The Taste of Tea (Cha no aji) (茶の味)

จัดทำบรรยายไทยโดย DVDMAN & อ๊อดมูฟวี่

สาวที่เขาชอบย้ายบ้านจากเขาไป

ฮาจิเมะ ฮารุโนะ รู้สึกเสียใจมาก ที่ยังไม่เคย ได้บอกเธอหรือเอ่ยปากพูดกับเธอเลย

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้เรื่อง มันต่างไปจากนี้ได้หรอกนะ

เพราะเขารู้ตัวดีว่าเขามันไม่มีกึ๋นกล้าพอ จะสารภาพความนัยอะไรอยู่แล้ว

และการเอาแต่โทษตัวเองอยู่แบบนี้ ยิ่งทำให้เขา...

...เสียใจมากขึ้นไปอีก

THE TASTE OF TEA

ซาชิโกะจ๊ะ!

อะไรคะ

น้ำชาใกล้เย็นหมดแล้วนะลูก!

หรือว่า...อาจจะเป็น...

ท่านี้

ท่านี้ไง

ใช่แล้ว ทำมือ...

แบบนี้...

แล้วก็...

อาจใช้ได้ก็ได้นะ

มือแล้วก็...

หนูชอบค่ะ

พ่อช่วยจำท่านั้นไว้ด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูไปเอากล้องวีดีโอมาถ่ายเก็บไว้ก่อน

ตกลงนะคะ แค่แป๊ปเดียวเอง

เริ่มล่ะนะ

นึดนึงนะคะ...

...มันต่างไปจากเมื่อกี้...

มันควรเป็นท่านี้ แล้วคุณพ่อก็...

รู้มั้ยคะ หนูกำลังคิดว่า... ท่านี้น่ะ

หนูว่าจะใช้ท่านี้

ท่านั้นเหรอคะ

ท่านี้ไม่ดีกว่าเหรอคะ

ยามต้นกรกฎา ข้าเดินทางไปยังทุ่งทานตะวันบานไสว

ดอกใหญ่หันหน้าเผชิญแสงตะวันจ้าอย่างมิย่อท้อ มันยิ่งทำให้หัวใจข้าตื่นเต้นยิ่งนัก

ดวงตาท่านเบิกโพลงหรือไม่ หูท่านกางออกคอยฟังเสียงหรือเปล่า

จิตวิญญาณท่านเล่าเต้นระรัวบ้างไหม

ยิ่งให้หวนระลึกถึงถ้อยวจีจากพระพุทธเจ้า จากพระธรรมสูตรนิพพานแต่แรกเริ่ม

กาลล่วงนานเนิ่นมาแล้ว มิมีสิ่งใดเผาผลาญข้าได้ ข้ามิพูดกับผู้ใด

มิเอ่ยปากตอบใคร การเป็นธิดา มารดา และภริยา

และมนุษย์นั้นหนาทำให้ข้ายุ่งยากใจนัก ทำให้ข้าลืมเลือน

สีของท้องฟ้ายามเจิดจ้า กลิ่นของผืนโลก อันอบอุ่น ใครเป็นผู้ร่ำเรียกเล่าหนา

ใยข้าจึงมิหนีไป ณ บัดนี้ ยามถูกปล่อยตัวในทุ่งกว้าง

เอาล่ะค่ะ จบการอ่านบทกวี จากผู้ช่วยครูใหญ่อีกครั้งหนึ่ง

ตอนนี้ มูรากามิ มีอะไรจะกล่าว ในนามสภานักเรียนบ้าง

มีครับ

เอ่อ นี่คือสิ่งที่เราตัดสินใจกัน เมื่อตอนประชุมครั้งสุดท้าย

ข้อหนึ่ง อย่าไปหาเรื่องทะเลาะ กับยามากูชิ

ข้อสอง อย่าขว้างหินไปบ้านเขา

แม่หนูซาชิโกะ ฮารุโนะนึกสงสัยอยู่ว่า

เมื่อไหร่นะที่ตัวเธอเวอร์ชั่นใหญ่ยักษ์ จะหายไปเสียที

และเมื่อไหร่ก็ตามที่แม่หนูนึกสงสัยขึ้นมา ทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่จำได้แม่นอยู่เสมอ

เหมือนอย่างเช่นในตอนนี้ เรื่องที่น้าชายเธอ เล่าให้ฟังจากปากของเขาเอง

รู้จักหนองน้ำที่เธอชอบไปกันบ่อยมั้ย

ที่นั่นเคยเป็นป่ามาก่อนนะ

คนแถวนี้เรียกมันว่าป่าผีสิง

แล้วก็...เอ่อ...

