Running for Grace

Het is maar één leven,

of we het nu besteden aan liefhebben of wenen.

Hoog op de berg, waar de koffie groeit,

is een eiland binnen een eiland.

Een plek waar veel Japanners kwamen werken en wonen

op zoek naar een nieuw leven.

Een jonge jongen van gemengd ras werd als wees achtergelaten,

toen een buitenlandse ziekte het eiland trof.

Om die jongen te beschermen

zijn ongehuwde moeder had hem verborgen

uit de kleine gemeenschap van koffieplukkers,

die geloofden dat zulke kinderen schaamte en ongeluk brachten.

Niemand wist dat het kind bestond.

Deze vreselijke ziekte maakte geen onderscheid

tussen race en klasse.

De heer Danielson, de plantage-eigenaar,

was voor altijd veranderd bij het overlijden van zijn geliefde vrouw.

Op die heel droevige dag

Ik werd de voogd van Miss Grace.

En dus twee kinderen uit heel verschillende werelden

werden allebei zonder hun moeder achtergelaten.

Hé, jochie!

Hé, je zou niet in de buurt van dat lichaam moeten zijn.

Het is niet veilig. Hallo!

Een heel goede morgen.

Pardon! Er moet een beter alternatief

zijn dan het kind zinloos te slaan.

Hier.

Dit zou je moeten dekken voor wat het kind je verschuldigd is.

Laten we nu eens naar u kijken, jongeman.

Laat me je eens bekijken, jongen.

Hé, doe het rustig aan met dat spul.

Het is kwetsbaar.

Voor de helft?

Ik heb op eigen kosten 2500 mijl gevaren,

Ik stuiterde helemaal deze vernietigde berg op, en

nu vertel je me dat ik maar de helft ga verdienen

van wat is er schriftelijk overeengekomen?

Ik zou graag met meneer Danielson willen spreken.

Ik ben zijn plantage-voorman.

Ik spreek voor hem.

Koffiemarkt drijft alles hier.

Op dit moment wordt de hele berg bezuinigd.

Oké, wanneer vertrekt de volgende boot naar het vasteland?

Een maand.

Een maand?

Ik heb zo ongeveer alles uitgegeven wat ik had om hier te komen.

Luister, we hebben een dokter nodig.

We hebben er velen verloren door de pest, waaronder

mevrouw Danielson, pas twee dagen geleden.

Hoe zit het met het werken in een

huisvestingsregeling en wat winkeltegoed?

Oke.

Kijk, betaal me wat je kunt voor de maand,

en ik zal zien of ik het kan redden.

Zo niet, dan neem ik de volgende boot terug.

Uh, de accommodaties zijn niet wat je gewend bent.

Dat is prima.

Oh nee.

Wacht even, wacht even!

Deze plek is een puinhoop.

Hoe moet ik terug naar de stad gaan?

- Jitensha. - Wat?

Jitensha.

- Goedemorgen, Doc. - Goedemorgen, burgemeester.

Wat vind je van de Kona-koffie?

De koffie is in orde.

Ik ben niet zo blij met de stank op mijn nieuwe plek.

Wat is er met dat kind?

Ik weet het niet.

Hij kwam gewoon uit het niets opdagen.

Het is je geluksdag. Zijn vrouw is ziek.

Oké, wat zijn de symptomen?

Vrouw ademt niet.

Sommige van deze mensen moeten misschien worden

overtuigd als het gaat om de moderne geneeskunde.

Dat is oke. Ik heb tijd in het Oosten doorgebracht.

Mijn Heer. Is dat het ding dat haar beet?

Anafylaxie.

Oké, ze had een allergische reactie.

Dit is adrenaline.

Ze heeft het nodig, of ze gaat dood.

Geloof me. Het gaat helpen. Het is geen optie.

Jij idioot.

Jij stomme idioot.

Jij, jongen!

Kom hier, jongen. U!

Kom op, ik heb geen tijd om spelletjes te spelen.

Kom hier.

Ik heb je hulp nodig.

Leg deze man uit dat

zijn vrouw zal sterven

als ze geen injectie krijgt.

