Agent Kim Reactivated (김부장)

‪(สายลับคิมกลับมาแล้ว)‬

‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง‬ ‪และถ่ายทำนักแสดงเด็กภายใต้แนวทางปฏิบัติ)‬

‪(เทคโนโลยีเอไอถูกนำมาใช้‬ ‪ในส่วนหนึ่งของกระบวนการผลิต)‬

‪- มินจี‬ ‪- โห บ้านสวยจริงๆ‬

‪ทั้งสวยทั้งใหญ่‬

‪ดูเล็กจะตายไป พูดอะไรของนาย‬

‪คิมมินจี เข้าบ้านเถอะ มันอันตรายนะ‬

‪- ฉันว่าประมาณสักสิบ…‬ ‪- เข้าบ้านสิ‬

‪ไม่สิ สักแปดคนน่าจะเข้ามาได้สบายๆ เลย‬

‪รีบขนของไปได้แล้ว‬

‪(ตอนที่ 5)‬

‪นี่ ทำไมถึงไม่บอกว่าไม่มีลิฟต์‬

‪ถ้าบอก ฉันคงไม่มาแล้ว‬

‪นายกลับไปได้แล้ว‬

‪จริงเหรอ‬

‪มีทาสอีกคนอยู่แล้วนี่‬

‪งั้นฉันไปนะ‬

‪คิดจะแวบไปไหน‬

‪รีบลงไปขนของมาได้แล้ว อย่ามัวแต่บ่น‬

‪นักกีฬาที่ไหน‬

‪ยกแต่ของเบาๆ ไม่มีแรงด้วยซ้ำ‬

‪ถ้าฉันมีแรง ก็คงไปยกน้ำหนักแล้ว‬ ‪จะมาเล่นเทควันโดหาพระบิดาเหรอ‬

‪ว่าไงนะ‬

‪เทควันโดไม่ได้ใช้แรงนะเว้ย‬

‪รีบหลบไปได้แล้ว‬

‪หมุนตัวไม่ได้ล่ะสิ‬

‪- ให้ตายสิ‬ ‪- ดีแต่แรง หัวไม่ดีไง‬

‪หัดใช้สมองซะบ้าง‬

‪หลบไป ก่อนจะโดนฉันเขวี้ยงใส่ หลบ‬

‪โอ๊ย หนาวจัง‬

‪อร่อยจังเลย‬

‪คุณลุง ขอบคุณครับ‬

‪อือ ไว้แวะมาอีกนะ‬

‪- ค่ะ‬ ‪- ครับ‬

‪ใครอยากไปสนามเด็กเล่นบ้าง‬

‪- ฉัน‬ ‪- ฉันด้วย‬

‪แต่ฉันต้องไปเรียนกวดวิชานะ‬

‪เพิ่งย้ายมาที่นี่เหรอ‬

‪อือ‬

‪ไปสนามเด็กเล่นกับเราไหม‬

‪นายยกนี่นะ‬

‪ตู้เย็นนี่น่ะ‬

‪มินจี‬

‪มีอะไร‬

‪มินจี‬

‪- มีอะไรเหรอ‬ ‪- มินจีไปไหนแล้ว‬

‪มินจี‬

‪มินจีหายไปแล้ว‬

‪- มินจี‬ ‪- ไปไหนของเธอ‬

‪มินจี‬

‪- มินจี‬ ‪- คิมมินจี‬

‪มินจี‬

‪มินจี‬

‪มินจี‬

‪มินจี‬

‪- ฉันจะไปทางนี้‬ ‪- อือ‬

‪มินจี‬

‪มินจี‬

‪- ซ่อนๆ ซ่อนให้ดี‬ ‪- นี่‬

‪- เห็นผมของเธอแล้ว‬ ‪- จะไปซ่อนที่ไหน‬

‪- เธอไปทางนี้ ฉันจะไปทางนั้น‬ ‪- ซ่อนๆ ซ่อนให้ดี‬

‪เห็นผมของเธอแล้ว‬

‪- สู้ๆ นะ‬ ‪- ซ่อนๆ ซ่อนให้ดี‬

‪เห็นผมของเธอแล้ว‬

‪ซ่อนๆ ซ่อนให้ดี เห็นผมของเธอแล้ว‬

‪ซ่อนๆ ซ่อนให้ดี เห็นผมของเธอแล้ว‬

