Flavors of Youth (肆式青春)

EEN NETFLIX ORIGINAL-ANIME Passagiers van vlucht 215 naar Guangzhou.

De vlucht naar Guangzhou van 11.45 uur is gereed voor instappen...

De honger begint te knagen.

Een zeldzame regenbui in Peking.

Alsof de metro een koude soep opslurpt...

slokt hij met een vast ritme de mensen op.

De kille stad maakt de gezichten wezenloos.

Het mijne waarschijnlijk ook.

Gevangen in een saaie cyclus om te bereiken wat me belangrijk leek...

heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt.

We zijn verdoofd en de smaak van thuis vergeten.

Die smaak, die ik vergeten was, komt nu bij me terug.

De herinneringen. Waar zijn ze gebleven?

Nu het weer verandert, herinner ik me de smaak van rijstnoedels van vroeger.

De meest voedzame waren die met verse ingrediënten...

de San Xian-noedels.

DE RIJSTNOEDELS

Voor veel mensen in Hunan...

begint de dag met een kop gloeiend hete noedels...

waar ze met zweet op hun gezicht rustig van genieten.

Twee kommen. - Dank u wel.

Mijn jeugdherinneringen beginnen bij deze noedelzaak zonder naam.

Goedemorgen.

Xiao Ming.

Oma.

De rijstnoedels worden hier met de hand gemaakt.

Ze zijn doorzichtig en prachtig.

De smaak is speels in je mond, zodat je de dag ontspannen begint.

Het was mijn moment met oma.

Mijn ouders werkten allebei, dus ik bracht de ochtenden met haar door.

We aten San Xian-noedels.

Ik was er verslaafd aan.

De paddenstoelen waren nadrukkelijk aanwezig...

glanzende judasoortjes met een stevige beet.

Gemengd in een dikke soep...

overlappen de smaken elkaar en verwennen mijn smaakpapillen.

O, jee.

Warme stoom op mijn huid...

de geur van de soep...

het geluid van het eten.

Ik kan niet beschrijven hoe dierbaar dit moment voor me was.

Er zaten nog meer geheimen achter de unieke smaak.

Het vlees en de paddenstoelen werden samen gesneden...

de eieren waren zacht en luchtig...

en vermengden zich met de noedels terwijl je ze doorslikte.

De smaken werden versterkt door de donkergele soep.

Andere zaken gebruiken soms MSG. Maar hier staken ze er tijd en energie in...

alleen een man en een vrouw, die de rijstnoedels met zorg maakten.

Eet zoveel als je wilt.

Wil je nog een kom? - Ja.

Later hoorde ik...

dat de eigenaar een bekende chef-kok in Peking was...

een van de meesterkoks in Hunan.

Op een dag ging hij alleen weg...

en voor ik geboren werd, opende hij hier een noedelzaak.

Deze zaak maakte alleen San Xian-noedels en deed dat 20 jaar lang.

De handgemaakte noedels smaakten altijd hetzelfde...

net als de soep.

Ze spraken niet veel, maar hun rijstnoedels waren erg geliefd.

Veel mensen kwamen van ver om ze te eten...

maar het was niet zeker dat ze daarin slaagden.

Ik woonde vlak bij de zaak...

dus ik had het geluk dat ik de noedels elke dag kon eten.

Oma zei een keer tegen me:

'Als je van eten houdt, zul je gezegend worden met heerlijk eten.'

Op een dag sloten de eigenaars hun zaak en gingen ze weg.

Men zei dat ze verdreven waren uit jaloezie...

of dat een oude klant van hen ze weer in Peking wilde.

TE HUUR

Waar ze ook heen gingen...

er zullen veel mensen zijn die van eten houden.

Ze zullen die mensen blij maken met hun noedels.

Dat is zeker.

De noedels in de zaak vlak bij school...

waren niet met de hand gemaakt en de structuur was niet bijzonder.

Maar de gloeiend hete toppings waren heerlijk.

Gebakken groenten verspreidden hun smaak en gleden op de zachte noedels...

als een deken op de soep.

Ze waren anders dan de zaak waar ik met oma heen ging...

maar ik vond ze toch lekker.

Zit jij op de middenschool van Fourth Academy?

Ja. - Mijn zoon zit daar ook op.

Hij zit in het derde jaar van de middelbare school.

Tot straks, lieverd.

Misschien kan ik hiermee ophouden als mijn zoon klaar is en gaat werken.

Je bent in de groei. Eet zoveel als je wilt.

En daarna hard studeren, oké?

Dank u wel.

Dat meisje was één jaar ouder dan ik...

en ze kwam hier elke dag langs op weg naar school.

Haar bruine haar glansde in de zon.

Ik kon er wel naar blijven kijken.

Een van de redenen waarom ik hier kwam, was dat ik haar kon zien.

Het was de vreugde van mijn leven.

Ik weet niet waarom... Ik had het idee dat dit eeuwig zou duren.

Dat najaar...

Hoe is de indeling hier?

Veranderde de noedelzaak van uiterlijk.

