Mill of the Stone Women (Il mulino delle donne di pietra)

Pardon, waar woont professor Wahl?

Professor Wahl, de beeldhouwer.

Ik weet dat hij hier woont, in een windmolen.

Oh, ik snap het.

Kom met me mee.

DE MOLEN VAN DE VERSTEENDE VROUWEN

Is het ver? - Het is aan de overkant.

In de buurt van de versteende vrouwen.

Excuseer?

Zo noemen we hem: "De molen van de versteende vrouwen".

Wil je daarheen? - Nee, het is te ver.

Ga langs het kerkhof van Veeze.

Wie is daar?

Van Arnhem. Hans Van Arnhem.

Hoe kan ik u helpen?

Ik heb een afspraak met professor Wahl.

Oké.

Kom binnen.

Wacht hier.

Meneer, de professor wil dat je in zijn studio wacht.

Ja, maar... - Deze kant op, alsjeblieft.

Alstublieft.

Stop, Konrad!

Niet zo snel!

Begrepen?

Hans Van Arnhem? - Ja.

Professor Gregorius Wahl.

Waarom heb je me je plannen niet laten weten?

Ik had je opgedragen in Rotterdam te blijven.

Professor Caran heeft me gestuurd. Ik ben zijn assistent.

Hij zei dat hij het je ging vertellen.

Hij had op mijn antwoord moeten wachten. Waarom zo'n haast?

De deadline van mijn uitgever nadert.

De monografie moet klaar zijn voor het eeuwfeest.

Ah ja, natuurlijk.

Daar had ik niet aan gedacht.

Dat klopt.

Volgend jaar februari is het precies 100 jaar geleden

dat mijn overgrootvader het voor het eerst voor het publiek opende.

Dus, wanneer kun je beginnen?

Morgen. Professor Caran heeft me tien dagen gegeven.

Ah nee. Je bent nu hier, dus waarom niet meteen beginnen?

Ik heb weinig tijd, dus je moet snel zijn.

Goed...

Volg mij alsjeblieft.

Conrad, controleer het remmechanisme. Het is zo gevaarlijk.

Ja, professor, ik was er al mee bezig.

Wees voorzichtig alstublieft.

Deze verdieping is erg rommelig.

Hier is de kamer met versnellingen. Vroeger deden ze de molen draaien.

Nu laten ze de beelden bewegen.

Zijn dit de originele beelden? - Voor het grootste deel, ja.

Ik moest nieuwe maken. Je hebt vast enkele exemplaren gezien in mijn atelier.

Zeer indrukwekkend! Heb je ze zelf gemaakt?

Ik moet alles zelf doen.

Alstublieft.

Hier.

Je kunt hier werken.

Het is hier zeer stil.

Kijk.

Ik heb een aantal interessante documenten voor je uitgezocht

over de geschiedenis van de windmolen.

Ze liggen hier voor je als je ze wilt raadplegen.

Kan ik ze mee naar huis nemen? - Nee!

Ik heb liever dat je dat niet doet.

Ze zullen je kunnen helpen met je werk.

Ik wil dat al het schrijven precies en exact is.

Ik neem een ​​paar dagen verlof van de academie.

Oh, het is al laat.

Ik heb een les.

Je kunt drie uur werken.

De laatste boot vertrekt om zeven uur. Mis hem niet.

Maak je geen zorgen.

Nog één ding: alles moet in maximum vijf tot zes dagen klaar zijn.

Veel succes, Hans.

Selma?

Selma!

Hoe gaat het met je? - Een beetje beter.

Ik wil even uitrusten.

Goed.

Hé, Annelore!

Annelore!

Annelore!

"Annelore, ik zou zelfs met jou naar de Hel gaan!"

Jij toch ook niet? Ik krijg vandaag zelfs geen twee lijntjes goed getekend.

Zenuwen, lieve Liselotte.

Je bent altijd zo als Hans opduikt.

Je bent zo'n onnozelaar, Ralf.

Je loopt echt met je hoofd in de wolken vandaag.

Wat scheelt er? - Niets.

Ik ben gewoon een beetje afgeleid.

Excuseer, professor? - Ja?

Kwam meneer Van Arnhem bij u op bezoek?

Ja, waarom? Ken je hem?

We zijn jeugdvrienden. - Ah, dat is leuk.

Hij leek een serieuze jongeman, en ik weet zeker dat hij goed werk zal leveren.

Mijne heren.

De oefeningen zijn afgelopen.

Ik kan dinsdag niet naar de academie komen. We zien elkaar vrijdag voor beeldhouwkunst.

Goede avond. - Goede avond, professor.

Vier dagen vrijaf... hoe zalig!

Wat zijn je plannen? - Ik ga naar Darzen met Hans.

