MEBIUS DUST (メビウス・ダスト)

ไปแล้วนะคะ

อารากิ ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

ไม่หิวเหรอ

กินเสร็จแล้วไม่อาบน้ำด้วยเลยล่ะ

อะไรทำให้นายเศร้าขนาดนั้น

อินกับเกมขนาดนั้นเลยเหรอ

ใช่น่ะสิ

ความสนุกเพิ่งเริ่ม หลังเข้าร่วมการทดลองนี่เอง แต่ว่า…

ฉันทำอะไรได้มากกว่าเมื่อก่อน แถมมีเป้าหมายด้วย

แต่ว่า…

เป้าหมายเหรอ

ทำไมอารากิถึงอยากออกไปข้างนอกขนาดนั้นล่ะ

เพราะฉันคงได้เริ่มต้นใหม่

เริ่มต้นอะไรใหม่เหรอ

เยอะแยะ อย่างตัวฉันตอนนี้ไง

ไม่นึกเลยว่าจะจิตตกขนาดนั้น

เอ๊ะ ศาสตราจารย์ยูดะ

แรมส์ แรมส์จ๋า

เสน่ห์น่าค้นหาที่ชวนให้ฉันหลงใหล…

เอ๊ะ…

สติกลับมาแล้ว

มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ

ไม่มีอะไร แค่จดจ่อกับงานวิจัยจนลืมกินลืมนอนน่ะ

มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอคะ

อือ บางทีเราอาจเข้าใกล้เป้าหมาย แบบก้าวกระโดดกันเลยละ

คือเจออะไรน่าสนใจสินะคะ

ใช่สิ

งั้นเร็วๆ นี้ก็จะช่วยให้อารากิ ออกไปข้างนอกได้ใช่ไหมคะ

เอ๊ะ

"เร็วๆ นี้" อาจจะยากไปสักหน่อยมั้ง…

งั้นเหรอคะ

นั่นสินะคะ

ถ้าเป็นอิโซระ โชเซจากทีมเธอ หรืออามิโฮชิ มาโอะจากแลมปส์ก็มีโอกาสนะ

เด็กพวกนี้ถึงจะเสียแรมส์ไป ก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตในทันที

แต่ในความเห็นฉัน การสูญเสียแรมส์ไปถือเป็นเรื่องผิดมหันต์

แรมส์คือส่วนหนึ่งของพวกเธอ คือตัวตนของพวกเธอ

การส่งพวกเธอทุกคนออกไป โดยที่ยังรักษาแรมส์ไว้ได้คือเป้าหมายของฉัน

แน่นอนว่าเธอจะออกไปหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเธอเอง

แต่ตอนนี้พวกเธอไม่มีสิทธิ์เลือกด้วยซ้ำ

ฉันเลยอยากให้พวกเธอเลือกได้ไง

สำหรับฉัน เรื่องข้างนอก…

ไม่อยากออกไปเหรอ

ข้างนอกมีอะไรให้ดูเยอะเลยนะ

เธอจะได้เจอคนที่ไม่เคยเจอ

ได้เห็นทั้งทางเหนือทางใต้ เห็นอีกฟากของท้องทะเลและท้องฟ้า

ท้องฟ้า…

ฉันก็อยากออกไปเหมือนกัน ไม่ได้ออกไปนานแล้ว

ไปเกาะเนวิสหรือเกาะซาร์กดีนะ

นั่นที่ไหนเหรอ

นี่สนามบินฮาเนดะ

เอ๊ะ

ใครกัน

เป็นสถานที่ที่สุดยอดเลย ถ้าชอบเครื่องบินน่ะ

นั่นสินะคะ…

อ้อ มีเรื่องอยากถามหน่อยน่ะ

คะ เรื่องอะไรเหรอ

พี่ชายเธอกับโคโตบูกิ ครูซเป็นเพื่อนสนิทกันเหรอ

จะว่ายังไงดี…

เหมือนครูซจะเอ็นดูเขาอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า

แต่ไม่มีท่าทีสนใจฉันหรือเด็กคนอื่นๆ เลย

เกาะแกะกับแค่อารากิคนเดียว

เธอเป็นใครไม่ทราบ

ฉันเลยไม่ค่อยรู้เรื่องครูซเท่าไหร่

รู้แค่ว่าทั้งร่างกายของเธอคือแรมส์

เธอเลยไม่โตเป็นผู้ใหญ่ แถมยังมีรูปลักษณ์แบบนั้น

เกิดอะไรขึ้นกับครูซเหรอคะ

เปล่า ไม่มีอะไร

ทางเลือกงั้นเหรอ…

ซูซากุนี่

ขอโทษนะ เรื่องก่อนหน้านี้ที่…

ขอโทษทำไม

หมายความว่ายังไง

ฉันไม่ถือสาหรอก

ไม่ถือสาจริงเหรอ

-ไม่ถือ -ฟังจากน้ำเสียงเหมือนจะถือนะ

ฉันไม่ถือสาจริงๆ

เวลามีคนพูดตรงๆ ว่าคิดยังไง รู้สึกดีออก

งั้นเหรอ

เมื่อก่อนฉันก็เคยมีความฝันเหมือนกัน

พอได้ยินซูซากุพูดเรื่องของตัวเอง ฉันก็เลยอิจฉาขึ้นมาน่ะ

อิจฉาเหรอ ทำไมล่ะ

ก็ซูซากุอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ทำให้ฝันเป็นจริงได้

ได้เรียนโรงเรียนดีๆ แถมบ้านช่องร่ำรวย

ฉันรู้ว่าคิดแบบนั้นมันน่าอาย แต่ก็อดอิจฉาไม่ได้จริงๆ

ผู้ปกครองของพวกฉันเป็นแค่ญาติห่างๆ

แม้แต่ตอนนี้ พวกฉันก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

พอได้เห็นคนแบบซูซากุที่มีเงิน มีพ่อแม่ที่ดี

และสามารถไล่ตามความฝันได้… ก็เลยอิจฉาขึ้นมาน่ะ

แต่สำหรับฉัน เธอโดดเด่นกว่าอีก

เอ๊ะ พูดปลอบใจฉันเหรอ

ฉันพูดจริง เพราะเธอทำสิ่งที่ฉันทำไม่ได้

เรื่องแบบนั้นฉันทำไม่ได้หรอก

ปอดซูซากุคือแรมส์ใช่ไหม

ใช่ ตั้งแต่คอลงไป

ถ้าไม่มีดัสต์ ฉันก็หายใจไม่ออก

แต่ต่อให้อยู่ใต้น้ำ ถ้าดัสต์ละลายอยู่ในนั้น ฉันก็หายใจได้

สุดยอดเลย

เธอเคยคิดบ้างไหม

ว่าถ้าจู่ๆ ดัสต์หายไปจะเป็นยังไง

เอ๊ะ

ฉันคิดเรื่องนี้ทุกคืน

ถ้าดัสต์หายไปตอนที่ฉันหลับจะเป็นยังไง

เวลาที่ตื่นมาตอนเช้า ฉันจะยังมีชีวิตอยู่ไหม

เรื่องนั้น…

เอาเถอะ ถึงเวลานั้นจริง ฉันก็คงไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

ฉันก็เลยไม่ได้คิดอะไรจริงจัง

เธอรู้เรื่องเด็กหนุ่มที่เป็นพาหะแรมส์เสียชีวิตไหม

รู้สิ คนที่ร่างกายครึ่งหนึ่งเป็นแรมส์ใช่ไหม

นั่นแหละ เขาตั้งใจจะไปในเมือง เพื่อสอบเข้ามัธยมปลาย

(เส้นเขตแดนข้างหน้า พวกพาหะแรมส์ห้ามเข้า)

แต่เขาก็ไปอยู่ดี

ข้ามเขตแดนไป เพราะอยากเข้าโรงเรียนที่อยากเข้า

เขาถูกนำตัวกลับเข้ามาข้างในโดยด่วน แต่แรมส์ของเขาไม่คืนกลับมา

แล้วพวกเราก็ถูกห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอกอีกเลย

แต่มันจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ ที่เราจะเอาแต่พึ่งดัสต์แบบนี้

