Gumrah

Baba!

Bugün okulda ne yaptın?

Bugün dans ettim baba.

Ne güzel! Kızım dans etmeyi mi öğrendi?

Bilmiyordum.

-Evet baba, şarkı da söyledim. -Çok güzel!

Hadi kutlayalım. Sana dondurma alayım.

Seni çok seviyorum baba! Hoşça kal Roshni!

Roshni?

Roshni, demek buradasın.

Her yerde seni aradım.

Çabuk! Geç oldu. Eve gidelim.

Büyükanne!

Gel, Roshni. Gel.

Büyükanne, babam nerede?

Söylesene büyükanne. Babam nerede?

Annene sor.

Roshni, seni defalarca uyardım

ama hâlâ bunu soruyorsun.

Artık baban yok diye kaç kere dedim sana.

-Dadı. -Evet?

Götür onu.

Gel tatlım. Hadi.

Anne...

...bunu Roshni'den

ne kadar saklayacağız?

Bence her şeyi anlatmalıyız.

Sakın bir şey anlatma!

Anladın mı?

Anne, büyükannemin fotoğrafını her gün süslüyorsun.

Neden babamın fotoğrafı yok?

Onu da süslemek istiyorum.

Roshni, sana defalarca kez söyledim, bana babanı sorma!

Ben çocuk değilim anne!

Babamı tanımaya hakkım var.

Ayrıca meşru bir çocuk muyum

yoksa değil miyim, öğrenme hakkım var.

Roshni, sakın!

Kendine gayrimeşru deme!

O zaman neden babamı anlatmıyorsun?

Kötü bir adam mıydı?

Kötü bir adam değildi!

O zaman sorun ne?

Yoruldum.

Senden ve sorularından bıktım usandım.

Bana hep aynı soruyu soruyorsun!

Hayatımı zorlaştırıyorsun.

-Beni öldürmek mi istiyorsun? -Hayır.

Bunu bir daha sorarsan seninle asla konuşmam!

-Özür dilerim anne... -Asla konuşmam!

-Pardon anne. -Asla konuşmam.

Anne!

Özür dilerim anne. Asla sormayacağım! Lütfen!

Anne!

Önemli bir şey mi?

Evet.

Yıllar önce annem bir yalan söyledi.

Yalanını ölene dek saklamam gerek.

Ben...

Kanserim.

Ve...

Fazla vaktim kalmadı.

Sonum yaklaştı.

O yüzden Roshni'yi Mumbai'ye götürmeni istiyorum.

Böylece bensiz yaşamayı öğrenir.

Vay canına!

Sen bir dâhisin!

Ne oldu? Roshni!

Sorun ne?

Roshni! Ne oldu kızım?

Çocukluğumdan beri

benden bir şey saklanıldığını hissettim.

Nasıl yani?

Yanılıyorsun.

Senden saklımız yok.

Alt katta annemle ne konuşuyordunuz?

Önemsiz bir şey.

Sharda'ya güzel, zeki ve yetenekli bir kızı daha ne kadar süre

bu bungalovun içinde kapalı tutacağını sordum.

-Kimden bahsediyorsun? -Senden.

Güzel şarkı söylediğini biliyorum.

Mırıldanıyorum sadece. Şarkı söylemek sayılmaz.

Ben öyle hissediyorum.

Ben şarkı söylemek diyorum, sen ise mırıldanmak diyorsun.

Bakalım Mumbai halkı bu konuda ne düşünecek?

-Mumbai mi? -Evet, benimle hemen Mumbai'ye geliyorsun.

-Ama amca... -Gelmelisin.

-Kaçmak yok. -Hayır amca...

-Annem... -Anennle konuştum.

Başka seçeneğin yok, gelmelisin. Çok eğleneceğiz!

Ama amca...

-Sitabai! -Evet efendim.

Kızın eşyalarını topla. Çabuk!

Güzel bir ev.

-Sevdin mi? -Çok.

Odan üst katta, solda.

Amca!

Amca!

Ne oldu?

-Üst katta biri var. -Üst katta mı?

-Evet. -Kim o?

Bilmiyorum.

Bir adam.

-Bir adam mı? -Evet.

Sıradan bir adam değil. Yakışıklı bir adam.