Dat is onze geboorteplek. - Pluk de dag, Lottie.

Als je hem laat gaan, heeft hij de volgende keer dat je hem ziet een witte baard.

Ik hoop dat het me lukt, maar het zou een mirakel zijn.

Hou op! Alle anderen zijn reeds vertrokken.

Hans wacht buiten, anders vertrekt hij misschien.

Kom op, schiet op.

Excuseer me mijnheer.

Heb je een vuurtje, alsjeblieft?

Ik denk het wel.

Ik vroeg om een vuurtje...

Oh ja, excuseer.

Heel erg bedankt, mijnheer...

Van Arnhem. Hans Van Arnhem.

Bohlem. Dokter Bohlem.

Fijne avond, meneer Hans.

Fijne avond. Als je me wilt excuseren...

"Mijn moeder zei ooit tegen me, je bent niet zo geweldig."

"Gebruik je enkels, dat is niet zo erg."

"Ze zijn gemaakt om te dansen! Olé, Olà!"

"En als je moet verhuizen, zullen zij je bondgenoten zijn."

"Dit is de nieuwe dans, waar iedereen van houdt."

"De dans die je verleidt, het is de max."

"Hij zal door je aderen pompen bij het eeuwfeest."

"Als je hem kunt leren, kun je hem dansen!"

"Wat kan het mij schelen, ik ben niet knap."

"Mijn man is een schilder, en hij is dol op mij."

"Hij schilderde me, zoals een vallende ster."

"Wat kan het mij schelen, ik ben niet knap!"

Zal ik het nog eens doen?

Ik doe het nog eens!

Bravo! Bravo!

Heb je goed nieuws gekregen? - Ja, ik heb een baan bij Globe in Parijs.

Topster! - Dus dan zal ik zal je nooit meer zien?

Nee, maar ik stuur je wel een kaartje. Tot ziens, Ralf.

Veel succes, Annelore!

Lottie! Wat doe jij hier?

Ik? Niets. Ik was gratis naar het spektakel aan het kijken.

Je bent zo'n dwaas.

Ik belde naar je huis en je was er niet. Ik was bezorgd.

Je maakt je meestal geen zorgen om mij.

Oké, het spijt me, maar je professor liet me overwerken.

En nu, tevreden?

Nee? Dan is er maar één oplossing: eten met mij.

Kom op, vrolijk op.

Oh, nu jullie hier zijn, zal ik niet meer eenzaam hoeven te zijn.

Hoe is het met jou?

Ik had moeten leren dansen in plaats van studeren.

En wat heb jij vandaag uitgespookt?

Oh, petanque spelen met professor Wahl. - Wilt u iets bestellen, meneer?

Hoe ging het bij professor Wahl?

Hij gaf me een deadline: zes dagen om mijn opdracht af te maken.

Ik moet van 's ochtens tot 's avonds in de molen blijven.

Ken je hem goed?

Weet je of hij een dochter heeft?

Een dochter?

Ja, ik denk van wel.

Haar moeder stierf tijdens de bevalling.

Ze heeft een speciale naam. Elfie of zoiets.

Elfie, dat klopt. Hoe is zij?

Geen idee. Niemand heeft haar ooit gezien.

Misschien laat haar vader haar niet uitgaan.

Of misschien is ze zo lelijk dat hij haar opsluit.

Vreemd... erg vreemd.

Waarom? - Omdat ze mooi is!

Wondermooi! Begrijp je het niet, Ralf?

Hoe weet je dat? Ken je haar? - Nee, maar ik ken jou wel.

Zei je dat alleen maar om haar van streek te maken?

Nee, ik vertel de waarheid.

Ik had niet gedacht dat ze het zo zou opvatten.

Doe me een plezier, Ralf.

Praat eens met haar.

Oké, ik heb het begrepen.

Ik ben Elfie.

Hans.

Hans Van Arnhem.

Wil je niet graag even zitten en wat praten, alsjeblieft?

Nee.

Ik kan het niet Hans.

Ik kan nu niet.

Er is altijd iemand die me bespioneert. Ogen kijken naar mij.

Hans, ik kan het niet uitleggen, maar ik moet je absoluut nog meer zien.

Deze avond.

Vanavond... maar waar?

Hier... in de molen.

Het lijkt me geen goed idee. Misschien ziet iemand ons.

Is het écht zo dringend?

Ja, Hans.

Kom alsjeblieft om 23 uur.

Ze zullen allemaal slapen.

Niemand zal iets merken.

Pak aan.

Hij opent de deur naar de molen.

Alsjeblieft... je moet komen.

Ik zal op je wachten.

Ik ben moe.

Ik ga wat rusten.

Laat me je vergezellen.

Welterusten, papa.