Masters of the Air

Stalag Luft III prowadziło Luftwaffe.

ŻAGAŃ, NIEMCY MARZEC 1944

Ponieważ ich piloci byli w naszych obozach,

traktowali naszych dość humanitarnie.

Było zimno i ciężko.

Przez cały rok jedli ziemniaki i rzepę,

ale mieli dostęp do higieny, udogodnień, książek, muzyki.

Czekali jednak na wieści, które dadzą im nadzieję,

że wkrótce wrócą do domu.

Dzięki.

Pomóc ci?

Nie odmówię.

- Wiadomo, co z pocztą? - Nie.

Znowu obsuwa?

Wojna.

Czerwony Krzyż nie może dowieźć poczty do obozu.

Kici, kici.

Idzie do ciebie, Hammy.

Kici, kici.

Tak, widzę ją.

Chodź tutaj.

No chodź.

Tu jesteś.

Dacie trochę wody?

Mówiłeś, że co jest w zupie?

Nie mówił.

Królik?

Tak, jasne.

Pod naszymi barakami biega masa królików.

Do wiadra.

Powstrzymaj się, jeśli możesz, Benny. To białko.

Innego nie będzie, zanim nie dotrą paczki z Czerwonego Krzyża.

Pośpieszmy się, chłopcy.

Zaraz wiadomości.

Brytyjczycy, Hindusi i Gurkhowie nadal walczą z Japończykami w Birmie,

zasilając wyprawę Czinditów mjr. Orde’a Wingate’a

głęboko za linią frontu wroga.

We Włoszech siły brytyjskie ponownie odparto na Monte Cassino,

a alianckie oddziały pozostają na plażach w Anzio.

- Co to? - Na wschodzie...

Nic dobrego.

Szefostwo.

Brytyjczycy znów zaatakowali Monte Cassino.

Nie poszło za dobrze.

Szkopy wysłały dziewięć czy dziesięć dywizji do Anzio.

Przekaż reszcie.

Żeby mieli realistyczne oczekiwania.

Idziemy.

Zwołują apel.

Szybko, kończcie.

Szybko, chłopaki.

Już!

Solomon.

To żydowskie nazwisko?

Idziemy.

Znaleźliśmy coś!

Szlag.

Ale nie mają słuchawki.

Dzięki Bogu za małe cuda.

NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DONALDA L. MILLERA

WŁADCY PRZESTWORZY

CZĘŚĆ SIÓDMA

Na początku 1944 było wiadomo, że nadciąga inwazja na Europę.

100. Grupa Bombowa miała odegrać swoją rolę.

Tak jest.

Więcej misji w Niemczech to więcej ofiar.

Więcej ofiar to więcej zastępstw.

Hej, nowy!

Niższe rangi na prawo, oficerowie na lewo.

Zmienimy to.

Niższe rangi na prawo,

- oficerowie na lewo. - To dzieciaki.

- No nie wierzę. - Hej, nowy.

Delaney. Albert.

Fuller.

Ponieważ każdy z nas stracił choć jednego przyjaciela,

niektórzy niechętnie poznawali nowych.

Większość miała nie zabawić tu zbyt długo.

Ale ktoś musiał ich przyuczyć.

Dzień dobry.

Jestem kapitan Robert Rosenthal, pilot z 418.

Dobrze, że jesteście.

Jemy o 12.00.

Może wtedy wrócę i was zaprowadzę.

Witajcie w setce.

Dziękujemy.

Czasem działo się coś, co elektryzowało całą bazę.

Patrz!

Myśleliśmy, że Quinn i Bailey byli wśród licznych ofiar z Regensburga,

ale dzięki ruchom oporu we Francji i Belgii

- wrócili do Thorpe Abbotts. - Quinn i Bailey!

Nic nie dawało większej nadziei niż powrót uznanych za zmarłych.

Dobrze wyglądacie.

Na szczęście dla nich, jeśli zestrzelony lotnik

wydostał się z okupowanej Europy, nie mógł więcej latać,

bo gdyby zestrzelono go znowu

i Gestapo pojmałoby go i torturowało, za wiele by wiedział o trasach ucieczki

oraz Francuzach i Belgach, którzy mu pomogli.

