The Wedding Banquet (Xi yan) (喜宴)

ภาพยนตร์โดย หลี่อาน (Ang Lee)

เธอกับเขา และรักของเรา

เหว่ยถง...นานแล้วที่แม่ไม่ได้เขียนมา

แต่มันเป็นเพราะไหล่ของแม่มันปวด เลยจับปากกาลำบาก

แม่เลยเรียนจากคุณนายเฉียน

อัดเสียงลงเทป ส่งให้ลูกชายแม่ที่อเมริกาแทน

แบบนี้จะได้ช่วยลูกประหยัดได้เยอะ

ไม่ต้องเสียค่าโทรศัพท์ด้วย...จริงมั้ย

เขาว่ากันว่า อาการแบบนี้ มันเป็นสัญญาณของความแก่ชรา

และมันจะอยู่แค่ปี 2 ปีแค่นั้น ขอให้จริงเถอะ

พ่อเรา พอเขาเกษียณจากทหาร เขาก็ทำตัวแปลก ๆ

เมื่อก่อนเขาเคยเป็นนายพล คุมทหารเป็นหมื่น

ตอนนี้วัน ๆ กลับต้องอยู่แต่บ้าน บัญชาการแต่แม่กับตาเฒ่าจาง แค่ 2 คน

อารมณ์อ่อนไหวไปหมด อะไร ๆ ก็รอไม่ไหว

มันอาจเป็นเพราะแม่คนนี้ของลูก เริ่มแก่แล้วก็ได้

และตัวเขาเอง ก็แก่ลงทุกวันทุกวัน ไม่ใช่หนุ่ม ๆ แล้ว

ถ้าจะพูดไป ลูกเองก็อายุไม่น้อยแล้ว

เมื่อไหร่จะแต่งงานซะทีล่ะ

รู้มั้ยพ่อเดินทางจากแผ่นดินใหญ่มาไต้หวันเอง และลูกเป็นลูกคนเดียวของเขา

อย่าเลือกมากไปหน่อยเลยได้มั้ย

อาทิตย์ก่อนเราเอาชื่อลูก จดทะเบียนในสมาคมคนโสด ที่ดีที่สุดของไทเป

พวกเขาจะส่งแบบฟอร์มคอมพิวเตอร์ให้ลูก

ลูกจะได้บรรยายถึงผู้หญิงในอุดมคติ

สาว ๆ ของพวกเขาประวัติไร้ที่ติ

พวกเธอล้วนมีการศึกษาสูง ชาติดีมีตระกูล

แล้วก็...สวยมาก ๆ ด้วย

ดูอย่างลูกสาวคุณนายเฉียนที่ลูกไม่แต่งด้วยสิ

ขอร้องนะลูก อย่าเลือกมากนักเลยได้มั้ย

ผ่อนคลาย ผ่อนคลาย

บทกวีจีนเคยกล่าวไว้ว่า

เขาเขียวเดิมไม่แก่ หิมะทำศรีษะขาวโพลน

น้ำนิ่งดูสงบ ลมพริ้วเกิดระลอก

มันแปลว่าอะไร

แปลว่าถ้าไม่ทำวิถีเซ็น คุณอาจตายเพราะนักกายภาพบำบัด

ไซม่อน...โทรศัพท์ค่ะ

ฮัลโหล

ฮัลโหล

คุณ ผมให้เหรียญนึง ช่วยหยุดร้องแป๊บนึงได้มั้ย

- ไซม่อน - ไง นายอยู่ไหน

ฉันอยู่ในเมือง...มาเจอฉันสิ...ฉันจะพาไปดินเนอร์

ยังโกรธอยู่เหรอ

ก็เราวางแผนไปเที่ยวตั้งหลายเดือนแล้ว

- นายก็บอกได้แค่ว่า... - ก็ฉันควบคุมไม่ได้ว่า จะประชุมบอร์ดเมื่อไหร่

เราได้สนุกด้วยกันแน่ ฉันสัญญา

คืนนี้กลับมาก่อน แล้วเราจะได้คุยเรื่องนี้กัน

ได้...ฉันจะไปตึกวิลเลี่ยมสเบิร์กก่อน คงถึงบ้านทุ่มนึง

เฮ้

เฮ้ เกาเหว่ยถง...อะไรจะบังเอิญขนาดนี้

- นายอยู่บรู๊คลินเหรอ - เปล่า อยู่แมนฮัตตั้น

เดี๋ยวนี้เป็นยังไงบ้าง...หา

เจอกันครั้งที่แล้ว...ฉันจำได้ว่า

ก่อนฉันผ่าตัดนี่...หา...นี่...ในนี้มีลวด 33 เส้น