ทั้งที่วันหนึ่งมันอาจจะหายไปก็ได้

ฉันเลยอยากหาหนทาง ให้เราไม่จำเป็นต้องพึ่งพามัน

ฉันอยากหาหนทางรอด ด้วยวิทยาศาสตร์และการแพทย์ที่เรามีตอนนี้

เพราะฉันเองก็กลัว

เพราะฉันไม่อยากตาย

ซูซากุ…

ฉันอยากทำความฝันให้เป็นจริง

ไม่สิ "ความฝัน" ยังน้อยไป

เรียกว่าเป็นหน้าที่คงจะดีกว่า

ฉันจะหาทางมีชีวิตรอดให้ได้

กลับมาแล้วค่ะ

โอ๊ย โล่งอกไปที เห็นไม่รับสาย แม่เป็นห่วงแทบแย่เลย

ขอโทษค่ะ บังเอิญเจอเพื่อนค่ะ

งั้นเหรอ เคียวโกะใช่ไหม

ที่นั่นกี่โมงแล้ว

ที่นี่เที่ยงคืนแล้ว

ช่วงนี้แดดจ้ามาก ข้างนอกก็เลยเป็นสภาพนี้น่ะ

วันนี้คุณพ่อบอกว่าอยากกินคาคิอาเกะ แม่เลยทำให้ ดูสิ

แล้วลูกกินดีอยู่ดีหรือเปล่า

เงินที่แม่ทิ้งไว้ให้ยังพอไหม ถ้ามีอะไรก็โทรหาแม่นะ

แม่อยากให้ลูกโทรหาบ้างจัง

รู้อะไรไหม สเตลล่า

ในคอนโดนี้

มีแค่เด็กๆ อย่างเรานี่แหละ

ซูซากุกำลังพยายามเต็มที่…

แล้วฉันล่ะ

(โคกาเนซาวะ ซูซากุ ส่วนของแรมส์: ทางเดินหายใจ)

(นัตสึซูริ เคียวโกะ ส่วนของแรมส์: เท้า)

(ชิโอคูมิ มาเรีย ส่วนของแรมส์: นิ้วก้อย)

(โซกะ คัตสึกิ ส่วนของแรมส์: มือสองข้าง)

ขอโทษที่มาช้า

ไม่เป็นไร ที่สำคัญกว่านั้นคือ วันนี้เราแข่งกับพวกเฟบรัวรี่ใช่ไหม

เมื่อกี้บังเอิญเจอซูซากุน่ะ

-เจอกันเหรอ -ใช่

สเตลล่า แล้วอารากิล่ะ

เขา… ไม่ได้มาที่นี่เหรอ

ไม่ได้ออกไปกับเธอเหรอ

เปล่า แต่กินมื้อเย็นแล้ว

งั้นก็ช่วยไม่ได้

วันนี้เราจะไปกันห้าคน

และเกมที่ทุกคนจะเล่นกันวันนี้คือ…

เกมล่าสมบัติ

ล่าสมบัติเหรอ

คืนนี้ฉันอยากให้ตามหาตุ๊กตาศาสตราจารย์ แล้วนำกลับมาให้ได้

นี่อะไรเนี่ย

แน่นอนว่าถ้าไม่มีคำใบ้เลยก็คงยากไป

ฉันเลยติดตั้งระบบเรดาร์ไว้ให้น่ะ

ถ้าอย่างงั้น…

เริ่มได้

เอ่อ อันแรกคือ…

อ้าว ใกล้มากเลย

เดี๋ยวนะ ไม่มีทาง

อยู่ในทะเลสาบเหรอ

ลงไปในทะเลสาบจะปลอดภัยเหรอ

ตอนเด็กๆ ฉันเคยว่ายน้ำที่นี่ แต่…

จริงเหรอ

แล้วทำไมต้องเป็นที่แบบนี้ด้วย

ลุยเลย ฮารูโตะ

ให้ฉันลุยเหรอ

ดีละ ฉันจะว่ายให้เร็วสุดชีวิตแล้วหาให้เจอเอง

อะไรเนี่ย

ไม่เห็นมีตุ๊กตาเลย

(มาได้ก็มานะ กินข้าวหรือยัง)

ที่ต่อไปล่ะ

ไปทางสะพานทาคาโซโกะ