Skubańcy mogli wrócić do domu.

Bezpiecznego lotu.

- Wracajcie bezpiecznie! - Na razie!

Teraz już nie. Ale wtedy tak.

Kolejną szkocką, Gordon.

- Dopisz mi. - Tak jest.

A ty co zamierzasz?

Poprosisz o Florydę? Teksas?

Byłem już w Teksasie przedtem.

Lepiej chyba szkolić pilotów na Florydzie.

No i będzie dobrze, jeśli pokażesz nowym,

że 25 misji jest w zasięgu.

Tak. Trochę spędziłem tu czasu.

Dave Miner i jego chłopcy też mają 24.

Wiele bym dał, by szkolić pilotów w słońcu

po roku spędzonym w tej zupie.

Przyjdzie na ciebie czas.

To jest właśnie problem z awansem.

Rzadko się już lata.

Ponoć jako jedyny pilot z 18 samolotów wrócił z Bremy.

Największy farciarz w bazie, co?

To był Münster.

A samolotów było 13. I fart nie miał z tym wiele wspólnego.

- Malooly, tak? - Tak jest.

Rosie to najlepszy pilot B-17, jakiego w życiu widziałem.

Módlcie się, by latać choć trochę jak on, a może dobrniecie do 25 misji.

Cholera.

Dobra.

Kończymy.

- Do dna. - Dobranoc.

Nie, ty nie musisz.

Twoja załoga tym razem nie leci.

W dzieciństwie zbudowałem radio kryształkowe.

Może spróbuję znowu to zrobić.

Nie będzie tak dobre jak stare radio, ale może działać.

Miedziany drut, grafit, agrafka.

Możesz mi je skołować?

Mały obozowy Marconi, co?

Zobaczę, co da się zrobić.

Za dnia? Tak daleko na wschodzie?

Do baraków!

Do baraków, już!

- To musi być Berlin, nie? - Trudno określić po ostrzale.

Brzmi, jakby prowadzili go z połowy Niemiec.

O proszę. To by się zgadzało.

Berlin albo okolice.

Słyszycie?

To Berlin.

Hej. Miłego poniedziałku, Adolf!

- Myślicie, że setka jest z nimi? - Na pewno.

Łatwo nie będzie. Pierwszy dzienny nalot na stolicę Niemiec.

Co to było?

- To o wiele bliżej. - Pomocy!

Chodźcie.

Trzeba lekarza!

Otwórzcie te drzwi.

- Do środka! - Co się stało?

Postrzelili Harry’ego.

- Zraniliście naszego? - Był na zewnątrz.

- Gdzie Glemnitz? - Nie mieli powodu.

- Glemnitz! - Wejść!

Mocno krwawi!

Do lekarza z nim.

Wchodzić!

Wracać do środka. Już.

Hej! Zabierzcie tego psa!

Zabierzcie go!

Do środka!

Harry był w bloku. Czemu strzelili?

Do lazaretu z nim.

- Szybko! - Chodźcie ze mną.

- Wracać do środka! - Już!

Wracajcie do środka. Już.

Ci cholerni strażnicy po kolei nas wykończą.

Wchodzić!

- Te same... - Tak.

...według porucznika.

- Dobra. - Obróć.

Misje były coraz niebezpieczniejsze

i wydawało się, że to czerwone światło nie gaśnie nigdy.

Napięcie nie ustawało. Potem usłyszeliśmy, że atakujemy Berlin.

Każdy w bazie wstrzymywał oddech i czekał,

by zobaczyć, ile nas to będzie kosztować.

Tam! Widzę ich!

Raz, dwa, trzy.

Cztery, pięć.

Sześć, siedem.

Osiem, dziewięć, dziesięć.

Jedenaście.

Dwanaście, trzynaście, czternaście.

Piętnaście, szesnaście.

Chryste.

Zestrzelili 15.

Tak.

Z drogi!

Cholera.

Szybko!

Wyciągamy!

Potrzebuję tu kogoś z morfiną!

Powoli. Złap uprząż.

Powoli.

Sprawdźcie skrzydła!