Maui Shark Mystery

Bij Maui vinden meer haaienaanvallen plaats dan bij de andere eilanden.

De staat benaderde het Shark Lab om te kijken wat er aan de hand was.

Waarom zien we deze toestroom?

Om dit mysterie op te lossen...

plaats ik een camera met accelerometer op een vrij zwemmende tijgerhaai.

Ik zet een klem op de rugvin van de tijgerhaai terwijl ik vrijduik.

We hebben een haai aan de lijn. - Ze heeft toegehapt.

Paige, hij is enorm.

Joseph geeft ons een teken dat de kooi omlaag gaat.

Vier maanden eerder

Hawaï is een bijzondere plek voor me.

Het is een kleine oase midden in een oceaanwoestijn.

De dieren hier stellen je net zo op de proef als de oceaan zelf.

Je moet altijd op je hoede zijn.

Mijn naam is Paige Wernli. Ik bestudeer tijgerhaaien...

bij het Hawaii Institute of Marine Biology Shark Research Lab.

Ik ben opgegroeid aan een meer waar vissen m'n grote liefde was.

Op de middelbare school mocht ik voor het eerst in zee gaan vissen.

Toen zag ik voor het eerst een haai.

Ik was zo ontroerd. Dus ik verhuisde naar Hawaï.

Ik heb hier m'n hele volwassen leven onderzoek gedaan naar haaien.

Het heeft me gevormd tot de vrouw en de wetenschapper die ik nu ben.

Dit jaar wil Paige een mysterie oplossen...

dat tien jaar geleden begon op het eiland Maui.

Helaas was er tien jaar geleden...

een reeks tragische ongelukken met tijgerhaaien.

De staat benaderde het Shark Lab om te kijken wat er aan de hand was.

Om dit uit te zoeken...

begon Paiges adviseur Carl Meyer tijgerhaaien te taggen en te volgen.

Dat is een groot wijfje.

We gingen naar Maui en vingen zo'n 40 tijgerhaaien.

We voorzagen ze van verschillende zenders.

Zo konden we hun bewegingspatronen bestuderen.

Carl bekeek niet alleen de haaien bij Maui.

Hij vergeleek ze met die bij de andere eilanden.

De data onthulden iets verbazingwekkends:

Tijgerhaaien bij Hawaï...

blijven het grootste deel van het jaar bij hun eiland.

In de winter komen ze samen bij Maui.

Het is niet gebruikelijk dat deze dieren...

in zulke aantallen samenkomen op één plek.

De wetenschap stond versteld.

Om het mysterie op te lossen, werden er 15 ontvangers rond Maui geplaatst.

Ze verzamelden data als er een getagde haai voorbijkwam.

Eén ontvanger stak erbovenuit.

Toen we de ontvanger van Olowalu ophaalden...

begonnen we een interessant patroon te zien.

In de winter...

was de concentratie haaien voor de kust van Olowalu ongekend hoog.

Carl voorzag haaien van camera's om bewijs te verzamelen.

Dit is de timer en dit de camera. De camera komt aan de buitenkant.

In 2015 nam hij beelden op met een mannetje...

die het mysterie bijna oplosten.

Nu laat hij de beelden voor het eerst aan Paige zien.

Hier zie je dat de haai vrij rustig zwemt...

boven een stuk koraalrif en dan opeens versnelt.

Je ziet het rif heen en weer gaan.

Hij begint te hellen en te draaien en zwemt in krappe spiralen.

Alsof hij iets wil inhalen wat zich van hem afwendt.

Daar is het. Daar.

Het mannetje volgt een vrouwtje in een poging om te paren, denkt Carl.

Dat gedrag hadden we nog nooit gezien bij tijgerhaaien.

Ze rolt met haar ogen en geeft zo aan...

dat ze niet wil dat dit mannetje haar inhaalt.

Ze was hem te slim af en zwom weg.

Dat is zo dichtbij.

Je ziet aan de patronen dat de dieren daarheen gaan.

We hebben bewijs dat de haaien paren.

Maar we hebben geen direct bewijs.

Paige denkt dat ze het mysterie kan ontrafelen...

met een nieuwe cameratag-techniek.

Ik moet een klem zetten op de rugvin van een tijgerhaai...

terwijl ik vrijduik met het dier.

Wetenschappers zijn het erover eens dat het gedrag van haaien...

twee dagen is verstoord nadat ze zijn gevangen en getagd.

In plaats van de haai naar de wetenschapper te brengen...

gaat de wetenschapper nu naar de haai.

Deze methode van inzetten heeft een minimale impact...

en weerhoudt ze er hopelijk niet van om hun dag normaal voort te zetten.

Als het werkt, kan elke haai die een partner zoekt...

daar direct beelden van maken.

Er is geen garantie op succes.

Maar als we een tijgerhaai in de paartijd...

van een cameratag kunnen voorzien...

dan is er een kans dat we onweerlegbaar bewijs vinden.

O'ahu tien weken tot de haaientrek van Maui

Eerst moet Paige haar tagtechniek perfectioneren...

en kijken of de haaien zich daarna weer normaal gedragen.

Daartoe begint ze op haar eigen terrein, bij O'ahu...

waar tijgerhaaien meer gewend zijn aan mensen gewend dan bij Maui.

De interactie met haaien in het water...

als je met ze duikt, is één ding.

Maar ik probeerde iets met ze te doen. Dat verandert de dynamiek volledig.

Ze heeft een extra paar handen en ogen nodig.

Er is één labpartner die in dat plaatje past.