‪ซ่อนๆ ซ่อนให้ดี‬

‪(ศูนย์สวัสดิการผู้สูงอายุเชอิลวอน)‬

‪- มินจี‬ ‪- มินจี‬

‪(ตำรวจ)‬

‪หาต่อกันเถอะ‬

‪เร็วเข้า‬

‪มินจี‬

‪มินจี‬

‪ขอโทษนะครับ‬

‪เห็นเด็กคนนี้ไหมครับ‬

‪ไม่ค่ะ ไม่เห็นเลย‬

‪ขอบคุณครับ‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิม‬

‪- อือ‬ ‪- เจอไหม‬

‪ไม่เจอเลย‬

‪กลับบ้านกันเถอะ‬

‪เธออาจจะกลับมาแล้วก็ได้‬

‪- อือ‬ ‪- มาเถอะ‬

‪มินจี‬

‪คุณตาคุณยายไปกันหมดแล้วหรือเปล่า‬

‪ข้างในมีใครอยู่ไหมคะ‬

‪ฉันจะล็อกประตูแล้วนะคะ‬

‪(ไม่อยู่)‬

‪พี่‬

‪พี่คะ‬

‪พี่‬

‪- อยู่ไหม‬ ‪- ไม่อยู่‬

‪ไปไหนของเธอเนี่ย‬

‪ฉันไปดูแถวอะพาร์ตเมนต์มาแล้ว แต่ไม่เจอ‬

‪โธ่เอ๊ย‬

‪เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้แท้ๆ‬

‪ตอนเธอหายไป นายมัวทำอะไรอยู่‬

‪ให้ตายสิ‬

‪- ไปดูที่สวนสาธารณะหรือยัง‬ ‪- โธ่เอ๊ย‬

‪- มินจี‬ ‪- เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้แท้ๆ‬

‪คิมมินจี‬

‪เธออยู่ตรงนี้ชัดๆ นี่นา‬

‪พ่อขา‬

‪มินจี‬

‪- นี่‬ ‪- มินจี‬

‪พ่อขา‬

‪- มินจี‬ ‪- นี่‬

‪ไปไหนมา พ่อตามหาตั้งนาน‬

‪ไม่เป็นไรใช่ไหม‬

‪หนูเล่นซ่อนหาอยู่ที่สนามเด็กเล่น‬

‪แต่เปิดประตูออกมาไม่ได้‬

‪แต่หนูก็ไม่ร้องไห้นะ‬

‪โอ้โฮ มินจีหลานอากล้าหาญจริงๆ‬

‪ขอบคุณนะครับ‬

‪คงเสียเวลานานกว่าจะหาที่นี่เจอ‬

‪มินจีบอกทางให้เลยหาไม่ยากเท่าไรค่ะ‬

‪เธอฉลาดมากเลยนะคะ‬

‪มีร้านขายขนมปังรูปปลา‬

‪ตู้ไปรษณีย์‬

‪แล้วก็บ้านสีแดงไง‬

‪ให้มินจีเรียนเยอะๆ นะ‬

‪- รุ่งแน่‬ ‪- นั่นสิ‬

‪ระดับนี้ให้เรียนหมอหรือผู้พิพากษาได้เลย‬ ‪เราจะได้พึ่งพาหน่อย‬

‪ให้ตายสิ คิดได้แค่นี้เหรอ‬

‪จากนี้ไป‬

‪ห้ามไปไหนคนเดียวเด็ดขาดนะ‬

‪ไม่เป็นไรแล้ว‬

‪ขอโทษค่ะพ่อ‬

‪ไม่เป็นไรใช่ไหม‬

‪อือ พ่อไม่เป็นไร‬

‪- พ่อขอโทษนะ‬ ‪- ขอบคุณนะครับ‬

‪ไม่เป็นไรนะ‬

‪(สายลับคิมกลับมาแล้ว)‬

‪เฮ้ย!‬

‪นี่‬

‪เปิดประตู เปิดประตูนะ‬

‪เดี๋ยวนะ นี่มันอะไรวะ‬

‪ยังไม่ตายหรอกเหรอ‬

‪อะไรเนี่ย อะไรกัน‬