..ไม่รู้สิ บางทีเด็กสมัยนี้ อาจไม่เชื่อ เรื่องป่าผีสิงแล้วก็ได้นะ แต่ว่า...

ผมก็ว่างั้นฮะ...

เธอว่างั้นเหรอ... แต่ก็ช่างเถอะ เอ่อ... เออ จริงสิ

ตอนที่น้าเรียนอยู่ชั้น ป.6 นะ...

ไม่สินะ ป.5...สักชั้น ป.5 ได้มั้ง

ในป่าผีสิงน่ะเหรอฮะ

ใช่แล้ว นั่นเป็นที่ที่น้าไป ปลดทุกข์หนักข้างนอก ครั้งแรกในชีวิต

- หมายถึงไปอึข้างนอกน่ะเหรอฮะ - ใช่แล้ว

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ ดูเหมือนว่ามีไก่ป่ามากมายที่นั่น

บางทีพวกมันอาจหนีหลุดออกมาจากเล้า ไม่รู้สินะ แต่ไม่มีเงินตกหล่นหรอกนะ

น้าชอบไปหาใข่ที่นั่นนะ เธอรู้มั้ย

และวันที่น้าไปอึข้างนอกเป็นครั้งแรก น้าไม่ได้เข้าห้องส้วมมาทั้งวัน

แม้แต่ตอนหลังเลิกเรียนแล้ว น้ากำลังเดินหาทำเลเหมาะ ๆ

สุดท้ายก็เลยเดินเข้าป่านั่น แต่ก็ยัง ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะไปอึตรงไหนดี

มันน่าแปลกใจเหมือนกันนะ ที่เธอดิ้นรนมากขนาดนั้น ทั้งที่อยาก ปลดปล่อยมันแทบใจจะขาด รู้มั้ยล่ะ

แต่ถึงไง น้าก็เดินมาเจอเจ้าไข่ใบนี้

มันถูกฝังไว้ครึ่งใบในดิน เหมือนว่ามีคนพยายามซ่อนมันไว้

มันแปลกอยู่เหมือนกันนะ แต่เหมือนมีอะไรมา...ดลใจน้าก็ไม่รู้ น้าอยากอึตรงนั้นแทบใจจะขาด

น้าก็เลยปลดปล่อยมันซะเลย ตรงนั้นนั่นล่ะ

คงเพราะน้าอั้นมันไว้ซะตั้งนาน มันก็เลยรู้สึก เหมือนกับทิ้งอะไรออกไปโครมใหญ่

หลังจากนั้นนะน้ารู้สึกดีมากเลย จนเริ่มสังเกตเห็นว่าฟ้ามืดลงขนาดไหน

จู่ ๆ น้ารู้สึกกลัวขึ้นมาเลยรีบกลับบ้านทันที แต่ระหว่างเดินกลับบ้าน น้าเริ่มคิดขึ้นมา...

ไข่ใบใหญ่ขนาดนั้นไปอยู่ที่นั่นทำไมกันนะ

แล้วทำไมถึงมีคนพยายามฝังมันด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นนะ ทำไมน้าต้องไปอึใส่มันด้วย

โดยปกติน้าก็แค่เอามันกลับบ้านไป ไข่ใบใหญ่ขนาดนั้นน่ะ...

พอได้มาคิด ๆ ดูแล้ว ยิ่งทำให้น้ารู้สึกแย่ขึ้นมาจริง ๆ

แต่น้าก็ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปในวันนั้น

หลังจากนั้นน้าก็กลับไปหา มันอยู่เรื่อย ๆ แต่มันก็...

...หายไปแล้วล่ะ

ไม่ใช่ว่าน้าไม่คุ้นกับป่านั่นหรอกนะ รู้มั้ย

แต่น้าหามันไม่เจอน่ะสิ

สุดท้ายน้าก็เลยเลิกหา

แล้วนั่นเป็นตอนที่หมอนี่โผล่ขึ้นมา

หมอนี่นี่มันใครกันฮะ

ผู้ชายที่มีทั้งรอยสักและเลือดไหลเต็มตัว

น้าหมายถึงพวกผีอะไรทำนองนั้นเหรอฮะ

ใช่ ก็อาจใช่นะ

พระเจ้า...