Eén haai, twee haaien, drie haaien. Ik win.

Ik heb Jules nodig.

Jules Hartl duikt al bijna tien jaar met haaien.

Zij houdt Paiges veiligheid in de gaten.

Dit is Paiges project.

Ik ben hier voor de lange termijn en ik zal haar zoveel mogelijk helpen.

Vandaag wil Paige een haai benaderen vanuit z'n dode hoek...

en proberen om contact te maken.

Nu moet ik boven op een haai zien te geraken...

om de klem op z'n rugvin te zetten.

Het is onbekend hoe hij zal reageren, maar het is een essentiële stap...

om te bewijzen dat niet-invasief taggen kan werken.

Al snel beginnen er hongerige galapagoshaaien rond te zwemmen.

Deze afschrikwekkende roofdieren kunnen wel drie meter lang worden.

Ze blijven meestal op diepte en jagen in groepen net voor de kust.

Maar de geur van eten heeft razernij opgewekt.

Galapagoshaaien zijn heel berekenend in het water.

We zien het aantal galapagoshaaien toenemen.

Ze omsingelen ons een beetje.

Dit zijn heel sterke dieren...

die extreem gevaarlijk kunnen zijn en veel schade kunnen veroorzaken.

We letten op hun gedrag en tellen hun aantal.

Paige hoopt met deze oefening de nodige vaardigheden te ontwikkelen...

om een tijgerhaai met de hand te kunnen taggen.

Maar als ze contact probeert te maken...

zwemt de galapagoshaai weg.

Het gedrag van de groep verandert.

De haaien zijn schuw.

Dan ziet Paige waarom.

Een enorme tijgerhaai is op zoek naar een makkelijk maaltje.

Met deze soort moet ik het meest oefenen...

want dit is de soort die ik wil taggen.

Hier is geen draaiboek voor.

Ik schrijf het boek met Jules.

De haai reageert helemaal niet.

Stap één is voltooid.

Met Jules erbij kan ik veilig met deze haaien werken.

O'ahu acht weken tot de haaientrek van Maui

De samenscholing van tijgerhaaien bij Maui komt elke dag dichterbij.

Het team gaat verder met de haaien van O'ahu, die mensen meer gewend zijn...

om te bewijzen dat je een tijgerhaai kunt taggen tijdens het vrijduiken.

De tag van Paige ligt lichtjaren voor op die van haar mentor Carl in 2014.

Dit wiel geeft de snelheid van de tijgerhaai aan.

De camera zit hier.

Een gyroscoop registreert de positie van de haai in het water.

Een baken geeft z'n locatie aan. Na een bepaalde tijd...

laat de tag los en zendt een radiosignaal uit...

zodat Paige hem kan ophalen.

Paige, dit is de haai. Pak je tag.

Het is een groot wijfje.

Waar is ze? - Ze dook bij de achterste hoek.

Jules zorgt met een stimulans dat ze in de buurt blijft.

De eerste kans die ik zie, moet ik grijpen.

De eerste toenadering schrikt de haai af.

Ik denk alleen maar, dit is het.

Ik trappelde zo hard als ik kon.

Ze draait haar lichaam omlaag als ik de tag plaats.

Ik trek m'n hand...

een fractie van een seconde te vroeg van de tag af...

en de tag komt los.

Hij begint meteen te zinken.

Dat doet een beetje pijn, maar we komen in de buurt.

De fout zal Paige kostbare tijd kosten.

De klem lost op in zout water.

De tag blijft 48 uur op de bodem liggen...

voordat hij naar boven drijft.

Twee dagen later wordt het nog erger.

De tag zou nu aan de oppervlakte moeten zijn.

Maar Paige pikt geen signaal op.

Ik hoor niets.

Als een tag geen locatie doorgeeft, is het meestal einde verhaal.

Het is haar enige tag.

De hele missie kan in het water vallen.

Ik heb het verpest.

Net als ze de hoop willen opgeven dat ze de tag nog terugvinden...

hoort Paige iets.

Ik hoop dat ik niet gek ben.

Ik weet niet zeker of ik iets hoor.

Als dat zo is, is het heel zwak.

Deze kant op.

Draai tegen de wind in. Meer naar stuurboord.

Daar is ie. - M'n tag. Niet te geloven.

Ik kon niet geloven dat daar een oranje tag van 11.000 dollar...

in het blauwe water dobberde. Dit maakte onze dag goed.

Hebbes.

Ik kan niet geloven dat ik hem heb gevonden. Dit is waanzinnig.

De helft van het spel bestaat uit de vasthoudendheid...

om het te blijven proberen na een tegenslag.

Binnen drie maanden vertrekt het team van Maui.

Er is nog niet met succes een tag aangebracht.

Vandaag gaat de rest van het team galapagoshaaien taggen.

Paige zal uitkijken naar een andere tijgerhaai.

Mijn god, wat ben je gespierd.

Het team wordt bijgestaan door haaienonderzoeker Chloe Blandino...

Pas op je tenen. - En assistente Madison.

Goed zo.

Carl, nog iets?

Kijk niet naar mij. Jullie zijn de baas.

Het team wil tijdens de missie akoestische zenders plaatsen.

Een akoestische zender is een apparaatje...

dat in een haai geïmplanteerd wordt.

Dan kunnen ze de rest van hun leven ongestoord leven...

en wij kunnen hun bewegingen volgen.

Dezelfde technologie gebruikte Carl in 2014 om tijgerhaaien te volgen.

Vlak voor de boeg. Rustig. We hebben al een haai.