De echtgenoot wilde van baan veranderen...

en haalde zijn vrouw over een hengelsportwinkel te openen.

Er kwam een abrupt einde aan de gelukkige ochtenden...

en dus ook aan de rijstnoedels en het zien van haar haar.

De hengelsportwinkel ging dus open...

maar leek het niet goed te doen.

Wat gebeurt er?

Je ergert me.

Roep de leraar.

Wat is er gebeurd?

Gaat het?

Het is jouw schuld. Jij zegt nooit iets.

De gewonde leerling was de zoon van de vrouw van de noedelzaak.

Ik weet niet waar de ruzie om ging, maar de hengelsportwinkel ging dicht.

In mijn derde jaar van de middenschool...

kwam de noedelzaak terug.

Maar iets was er veranderd.

De echtgenoot hielp mee in de zaak.

En er was nog iemand...

Dank u wel.

Ze leken gelukkiger dan eerst. Maar...

Ik hoorde dat ze haar diploma had gehaald en naar een andere school ver weg ging.

Dat betekende het einde van mijn eerste liefde.

Een heel trieste ochtend.

Toen ik klein was, werd ik wakker met de geur van noedels.

De tijd met oma en op de middenschool...

als ik tijdens die fijne momenten naar haar keek...

Nu ben ik vaak alleen.

San Xian-noedels, graag.

Komt eraan.

Nummer 12, San Xian-noedels.

De machinaal gemaakte noedels waren bijna te perfect.

De smaak van de Chinese soep was niet slecht.

Maar er waren minder toppings en hij was duurder.

Ik was zo dol op San Xian-noedels, maar ze smaken niet meer hetzelfde.

Hé, pap. Wat is er?

Tweeënhalf uur vliegen vanaf Peking.

Ik dacht dat ik elk moment naar huis kon gaan...

maar het was verder dan ik dacht.

Door de felle lichten onder me kreeg ik het nog moeilijker.

Ben jij dat, Xiao Ming?

Het spijt me.

Ik denk niet dat ik nog San Xian-noedels met je kan eten.

Zeg dat niet. We gaan ze samen eten.

Oma...

Na de nacht smolt mijn schaduw weg in de ochtendzon.

De pijn die ik in mijn hart voel...

zal na verloop van tijd overgaan.

Sommige dingen zullen nooit veranderen en andere dingen wel...

Wat zal het zijn?

Een kom San Xian-noedels. - Oké.

Ik voel die warmte nog die ik gisteren ben verloren.

Vergane tijd komt nooit meer terug.

Maar ik heb het gevoel dat iets me uit mijn verlegenheid haalt.

Het blijft in mijn achterhoofd naarmate de seizoenen verstrijken.

Het was een eenzame, sombere ochtend...

maar ook een ochtend vol hoop.

Alsjeblieft.

'DE RIJSTNOEDELS'

Als kind hield ik al van mooie kleren.

Met mijn favoriete kleren zou ik de hele dag gelukkig zijn.

Ik voelde me onoverwinnelijk.

Ik koos graag kleren voor mijn zusje.

We speelden prinsesje met mijn afdankertjes.

Maar ik werd zo lang...

dat we elkaars kleren niet meer konden ruilen.

Ik vond het altijd erg om lang te zijn.

Ik trek onnodig aandacht en stoot vaak mijn hoofd.

Maar nu ben ik mijn ouders dankbaar.

Zonder enige talenten heb ik mijn carrière te danken aan de lengte die zij me gaven.

Voor ik de kans kreeg om ze te bedanken, overleden ze.

Ik begrijp de waarde van dingen altijd als ik ze kwijt ben.

Alles wat kostbaar is.

De wereld verandert snel.

De mode, mensen en wij, modellen.

Deze carrière is niet blijvend.

Maar ik wil toch blijven schitteren...

voor mijn enige familie, mijn zusje.

EEN KLEINE MODESHOW

We zijn klaar, Yi Lin. - Bedankt, allemaal.

Hartelijk bedankt. - Geen dank.

Doe dat niet. Stel dat je gewond raakt.

Die kleren zijn toch waardevol? - Ja, maar...

Ik was zo blij toen mijn foto voor het eerst op een tijdschrift kwam.

Mijn zusje kon me zien ook al woonden we ver uit elkaar.

Maar nu is het gewoon geworden.

Wat zie je?

Camera's, lampen, meisjes.

Je staat daar waar de meeste meisjes van dromen. Wat een sombere kijk. Nog iets?

Ik weet op dit moment niets te zeggen.

Sorry dat ik het je vroeg.

Goed werk. Bedankt.

Is dat de nieuwe editor niet? Je moet iets charmants zeggen.

Lieve kind...

Hoelang doe je dit nu al?

Kun je nou niets leuks zeggen?

Ik ben niet zo'n prater.

Brutaal nest.

We zijn klaar. Bedankt voor jullie werk.

Ik heb een taart voor je gebakken.

Misschien is mijn zus aan het werk.

Iedereen klaar?