เขาแอบเฝ้ามองน้าทุกครั้งเลยล่ะ

มันแปลกมาก เขาจะอยู่ตรงนั้นทุกที เมื่อไหร่ก็ตามที่น้าใจเหม่อลอย

อย่างเช่นตอนไหนล่ะฮะ

เช่นตอนที่น้าทำความสะอาด ห้องที่โรงเรียน|...

ตัดหญ้าที่สนามโรงเรียน.. ทำความสะอาดเล้าไก่น่ะ...

น้าทำความสะอาดตลอด 24 ชั่วโมง ทุกวันอยู่แล้วนี่ฮะ!

หุบปากน่า!เขายังปรากฏตัวออกมา ตอนที่น้าอ่านหนังสือเรียนในห้องนี้ด้วยล่ะ!

แล้วก็ตอนที่น้าไปคารวะหลุมศพ..

แต่ถึงไง เขาก็จะปรากฏตัวขึ้นมา ไม่สิ... เขาก็แค่อยู่ตรงนั้น ตาจ้องมองน้า

แล้วทำไมตัวเขาถึงมี รอยสักกับเปื้อนเลือดล่ะฮะ

เธอช่วยน้าคิดทีสิ

น้าก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไม แต่ถึงไงตัวเขา ก็มีรอยสักแล้วก็เลือดเปื้อนทั้งตัว...

แล้วก็มีอึบนหัวเขาด้วย

อึน่ะเหรอฮะ!

ใช่แล้ว อึ เลือด และรอยสัก...

เดี๋ยวก่อนนะฮะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับที่ น้าไปอึในป่าผีสิงหรือเปล่าล่ะฮะ

ไม่รู้สิ...อาจไม่ละมั้ง

แต่ถึงไง หมอนี่... นี่ เรื่องนี้ฟังแล้วสนุกใช่มั้ยล่ะ

ฮะ ก็แปลกดี...แต่เจ๋งใช้ได้

เขาก็เฝ้ามองน้ามาตลอดนะ จนกระทั่งวันนึงจู่ ๆ เขาก็หายไป

หายตัวไปเหรอฮะ!

น้ากำลังฝึกเล่นบาร์ยิมนาสติกอยู่

ฝึกอยู่ทั้งวันเลยนะ เขาก็จ้องมองตลอด

น้าก็ชักจะชิน ๆ ซะแล้วล่ะในตอนนั้น

น้าเลยคิดว่าช่างหัวมันเถอะ แล้วตั้งหน้าตั้งตาฝึกต่อไป

แล้วในที่สุดตอนที่น้าโหนตัวรอบบาร์นั่นเอง

เขาก็หายตัวไป

อะไรแบบนั้น...

แม่หนูซาชิโกะนึกสงสัยอยู่ตลอดว่า ทางที่ดีที่สุดที่จะกำจัดซาชิโกะยักษ์นี่คือ

ตีลังกากลับหลัง บนบาร์ยิมนาสติกหรือเปล่าน้า

แต่อย่างไรก็ตามมีบางอย่าง ที่ทำให้แม่หนู ฉุกคิดขึ้นมาได้ทำให้แม่หนูไม่ต้องไปฝึก

กุญแจสำคัญก็คือว่า

ผู้ชายที่จ้องมองน้าของเธอนั้น เป็นพวกแปลกหน้ามีเลือดท่วมตัว

ในขณะคนที่จ้องมองเธอนั้น กลับเป็นตัวเธอเอง

บางทีทางออกของน้าอาจไม่มีประโยชน์ กับปัญหาของเธอได้ แม่หนูสรุปในใจอย่างนั้น

ทุกครั้งที่เธอจำเรื่องของน้าได้

แต่ถึงยังไง เรื่องราวนี่ยังมีอีกตอน ที่อายาโน่เองก็ยังไม่รู้

บางสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนที่ เขาฝึกตีหลังกากลับหลังเป็นครั้งแรก...

เจ้านายครับ!

นี่ครับ

อะไรของมันวะเนี่ย...

หัวกะโหลกเหรอ

ไม่ครับ...ดูนี่แล้วก็นี่หรือยังครับ หมอนี่ถูกยิงตาย

พวกยากูซ่าเหรอ

ใช่แล้ว

บ้าฉิบ...

ไอ้นั่นไว้ใช้สำหรับคัดลายมือหรือเปล่าล่ะ

นายล้อเล่นเหรอวะ ไม่ใช่โว้ย!

