig gezicht.

Volgens het vluchtmagazine was dat heel normaal bij 'n propellermotor.

We vertrokken, en dat onwerkelijke gevoel overviel me weer.

En op dat moment ging het toestel de lucht in.

Niet te geloven dat ik echt vlieg.

M'n moeder staarde voor zich uit en glimlachte toen naar me.

Dat beeld zal me altijd bijblijven.

Het opstijgen verliep veel soepeler dan ik had verwacht.

Om een of andere reden leek alles die avond op rolletjes te lopen.

In de jaren daarna, of het leven nou tegenzat of niet…

…voelde ik me van vertrek tot aankomst op m'n bestemming…

…volledig op m'n gemak en gelukkig.

M'n moeder dronk graag Manhattans, en ik Coca Cola.

- Liz verscheen in het gangpad. - Willen jullie wat drinken?

- Mag ik een cola? - Ja, hoor.

Een Manhattan, graag. En mag ik nu 'n sigaret opsteken?

Ja, natuurlijk.

Filtersigaretten van Newport.

Dat turquoise doosje met die halve maan erop…

…riep altijd fijne herinneringen op.

Als ze de sigaret opstak en dat eerste heerlijke trekje nam…

…dacht ik: wat feestelijk.

Al haar theatervrienden rookten.

Ik kende zelfs geen volwassenen die niet rookten.

Ik kon alle sterren aan de hemel zien.

Dat gevoel had ik althans toen ik naar buiten keek.

'Wat prachtig. Waarom wonen we niet in vliegtuigen?'

Ik dacht aan de momenten dat ik diep in de nacht wakker lag…

…en naar het geronk van vliegtuigen luisterde…

…die uit Newark of LaGuardia waren vertrokken.

Dan dacht ik: waar gaat dat vliegtuig naartoe?

Wie zit erin? En slapen ze? Zijn er bedden aan boord?

En daar zat ik dan, misschien wel aan boord van datzelfde vliegtuig.

De heer op stoel 3D wil u graag dit drankje aanbieden.

O, wat aardig van hem.

Bedank hem maar even voor me.

Als m'n moeder indruk wilde maken, sprak ze vaak met een diepere stem.

Ik noemde het haar toneelstem.

Dat vond ze maar niks, maar ze bleef hem toch opzetten.

Vrijwel meteen daarna ging er een knappe man van zo'n 50 jaar oud…

…op de stoel naast ons zitten.

M'n moeder vroeg zich af of hij ons op de drankjes had getrakteerd.

- Mag ik erbij komen zitten? - Anders trek ik je zelf die stoel op.

Ik vind vliegen doodeng.

- Helemaal niet. - Spreek me nou niet tegen.

Maar het is niet zo, mam.

Schat, ga anders even naar de cockpit om de piloten te begroeten.

Geen slecht plan, al leek het wel een straf te zijn.

Dus ik liet m'n moeder alleen.

Ik was bijna bij de cockpit toen ik iets bijzonder eigenaardigs zag.

Hallo. Ik ben de drie meter lange man.

Wil je m'n handtekening?

Wie?

Ik zit bij 't Barnum and Bailey-circus. Ik ben de drie meter lange man.

In die tijd zat de cockpit niet op slot…

…en kon je zo naar binnen lopen, meestal na toestemming van de stewardess.

Liz was nergens te bekennen, maar ik deed de deur toch open.

De drie mannen zagen me niet binnenkomen.

- Was dat geen mooie vrouw? - Beeldschoon.

Bizar dat ze dat met iedereen gedaan heeft.

- Ja. - Nee, joh.

Ik ving maar een deel van het gesprek op. Later besefte ik pas…

…dat het waarschijnlijk over seks ging.

Hé, ga jij… Ga jij vanavond naar Pittsburgh?

Nee, naar Los Angeles.

En dan vlieg je met ons mee?

Ik wilde een lange vlucht, maar m'n moeder kan geen non-stopvlucht betalen.

Ze negeerden m'n liefde voor vliegtuigen…

…en leken het vooral een beetje onpraktisch te vinden.

Oké. Wij vliegen mee tot aan Chicago. Als je je verveelt, mag je best komen.

Maar vraag 't wel eerst aan de stewardess.

Goed.

Dank je.

- Wat is de drie meter lange man? - Je nieuwe liefje.

Hoe dan ook, ik vloog. De hele nacht. Mooier kon 't toch niet worden?

Toen ik terugkwam, zat mam aan d'r tweede drankje…

…en was ze al erg intiem met Harry.

Dit is m'n zoontje Jeff.