Jeroen Verdick: Klein Gevaarlijk Afval

In het jaar 1990 bedacht de Belgische overheid een plan...

om het perfecte wapen te maken. Op een geheime locatie in de Kempen...

kwam een team van topwetenschappers samen om een mens te creëren...

die elke gevaarlijke situatie kon ontmijnen met humor.

Na al reeds drie mislukte pogingen waren ze gefrustreerd...

en namen ze te veel risico's. Er liep dan ook iets gruwelijk mis.

Hij werd veel te knap en misschien ook een beetje te klein.

Om de bevolking te beschermen van zijn schoonheid...

besloot de overheid om hem weg te gooien bij het klein, gevaarlijk afval.

De legende zegt dat als er voldoende mensen bijeenkomen...

en heel enthousiast zijn naam roepen, hij terug uit het afval zal rijzen.

Dames en heren, op risico voor eigen leven...

als ik Jeroen zeg, roepen jullie Verdick.

Dat kan luider.

Goeienavond, Arenberg.

Goeienavond.

Hallo, Arenberg.

Zijn jullie er klaar voor?

Ik ben er klaar voor, hoor. Ik heb er zin in, hoor.

Ik dacht: Jeroen, jongen. Jij mag vanavond optreden in de Arenberg.

Het wordt gefilmd en alles. Dan moet je extra scherp staan...

en extra gefocust zijn.

Dus ik heb sinds lange tijd nog eens een keer...

koffie gedronken.

Ik denk dat ik er niet zo heel goed tegen kan.

Ik ben ook niet zo groot, hè. Ik ben 1m63.

Ik zal het zo zeggen: Bij de beenhouwer krijg ik nog altijd een vleesje.

Ik denk dat ik te klein ben voor koffie, kan dat?

En pas op, ik dacht dat ik ooit de oplossing had gevonden.

Ik was eens op reis in Italië en daar dronken ze van die kleine koffietjes.

Ik denk: Ideaal. Eindelijk een koffie op mijn maat.

Ik heb daar toen één slok van gedronken.

Ik heb toen heel Rome in twee uur gezien.

Ik was precies Speedy Gonzalez, jongen.

Klein, supersnel en ik gebruikte Spaanse woorden.

Andale, andale, arriba. La cuenta, la cuenta.

En dan zo: Sir, here we are in Italy. Here we say il conto.

Ik zei: I don't care.

I'm from de Kempen. There we say: Put it on the poef.

Het zal wel zijn. Yes, yes, ik heb er zin in.

Het gaat ook terug beter met mij.

Het ging de afgelopen twee jaar een beetje moeilijk.

Ik had het mentaal wat moeilijk. Ik heb mentaal wat kloppen gehad.

Maar ik heb me laten helpen. Ik ben in therapie gegaan...

en ik kan nu echt met zekerheid zeggen dat het veel beter met mij gaat.

Dus jullie kijken vanavond allemaal naar Jeroen 2.0, ja.

Dank u.

En Jeroen 2.0 heeft blijkbaar een baard.

Zie je hem?

De eerste rij ziet hem. Dat is ook al goed.

Ik word nu al veel ouder geschat. Achttien.

Ik ben 34, dus we komen in de buurt.

Ik heb ook al wat complimentjes gehad.

Online zei er iemand dat ik nu een beetje lijk op Kevin De Bruyne.

Met het syndroom van Down.

En dan bellen ze van de tv, hè.

Jeroen, coole baard, jong. Zin om mee op verlof te gaan met Dieter Coppens?

Ongelooflijk, hè.

Soit, we vertrekken volgende week.

Gratis verlof, dat zeggen we niet af.

Ik had mezelf misschien ook iets te veel druk opgelegd...

toen ik met comedy begon. Ik kom uit een klein dorpje in de Kempen...

genaamd Vosselaar. En toen ik met comedy begon...

dacht ik: Amai, Jeroen. Dit wordt bangelijk.

Jij gaat de BV worden van Vosselaar. Jij gaat Vosselaar op de kaart zetten.

Iedereen gaat je daar kennen. Dat gaat fantastisch worden.

Weet je wie er ook van Vosselaar is?

Ja, rustig.

Maar inderdaad, ook is beginnen zingen en zo...

Metejoor.

Metejoor is ook van Vosselaar.

Ik ken hem ook een beetje van vroeger, van het uitgaan.

Dus ik heb hem direct uitgedaagd. Toen hij begon te zingen, heb ik gezegd:

Joris, jongen. Om ter bekendst tegen 2025.

En ja, het was nipt.

Hij vult ondertussen twee keer het Sportpaleis.

En ik sta hier al.

Ah voilà.

Het is niet de grootte dat telt, het is wat je ermee doet.

Dat is wat mijn mama zei.

En dat heb ik ook wel in therapie geleerd.

Je moet gewoon blij zijn met wat je hebt.

En ik kan blij zijn met wat ik heb. Er zal altijd iemand beter zijn...

of bekender zijn dan jij. Je moet gewoon blij zijn met wat je zelf hebt.

En ik kan blij zijn. Ik heb bijvoorbeeld al twee jaar lang...

mijn eigen tv-programma. Ja, de Big Verdick Show.

En oké, je kunt dat alleen maar zien als je Proximus Tv hebt.

Maar wie heeft hier allemaal Proximus Tv?

Voilà, één iemand.

Eén potentiële kijker.

En heb je de Big Verdick Show gezien?

Hopla, ineens iemand anders.