- เฮ้ย ดูอั๊วนะ - ครับ

อั๊วดูเป็นไงบ้างวะ

หล่อครับ

แล้วนี่ล่ะ พวกนายคิดว่าไงบ้าง

น่าเกลียดครับ ถูกฆ่า ถูกฝัง แล้วมีขี้อยู่บนหัวอีก

คงไม่ได้เกิดพร้อมกันแน่ ๆ

นายรู้ได้ไงฟะ

ยังมีหน้ามาถามอีกเรอะ

ไอ้หมอนี่มันคงไม่ตาย เป็นหัวกะโหลกทันทีหรอก จริงมั้ย

แล้วไอ้ขี้ที่ยังดูสดใหม่น่าประหลาดนี่ล่ะ

มันต้องเกิดการย่อยสลายก่อนพวก แล้วถึงกลายมาเป็นขี้นี่

โอ๊ะ...

งั้นตรวจสอบขี้ก้อนนี้ด้วยแล้วกัน

- ครับ. - นายเป็นคนเก็บ

เอ้านี่

ในตอนนั้น อายาโน่ฝึกตีลังกากลับหลัง สำเร็จพอดีที่สนามโรงเรียน

และผียากูซ่าที่ตายแล้วนั่น ที่แอบตามอายาโน่มาตลอด

ในที่สุดก็ถูกปลดปล่อยจากกลิ่นเหม็น และจากโลกนี้

ในที่สุดดวงวิญญาณที่โกรธเกรี้ยว และหลงทางของยากูซ่า ได้หาทาง กลับคืนสู่โลกหลังความตายเสียที

อาจพูดได้ว่า ขี้ เอ่อ...ของอายาโน่ ที่ปล่อยออกมานั้น มีประโยชน์จริง ๆ

ไม่เห็นด้วยเหรอคะ

ฉันชอบคุณค่ะ ชอบคุณมาก ฮาจิเมะ

ปล. ฉันจะรอคุณที่ร้านโรมันชิ หลังเลิกเรียนวันนี้นะคะ

ร้านโรมันชิ

กูได้จับนมไอซาว่าว่ะ!

ไม่มีทาง! มือข้างไหนวะ มือข้างไหน

ข้างนี้เหรอวะ แกไอ้ลามก!

แล้วหล่อนมีปฏิกิริยายังไงวะ

หล่อนสวมเสื้อในโว้ย แม่งแน่นเป็นบ้าว่ะ แน่นว่ะ!

เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน นี่มึงจะทำให้มัทสุเก็นหัวเสียนะโว้ย

ขอโทษเขาสิวะพวก ขอโทษสิ

กูขอโทษวะ

ว่าแต่หล่อนมีปฏิกิริยายังไงวะ

ก็อย่าง มึงรู้มั้ยวะ

แหมมึงนี่โชคดีเหี้ย ๆ ว่ะ!

จัมโบ้ว่ะ!

โอ๊ว กูยอมตายว่ะ!

ว่าแต่มึงจะเลือกใครเป็นเมียวะ

กูขอคาซูมิ ฟูรุเนะ จากคลาสบีว่ะ

ไม่มีทาง! คาซูมินั่นน่ะเหรอ กูเองก็ชอบด้วยว่ะ

ห๊า จริงเหรอวะ มึงไปหาของมึงเองสิวะ!

กูชอบหล่อนตั้งแต่เรียนปีแรกแล้ว

กูก็ด้วย

หล่อนเคยให้ของขวัญกู ตอนวาเลนไทน์ด้วยนะโว้ย

ว่าแต่มึงล่ะ

กูเหรอ ลินดาไง...

ตั้งแต่ปีแรกเลยเหรอวะ

มึงชอบพวกเขาตอนยังเด็ก ๆ เหรอวะ

ไอ้ห่า มึงพูดอะไรระวังปากบ้างสิวะ!

กูน่ะชอบพวกอีตอนยังเป็นเด็กเอ๊าะ ๆ โว้ย!

กะจะพรากผู้เยาว์รึไงมึง

โอ๊ะโอ เสือกลากขาเข้าตะราง ครึ่งนึงแล้วมั้ยล่ะ!

พวกเด็ก ๆ เวิร์คสำหรับกูว่ะ

กูยอมแพ้ว่ะ ถ้าหากเป็นไอ้มัทสุเก็น

อะไรวะ มึงเนี่ยขี้แพ้จริง ๆ!

นั่นมันมาแล้ว!!

เร็วสิวะ!

แน่ใจนะว่ามันไม่เห็นหน้ามึง!

เอาขาอ่อนออกไป! หัวหลบข้างใน!