ไม่บอกก็ไม่รู้... ใช่มั้ยล่ะ...ผิวหนังยังต้องปลูกถ่ายเลย

ขอโทษนะ แต่ฉันสายแล้วจริง ๆ ...ต้องไปแล้ว

- ไว้เจอกันนะ - เออ ไว้ค่อยนัดคุยกัน

เออ...โทรมานะ...หา รื้อฟื้นความหลัง

นายกินเร็วไป

ฉันตื่นเต้น ถ้าพวกเขาให้ฉันดัดแปลงตึกฮัดสัน ฉันได้เป็นล้านเลย

ไม่งั้น...แม้แต่ไปพักที่โพโคโนส เราก็ไปไม่ไหว

จะมีประโยชน์อะไร ต่อให้มีปัญญาไปเที่ยว ถ้านายไม่ยอมมีวันหยุด

พูดไปแล้ว สตีฟกับแอนดรูว์เพิ่งกลับมาจากเบลีซ

พวกเขาไม่ชอบโรงแรม

นั่นเป็นโรงแรม ที่เราจะพักไม่ใช่เหรอ

ฉันเลยคิดว่า ดีแล้วที่เราไม่ไป

ไซม่อน...ฉันขอโทษจริง ๆ แต่ฉันตัดสินใจแล้ว

ฉันจะพานายไปปารีส เดือนกันยา หลังประชุมการแบ่งโซนแล้ว

มันจะเป็นของขวัญวันเกิดนาย

นายนี่ มันทุเรศ

เฮ่ย ไอ้ลักเพศ แกมาทำอะไรแถวนี้วะ

ทำเป็นเล่นไปได้ รู้จักคนบ้านเวลช์ใช่มั้ย หันไปดูสิ

น่ารักดี

แล้วนายกับเหว่ยอยากไปชู้ตบาสหน่อยมั้ย อาจประมาณบ่าย 2

เหว่ยต้องรีบไปตึกวิลเลี่ยมสเบิร์ก จัดการเรื่องผู้เช่าน่ะ

แต่ผมอาจไปได้

- แล้วฉันจะโทรไป - มาละกัน

เจอกัน

มาเร็ว

ถ้ามันไม่ออกจากทางเท้าก่อน 10 โมง ผมโดนใบสั่งแน่

โทษครับ บอส

ขอโทษเหรอ ใบสั่งพวกนั้นปรับตั้ง 175 เหรียญ

ถ้าผมเจออีกใบ...ผมจะหักเงินเดือนคุณ

- ใครคะ - เจ้าของบ้านมาเก็บค่าเช่า

ชั้นหกนี่ ถูกปล่อยเป็นไทแล้ว

แต่พ่อหนุ่ม เห็นแก่ที่คุณหน้าตาดี คุณเข้ามาก็ได้

นี่จ่ายค่าเช่าไม่ได้

ไซม่อนบอก ซักวันภาพพวกนี้จะมีค่ามาก

ไซม่อนไม่ใช่เจ้าของบ้าน แต่ผมเป็น...ผมไม่รู้จักโมเดิร์นอาร์ท

แต่ว่าคุณชอบฉันนี่ ช่วยไม่ได้ที่ฉันมักหลงรักเกย์หล่อ ๆ

เธอไม่ได้ชอบฉัน แค่อยากขอเรื่องค่าเช่า

- หนวกหูชะมัด - ช่วยไม่ได้

ข้างนอกเสียงดังมาก ฉันไม่มีสมาธิวาดรูป

คุณชอบเพลงไต้หวันเหรอ

เพลงแบบนี้มันกลบเสียงข้างนอกได้

นี่ชื่อภาพอะไร

ฮี้ท...ถ้าคุณปิดเครื่องทำความร้อน ตึกทั้งตึกจะไม่มีน้ำร้อนใช้

งั้นก็อย่ายุ่ง

เหว่ยถง ในนี้ร้อนจะตายแล้ว ลงทุนซ่อมหน่อยเถอะ ไม่ได้เหมือนห้องพักเลย

ก็ห้องนี้ไม่ใช่ให้คนพัก ค่าเช่ามันถึงได้ถูกไง

ฉันพยามเป็นปีแล้ว เปิดไม่ออกหรอก

ไอ้นี่มันอะไรเนี่ย

อาหารจำยอมของฉัน

จนขนาดนั้นเชียว

เปล่าหรอก...แค่ต้องจำทน

เมื่อวานต.ม.ไปที่ทำงานฉัน

- โชคดีที่ฉันไปสาย - เรื่องปกติ

ใช่ แต่ว่า...พวกเขาจับเอ็มมิลี่ไป

ถ้าคราวหน้าฉันโดนจับ

ฉันจะไปเจอเอ็มมิลี่ที่เซี่ยงไฮ้

เอ็มมิลี่ เป็นเพื่อนสนิทฉันที่นี่

ตอนนี้...