Rahul.

-Ne ara geldin oğlum? -Bu sabah.

Roshni, bak kim geldi!

Bu Rahul...

Az önce tanıştık. Daha doğrusu çarpıştık.

Bay Ahuja, izin verin, kendimi tanıtayım.

Neden olmasın?

Adım Rahul. Rahul Malhotra.

İhracat ve ithalat yapıyorum.

Bir Delhi'ye bir Mumbai'ye giderim.

Londra'ya, Paris'e, Hong Kong'a ve tuvalete giderim.

Bay Ahuja'nın arkadaşının tek oğluyum

ve daha da önemlisi, bekârım.

-Sıra sende. -Anlamadım?

Evet, hadi. Kendini tanıt.

-Şey... -Rahul! Roshni benim yeğenim.

O yüzden benimle yaşayacak.

Roshni konusunda tavsiyeni almak istedim.

Roshni çocukluğundan beri şarkı söylemeyi ve müziği sevmiştir.

Nasıl bir yol izlemeli? Nasıl başlamalı?

-Lütfen amca. -Bir saniye.

-Bugün her şeyi halledecek hâlimiz yok. -Doğru.

-Bugün değil, şu an halledeceğiz. -Tamam.

Garson, telefonu getirir misin?

-Amca, neden... -Sakin ol.

İzleyin ve görün.

Kusura bakmayın.

Alo?

Selam Dubey. Nasılsın?

Hayır, Mumbai'den arıyorum.

Dinle, bir arkadaşım var.

Müthiş bir şarkıcı.

Sadece iyi değil, melodik bir sesi var. Evet.

Yarın mı? Saat 11.00'de mi?

Tamam, gelirim.

Tamam, hoşça kal. İyi geceler.

İş halloldu.

Yarın HMV'de seçmen var.

Şarkı ertesi gün kaydedilecek.

Yakında yıldız olacaksın. Ne diyorsun?

Amca... Beni hiç şarkı söylerken dinlemedin ki.

-Şimdi dinlerim. -Yapma amca!

Lütfen sessiz olun. Hanımlar, beyler...

Bugün huzurlarınızda yeni bir şarkıcı var, Bayan Roshni sizler için sahnede.

Alkışlarınızla...

Vay canına! Çok iyi, Roshni.

Mükemmel.

Yıllardır böyle güzel bir ses duymamıştım.

Eminim ünlü bir şarkıcı olacaksın.

Yakında şarkını kaydedeceğiz.

Bol şans.

İşin tamam.

-Ben gideyim. -Nereye?

New York'a gidiyorum. Gelmek ister misin?

Hayır.

New York'a gelemeyeceksen sorun değil.

En azından havaalanına kadar eşlik et ama.

Bol şans.

-Teşekkürler. -Ben gideyim.

Bay Rahul.

Bir şey söylemek istiyorum.

Size hep borçlu olacağım.

Kendime inanmamı sağladınız.

Olacakları bekle önce.

Şu an bir şarkıcıyla konuşuyorum.

Döndüğümde bir yıldız göreceğim.

Olay bu, Roshni.

Başarı basamaklarını tırmanacaksın.

BIRLA MATUSHRI KONSER SALONU

Jaggu! Beklediğimiz oldu!

Roshni'nin posteri asıldı.

Baksana, ne kadar büyük.

Yenge de ona.

-Pirinç patlağı ye. -Yenge mi?

İki yıldır kızın peşindesin.

Yüzüne bile bakmıyor,

gelmiş evlilikten bahsediyorsun.

Karaborsadayız. Yaptığımız her şey yasa dışı.

İki fiyatına beş tane!

Evet, öyleyiz.

-Ama önce 200 bilet alacağım. -200 mü?

Çok para kazanacağım.

O paradan kolye yapıp

sevdiceğime takacağım.

Sonra sen bir tapınakta olacaksın.

200 bilet almak kolay mı?

Parayı nereden bulacaksın?

Buluruz.

Jeeva!

Beni nereye getirdin?

Sorun yok Pakya. Birkaç adam kavga ediyor.

-Kavga var. -Sorun çıkmayacak.

-Durduk yere belaya bulaştık. -Hadi.

Gidelim.

Ne oluyor burada?