‪เฮ้ย‬

‪เฮ้ย แม่หนู‬

‪อย่าเพิ่งออกมานะ‬

‪เดี๋ยวนะ‬

‪อะไรวะ‬

‪แกเป็นใคร‬

‪ฉันขอโทษ ได้โปรดล่ะ‬

‪ฉันขอโทษ‬

‪ทำไมไม่รับวะ แม่งเอ๊ย‬

‪ฮัลโหล‬

‪ลูกพี่ นี่ซอกจุงนะครับ‬

‪เราใกล้ถึงแล้วครับ ให้ไปที่ไหนดีครับ‬

‪นี่ พาเด็กๆ มาด้วยไหม‬

‪ครับ พามาหมดเลยครับ‬

‪พาพวกเขาไปที่ออฟฟิศเลย‬

‪ซังมันกับคังมินไม่รับสาย‬

‪ได้ครับ ลูกพี่‬

‪แกเป็นใครกันแน่‬

‪ทำไมต้องทำขนาดนี้เพื่อเด็กคนเดียวด้วย‬

‪จูกังชานส่งแกมาเหรอ‬

‪จูกังชานเหรอ‬

‪ไม่ใช่เหรอ‬

‪งั้นแกเป็นใคร‬

‪เป็นตำรวจเหรอ‬

‪บอกมา‬

‪มินจีอยู่ไหน‬

‪โกดังห้องเย็น‬

‪ฉันเอาเธอไปแช่แข็งไว้ในนั้น‬

‪ไปดูสิ‬

‪บอกให้รีบไปดูไงวะ‬

‪โกดังห้องเย็นเหรอ‬

‪มินจี…‬

‪พอลูกสาวของจูกังชานโทรมา‬ ‪เราก็แค่ย้ายร่างเธอให้เท่านั้น‬

‪เธอตายอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว‬

‪ถ้า…‬

‪มินจีตายแล้วจริงๆ‬

‪ฉันจะ…‬

‪ฆ่าพวกแกทุกคน‬

‪ไอ้บ้าเอ๊ย ไม่ ฉันไม่ยอมตายหรอก‬

‪ถ้าพูดถึงสงครามโลกครั้งที่สอง‬ ‪อะไรก็เทียบเอ็มจี 42 ไม่ติด‬

‪เลื่อยวงเดือนของฮิตเลอร์‬

‪เคยดูเซฟวิ่ง ไพรเวท ไรอันใช่ปะ‬

‪พวกเยอรมันใช้กวาดนอร์มังดีราบเป็นหน้ากลอง‬

‪นี่ สมัยนั้นยิง 1,200 นัดต่อนาทีนี่‬ ‪กดสูตรโกงชัดๆ เลยว่าไหม‬

‪ยิง 1,200 นัดต่อนาที วินาทีนึงจะกี่นัดล่ะ‬

‪กี่นัด ฉันถามว่ากี่นัด‬

‪ไม่ได้เรียนเลขกันสินะ‬

‪วินาทีละ 20 นัดไง‬

‪สุดจัดเลยนะ‬

‪น่าเสียดายจริงๆ ที่เดี๋ยวนี้มีให้ดูแค่ในพิพิธภัณฑ์‬

‪- เนอะ‬ ‪- ไม่ค่อย‬

‪ยังคำนวณอยู่ใช่ไหม‬

‪เฮ้อ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน‬

‪อินอะไรคะ‬

‪ชีวิต…‬

‪ตอนที่ยังรีดผ้าอยู่เรียบง่ายกว่านี้เยอะ‬

‪หัวหน้าฝ่ายคิมก็คงสบายใจกว่า‬ ‪ตอนใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนกันแหละค่ะ‬

‪ก็จริง ไม่มีใครที่โขกสับได้ง่ายเท่าเขาแล้ว‬

‪บางครั้งฉันก็สับสนด้วยซ้ำว่า‬ ‪เขาใช่ 66 จริงๆ หรือเปล่า‬

‪ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจ‬