ฉันก็ต้องตกงาน

เพื่อนก็ไม่มี

เสียใจด้วย

แล้วอยู่ที่นี่...คุณไม่มีญาติเหรอ

แค่พวกเขาให้การรับรองฉัน มันก็มากพอแล้ว

ฉันรบกวนพวกเขาอีกไม่ได้

ไม่เหมือนคุณหรอก มีเงิน

- เป็นพลเมืองอเมริกัน - ที่จริงผมก็ไม่มีเงินอะไร

เงินทั้งหมดของผมมาลงทุนอยู่นี่

งั้นขอบคุณสำหรับการลงทุนอีกอย่างของคุณในตึกนี้

ซึ่งก็คือห้องฉัน

ที่จริงผมชอบภาพนี้นะ

วาดได้ไม่เลว ผมจะถือว่าเป็นค่าเช่า

ของ 2 เดือนหลังนี่ด้วย

- ขอบคุณ เหว่ยถง - โอเค ๆ

เหว่ยถง เมื่อไหร่จะซ่อมซิงค์ซะที

ฝากทักไซม่อนด้วย เขาโชคดีนะ มีแฟนทั้งหล่อทั้งรวยอย่างคุณ

ให้เขาหาให้ฉันมั่งสิ...ฉันจะได้มีเงินจ่ายค่าเช่า

ผู้หญิงเพอร์เฟ็คของฉัน

อะไร...อีกแล้วเหรอ

ของแบบนี้มันแพงไม่ใช่เหรอ

ใช่...แต่ฉันจะบอกพ่อแม่ให้เลิกทำได้ยังไง

ทำไมไม่บอกตรง ๆ ไปเลย

จริง ๆ นะ เหว่ย ซักวันฉันจะโทรไปบอกพ่อนายเอง

ฉันบอกพ่อฉันแล้ว

ดูนายสิ แค่พ่อแม่นายส่งแบบฟอร์มมาให้ นายก็กลัวจนฉี่ราดแล้ว

รู้มั้ย นายโตแล้วนะ ที่จริงเกือบวัยกลางคนแล้วด้วย

- บ้าสิ - ไหน ขอดูซิ การศึกษาใช่มั้ย

- เธอต้องได้ปริญญาเอก - ไม่...ปริญญาเอก 2 ใบ

- อันนึงฟิสิกส์ - และ...เธอควรเป็นนักร้องโอเปร่า

- และสูง 6 ฟุต - โอ้ อย่าให้มันเกินไป ยังไงเธอเป็นคนจีนนะ

5 ฟุต 9 นิ้ว

- และเธอต้องพูดได้ 5 ภาษา - ดี

นายพูดถูก

มันงี่เง่านะ คำโกหกพวกนี้

แต่ฉันชินแล้วล่ะ

- ฉันมีของขวัญให้ - ฉันเหรอ...ทำไม

เงียบแล้วเปิดสิ

สำหรับผู้บริหารที่งานยุ่ง

ลองดูสิ

ฮัลโหล

- ขอบใจ - ไม่เป็นไร

ฉันรักนาย

ฉันก็รักนาย

ใช่ แต่ถ้าผมขายให้บริษัทพวกเขา

แล้วพวกเขาประเมินราคาตึกนี้ใหม่ เวลาจ่ายภาษี ผมอานแน่

แฟ็กซ์นี่ให้คุณจ้าวที

โอเค...ถ้าคุณว่างั้น ผมก็จะเซ็น

แต่ถ้าผมเสียเงิน...ผมจะหักจากเงินเดือนคุณ