Hallo!

Zwijg, zwijg, zwijg!

Kom op, je kunt toch praten? Vertel het hem.

Hij wil dat ik wegga. Hafu brengt ongeluk.

Ah, ga door.

Luister naar me.

Ik heb er nog een zoals deze.

Mijn huis is het laatste van de hoofdweg

aan de linkerkant kun je het niet missen.

Er staat een rood hek voor, snap je?

Baggu.

Mijn huis.

Jij begrijpt het?

Wat was ik aan het denken?

Rennen, jongen.

Kom op, jongen.

Attaboy.

Hallo.

Het is in orde, jongen.

Ik ben een arts.

Oke.

Dat zou de slag moeten slaan.

Ik kan niet mijn eerste patiënt aan mij laten sterven, toch?

Ja, adem.

Je kunt hem vrijlaten.

Alsjeblieft.

Dus jongen, hoe heet je?

Uw naam, dus ik zal weten hoe ik u moet bellen.

Jo.

Jo. Hmm.

Jo.

Joseph?

Gewoon Jo.

Goed, Jo.

Van al dat bergbeklimmen krijg ik honger.

Wat zeg je ervan als we teruggaan naar de stad om iets te eten te halen?

Zo...

hoe verliep de eerste doktersbehandeling?

Nou, ze gaat het redden.

Dat is goed.

Dankzij deze kleine jongen hier.

Ik snap het.

Kind, waarom vertel je ons niet waar je

vandaan komt, zodat we je kunnen helpen?

Op mauka, de berg?

Waar zijn jouw ouders?

Moeder vader?

Miyo Watanabe?

Mama.

Mama.

Ze woonde alleen, hoog in de bergen

aan de andere kant van de vallei.

Ze koos alleen, was een beetje een kluizenaar.

We hebben haar verloren aan de pest.

Ik wist niet dat ze een kind had.

Heeft ze je de hele tijd verstopt?

En waarom zou ze dat doen?

Omdat hij waarschijnlijk...

Omdat hij waarschijnlijk een klootzak is.

Sommigen gooien met een haole, en nu is hij een hafu-jongen.

Japs denkt dat hij iedereen die hij in de buurt is, schaamt.

Ik zou echt willen dat mensen dat woord niet meer zouden gebruiken.

Misschien zou een familie op het vasteland hem meenemen.

Laat me raden.

Boot vertrekt wanneer, over een maand?

Oké, jongen, kom op. Je gaat bij mij wonen.

Hé, jongen, heb je daarboven iets dat het waard is om te bewaren?

Er is niks waar je je zorgen over hoeft te maken.

Ziekte, het sterft met het slachtoffer.

Oké, jongen, laten we gaan.

Is dat je moeder?

Ik heb familie verloren.

Het is iets vreselijks.

Maar je moet doorgaan, toch?

Ik zal buiten zijn. Neem de tijd.

Goedemorgen.

Het lijkt erop dat het hele gezin hard aan het werk is.

Je kunt me Doc noemen, en dit is Jo.

Hafu jongen.

Niet al te sociaal.

Kom op, jongen.

Ochtend.

Ahum!

Ahum!

Hallo!

Ik ben de nieuwe dokter voor de plantage.

Ik wilde van deze gelegenheid

gebruik maken om mezelf voor te stellen.

Vertaal alstublieft.

Luider!

Harder, zodat ze je kunnen horen.

Ik zou een goede Japanse inleiding willen buigen,

maar ik heb een slechte rug van de oorlog.

Ik kan 's ochtends amper mijn schoenen strikken.

Dat is oke. Heb je het er allemaal uitgehaald?

- Ja. - Oke.

Als iemand van u of uw

dierbaren ziek is of gewond raakt,

je ziet Jo, en hij komt me halen.

Oke.

Terug aan het werk.

Weet je, Jo, je lijkt behoorlijk geslagen

met de mooie dochter van de grote man.

Deze meiden worden mooier en mooier,

en, uh, hoe mooier ze worden,

hoe gekker ze worden.

Dat klopt, gek.