Glory

Robert Gould Shaw, de zoon van rijke abolitionisten uit Boston...

was 23 toen hij deelnam aan de Amerikaanse burgeroorlog.

Hij schreef z'n ouders over het leven in het Potomac-leger.

Lieve moeder. Hopelijk maak je je niet te veel zorgen om me.

Wij komen niet om. Het leger hier is veel te groot om het aan te vallen.

Het is geweldig om mannen uit alle staten te ontmoeten.

Klaar om voor hun land te vechten, net als tijdens de revolutie.

Deze keer moet het één land worden...

zodat iedereen gehoord kan worden.

Voor de oorlog begon, hadden veel soldaten nooit een neger gezien.

Nu stikt het hier van de berooide mensen.

Wij vechten voor mensen wiens poëzie nog ongeschreven is...

maar die binnenkort even beroemd zal zijn als alle andere.

De laatste nederlaag heeft ons niet ontmoedigd.

Ik ben nu kapitein en daar ben ik erg trots op.

Ik geef bevelen aan honderd man die bijna allemaal ouder zijn.

Bedankt voor het Emerson-boek. Z'n woorden zijn zo waar.

Volgens hem gelooft een diepzinnig mens dat het kwade oog kan vergaan.

En dat de liefde alles kan overwinnen.

Veel liefs aan vader. Je zoon, Robert.

Volhouden, jongens.

Voorwaarts.

In hemelsnaam, doorlopen.

We moeten ons terugtrekken. - Nee. Forbes.

Alles goed, kapitein?

Nee, niet m'n been.

Is het uw nek? De chirurgen hebben het druk, maar ik doe het wel.

Zeg het maar als het pijn doet. Het is niks.

Hebt u het nieuws gehoord?

Ik hoorde het van een koerier die het van het ministerie van oorlog weet.

Hij zegt dat Lincoln de slaven gaat bevrijden.

Wat? - Niet allemaal, maar een aantal.

Mijn hemel. - Hij had een overwinning nodig.

En dat was dit.

Niet meer snijden. Alstublieft.

Doe ik u pijn, kapitein?

Robert. Kapitein Shaw. Ik was trots toen ik het hoorde.

De andere officieren waren dood. - En Forbes?

Nog steeds onmogelijk. Hij is hier ergens. En jij?

Ik werk voor je vader. Ik help hem met de hulporganisatie.

Alles goed, Robert?

Robert, er is hier iemand die je wil ontmoeten.

Generaal Hunter haalde de slaven van de akkers en sloot ze op.

Het ministerie gaf ze spiesen. Geen wonder dat ze deserteerden.

U kent m'n zoon, gouverneur. - Fijn om je weer te zien, Robert.

Ken je Frederick Douglass?

Mr Douglass.

Ik hoor dat je in Antietam was. - Ja.

Een grootse en vreselijke dag.

Ik kan je hulp goed gebruiken. - Hij wil een negerregiment.

Het was niet alleen mijn idee. Mr Douglass...

We willen mannen die alleen verloedering kennen, trots bieden.

Zwarte soldaten. Stel je voor... - Geweldig.

Ik heb jou voorgedragen als kolonel van de 54e infanterie.

Dank u, gouverneur. Het is een fantastisch idee.

Excuseer me.

Goed gedaan, Shaw. - Goed werk, jongeman.

Bravo, Robert.

Te veel gedronken?

Je wilt graag kolonel worden, maar een zwart regiment?

Wat zou je populair zijn als je duizend zwarten geweren gaf.

Robert...

Wat is er?

Ik doe het.

Dat meen je niet. - Toch wel.

Ik wil dat je meegaat.

Ik? Met jou samen?

Zie je mij een regiment aanvoeren?

Of wat dan ook? - Het zou me een eer zijn.

Dan ben je een sufferd.

Is het waar, Rob? Komt er een zwart regiment?

Het lijkt erop.

Ik ben je eerste vrijwilliger.

Presenteer het geweer.

Gaan we de secessionisten te lijf? - Krijgen we blauwe pakjes?

We zijn klaar voor de rebellen. - Wanneer gaan we vechten?

TE WAPEN, MANNEN VAN DE UNIE

Geef acht.

Goedemorgen.

Goedemorgen, heren.

Ik ben kolonel Robert Gould Shaw, uw bevelhebber.

Het is me een genoegen u hier te zien. Ik hoop -

dat de moed, energie en eer -

die ons bij elkaar hebben gebracht de Unie zullen herstellen.

Moge God ons zegenen.

Compagnieën? - We gaan compagnieën vormen.

Neem het bevel, officieren.

Nieuwe rekruten melden zich bij hun officier.

Let op de letter van uw compagnie.

Die staat linksboven op uw monsterbrief.

Goed boek, broeder?

Ja. Ik ben Thomas Searles. - Jupiter Sharts. Waar gaat het over?

Het zijn essays: Fourier, Emerson... De transcendentalisten.

Staan er plaatjes in? - Nee.

Leer je me lezen? - Met plezier.

Kijk eens wat daar aankomt. - Ik heb liever zwijnen.