บอสคะ คุณเหวยเหว่ยโทรมาร้องเรียนเรื่องฮีทเตอร์คะ

เธอร้อนเหรอ ร้อนอะไร นี่เดือนมิถุนานะ

ลูกแม่ ลูกคงแปลกใจที่ได้รับเทปคาสเส็ทของแม่เร็วมาก

นั่นก็เพราะว่า แม่มีข่าวดีจะบอก

คลับคนโสดที่ลูกลงทะเบียนเอาไว้ครั้งก่อน

เจอผู้หญิงที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงแล้ว

ผู้หญิงคนนี้...เธอสูงถึง 5 ฟุต 8 นิ้ว

แต่ได้ปริญญาเอก แค่ใบเดียวเท่านั้น

เธอเป็นนักร้องโอเปร่าด้วยนะ

และเธอก็พูดได้ 5 ภาษา

ตอนนี้พ่อกับแม่คิดว่า จะทำให้ลูกประหลาดใจซะหน่อย

เราจะออกเงินให้เธอบินไปนิวยอร์ค เพื่อลูกจะได้เจอกับเธอเลย

ผู้หญิงคนนี้ชื่อ อู๋เหยินเหยิน

แต่ใคร ๆ เรียกเธอว่าน้องเหมา

เธอจะบินไปนิวยอร์คภายใน 2 อาทิตย์นี้แหละ

เธอจะไปพักกับญาติคนนึงของเธอ

ยังไงวันที่เธอไปถึง ลูกไปรับเธอที่สนามบินหน่อยนะ

ลูกแม่...พ่อกับแม่ยังตื่นเต้นเลย ลูกจะไม่ตื่นเต้นเหรอ ใช่มั้ยล่ะ

ฉันเหนื่อยจัง ขอโทษนะคะที่ต้องให้คุณมารับ

ไม่เป็นไร น้องเหมา แล้วคุณแม่เหมา...

- ผมหมายถึง คุณแม่อู๋ เป็นไงบ้าง - สบายดี ขอบคุณค่ะ

คุณมีที่อยู่ญาติรึเปล่า

มีค่ะ...ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ

ผมรู้ ว่าแต่...สัมภาระของคุณนี่หนักชะมัด

ทำไมไม่ใช้รถส่งล่ะ

ของฉันน่ะ ส่งแล้ว แต่ของพวกนี้ ครึ่งนึงแม่คุณ ฝากมาให้คุณน่ะ

ผมขอโทษนะ คืนนี้ผมจะเลี้ยงมื้อค่ำละกัน

- ของพวกนี้หนักชะมัด - ไม่หรอก

รถคุณอยู่ไหน

มาอเมริกาครั้งแรกรึเปล่า

เปล่าค่ะ...ฉันเคยร้องเพลงที่ซานฟรานซิสโกอยู่ 2 ปี

อ้อ ใช่ ๆ ๆ ...โอเปร่า...โอเปร่า

- คุณเป็นแฟนเหรอ - ใช่...เอ่อ...

พาวาร็อตตี้ ใช่

อะไร

เอ่อ...เปล่าค่ะ

ที่นี่บริการแย่จัง

คุณเจอพ่อแม่ผมรึยัง

เจอแต่แม่คุณ...พ่อคุณ...ยังอยู่โรงพยาบาลค่ะ

โรงพยาบาลเหรอ นั่นเมื่อไรล่ะ

ซัก 2 อาทิตย์ก่อนค่ะ ท่านมีอาการหัวใจวาย