Die kun je opeten. - Wat wordt het donker.

Dat is mijn plek, nikker.

Ik heb liever een lichte plek om te lezen.

Een nikker die als een blanke praat. - Ik leer het je graag.

Het zou me een genoegen zijn.

Ik leer niks van een huisslaaf. - Ik ben vrij, net als m'n vader.

Ben je vrij? Ga dan met je vrije kont van mij plek af voor ik...

Wacht even. - Ik heb het niet tegen jou.

Ik zit hier ook prima.

Wanneer krijgen wij uniformen? - Die krijgen alleen blanken.

We zijn nu soldaten. - Waar kom je vandaan, arbeider?

Zuid-Carolina. - Dan zou je beter moeten weten.

Hou op met dat getrommel.

Hoe heet je?

Ik zei: hoe heet je? - Zie je niet dat hij doofstom is?

Hij is doofstom.

Kan hij niet praten?

Kom maar hier.

Stommen en arbeiders. Nou, nou. - Waar kom jij vandaan?

Uit de buurt van Tennessee. Ik ben op m'n 12e weggelopen.

Wat heb je al die tijd gedaan? - Me verkiesbaar gesteld.

Ik ben geen president geworden.

Majoor. Dat ben jij, Forbes?

Hoe is het, Thomas?

Ken je Charlie Morse? Thomas Searles.

Hoe heeft het gesmaakt? - De remoulade was wat wrang.

Maar de soufflé maakte veel goed. - En je kameraden?

Charmant, onderhoudende praters. - Majoor Forbes.

Kan ik je even spreken? - Excuseer me.

Geen omgang met de mannen. - Het is Thomas maar.

Hij is een soldaat.

Je hebt gelijk.

Ik heb om hulp gevraagd. Ze hebben een instructeur nodig.

Jullie marcheren als kreupele geiten.

Dat wordt dag en nacht werken.

Halt houden. Omkeren.

Jullie zijn lelijke Mexicaans- Afrikaanse hoeren.

We gaan hier dag en nacht aan werken. Voorwaarts halve pas.

Snijden ze jullie ballen echt af bij de geboorte?

Ik ga aan je werken tot je getemd bent.

Halt houden.

Weet je niet wat rechts en links is? - Nee, meneer.

Wie weet hier niet wat rechts en links is?

Hou me vast.

Dit is je voorkant en dit je achterkant.

Dit is rechts en dit...

Je begint het te leren.

Compagnie, voorwaarts mars.

Stomme Hindoes. Hou maar op. We beginnen opnieuw.

Haal je handen uit je zakken, soldaat.

Links, rechts. Kijk eens. Het prinsje.

Ben je een heer, een congreslid, of de prins van Afrika?

Niet naar mij kijken. Straks leg ik je aan de riem.

Ieren houden niet van zwarten. - Hoe zit het met de uniformen?

Nog geen nieuws. - En de geweren?

Zorg ervoor.

Lieve moeder. De mannen leren snel. Sneller dan blanke soldaten.

Ze luisteren ernstig en ze houden zichzelf in bedwang.

Maar zodra de exercitie voorbij is, zijn al die witte tanden zichtbaar.

Je zou niet zeggen dat dit een legerkamp was.

Het komt vast door al die uren onmenselijk werk.

Ze krijgen energie als hun geest bevrijd is.

We zullen niet onderdoen voor welk ander regiment ook.

Als altijd: je zoon Robert.

Ze hebben het gedaan.

Roep de mannen bij elkaar.

Overeenkomstig de wensen van president Lincoln -

stel ik jullie op de hoogte van een geconfedereerde proclamatie.

Die luidt:

Elke neger onder de wapenen die gevangen wordt genomen -

wordt onmiddellijk weer slaaf.

Elke neger in een uniform van de Unie -

zal terstond ter dood worden gebracht.

Elke blanke officier die het bevel voert over negertroepen -

zet aan tot rebellie -

en zal ook ter dood worden gebracht.

Ieder die weg wil, heeft toestemming om morgenochtend te vertrekken.

Ingerukt.

Ik begrijp het als je er morgen niet bent.

Wil je dat blauwe pakje nog?

Goedemorgen, majoor.

Ze staan opgesteld. - Hoeveel zijn er nog?

Geef acht.

God zij geloofd.

Halt houden.

Sta op.

Je rukt pas in als ik het zeg. Begrepen?

Sergeant-majoor.

Meneer? - Plaats rust.

U bent vast een redelijk mens, maar bent u niet wat te hard voor ze?

U bent het niet met me eens. U kunt vrijuit spreken.

Is hij uw vriend? - We zijn samen opgegroeid.

Laat hem dan verder opgroeien.

Juist. - Was dat alles?

Ja. Ingerukt.

Kaliber .57, Enfield-musket. De beste ter wereld.

11911.

Kun je ermee omgaan? - Daar kan ik wat mee raken.

Trip.

12192.

Robert.

Eindelijk.

Het gerucht gaat dat we alleen mogen werken. Ongelooflijk.

Dat is toch niet waar?