Twee kijkers dus, voilà. Je moet blij zijn met wat je hebt, Jeroen.

Marginalen.

Dat is niet waar. Ik kan dat helemaal niet zien eigenlijk.

Dat is wel een beetje het probleem nu in mijn leven.

Ik ben een beetje bekend geworden, maar ik ben niet heel bekend.

En dat zorgt soms voor verwarring.

Vorig jaar nog dachten er mensen dat ik meedeed met The Masked Singer.

Echt, hè. Ze dachten dat ik in dat Eikeltjekostuum zat.

Er kwam een vrouw in de supermarkt zo naar mij, hè.

Dag, eikel.

Ik wist niet over wat het ging. Dus ik zeg: Hé, trut.

Zo praat je niet tegen mij.

Schoonmoeder of niet.

Ik hoop dat mijn schoonmoeder geen Streamz-abonnement heeft.

Er is veel veranderd in mijn leven de afgelopen twee jaar...

en dat heeft wel een impact gehad op mijn mentaal welzijn.

Ik ben namelijk verhuisd. Ik ben verhuisd van de Kempen naar Lommel, Limburg.

Zijn hier toevallig mensen van Lommel?

Tuurlijk zijn hier geen mensen van Lommel.

Weet je hoelang ik onderweg ben geweest?

Anderhalve dag.

Maar soit, Lommel was de gulden middenweg voor mijn vriendin.

Want zij woonde daar al.

Zo doen wij dat.

Je hoort het aan mij, mensen. Ik spreek nog altijd plat Kempisch.

Dat gaat er ook niet uit.

En ik krijg Kempisch ook niet uitgelegd aan mijn vriendin.

Ik krijg Kempisch zelfs niet uitgelegd aan andere Kempenaren.

Zoals bijvoorbeeld de letter a.

Dat is in de Kempen toch een beetje de slet van het alfabet.

Wij gebruiken die in de Kempen waar en wanneer we willen.

Echt, hè. Nu wordt na.

Vrouw wordt vraaw.

Maar klaar wordt dan ineens kleer.

Als een dokter aan mij vraagt: Zeg eens a...

dan zeg ik: Gebruik het eerst eens in een zin.

Anders weet ik niet wat zeggen.

En in Limburg gebruiken ze dan weer van die woordjes...

die wij niet kennen. Wij in de Kempen, hier in Antwerpen denk ik ook...

zeggen: Een curryworst. Klopt, hè?

Weet je wat ze in Limburg zeggen?

Een lange, inderdaad.

Een lange hamburger.

Om maar even te laten zien hoe zot ze daar zijn, hè.

Soms zeggen ze gewoon een lange. Ik wist dat natuurlijk niet.

Dus ik kom zo'n frituur binnen en zeg: Voor mij een curryworst.

En die achter de kassa zo: Een lange.

Ik weet niet. Zoiets ongeveer, zeker?

Jij werkt in een frituur, hè.

Als ze in Limburg raar willen doen, doe ik raar mee.

Dan begin ik na te denken.

Ik moest nu nog eens naar de frituur, maar ik moest nu een viandel hebben.

Dus ik kom in de frituur en zeg tegen die kerel achter de kassa:

Heb jij een lange onbesneden?

En dan word ik buiten gezwierd.

Dat snap je toch niet, hè?

Maar ik probeer wel goed te integreren in Limburg.

Ik doe echt wel mijn best. Zijn er mensen van Limburg vanavond?

Hopla. Van waar? Wat is uw naam, mevrouw?

Anouk. En van waar ben je?

Beringen, dat is... In Limburg, hè.

Zie je, ik ben aan het integreren. Het begint te lukken. Absoluut.

Ik ben echt eens naar een museum geweest in Genk.

Van die mijnen. Heel veel bijgeleerd, hè.

Wisten jullie bijvoorbeeld dat die mijnwerkers vroeger...

een kanarietje mee in de mijn namen?

Ja, want die ademen sneller dan mensen.

Dus als er dan giftige stoffen in de lucht hingen...

dan wisten de mijnwerkers: shit, het is hier gevaarlijk.

We moeten maken dat we hier weg zijn.

Maar als ik zoiets hoor, dan begin ik ook weer na te denken.

Dan denk ik: Jongen, er zijn toch sowieso mijnwerkers geweest...

die zo op een vrijdag...

rond een uur of drie, halfvier zo...

zoiets hadden van...

Oh nee.

Ja, we zullen maar naar buiten gaan, hè.

Nu is het ook geen uur meer om te beginnen. Goed weekend, allemaal.

Dat moet toch zoiets geweest zijn. Zo werken mijn hersenen, sorry.

Ik heb over het algemeen ook wel dingen bijgeleerd over Limburg.

Zoals bijvoorbeeld: Ik dacht altijd dat ze in Limburg traag praten.

Of altijd heel vriendelijk zijn. Maar dat klopt niet, hoor.

Mensen die dat denken, hebben nog nooit mijn vriendin gehoord...

als ik weer eens met mijn zatte botten op de bril heb gepist.

Dan is ze rap, hoor. Is dat nu zo moeilijk om even op te letten?

Ik heb die bril wel nog nodig om te lezen, hè.

Dat kan de besten overkomen.

Zijn er hier misschien nog koppeltjes in the house?

Amai, daar zit de sfeer nog goed in dat koppeltje.

Mag ik de handjes eens zien? Koppeltjes in the house.

Hier vooraan. Goeiedag. Wat is uw naam, mevrouw?

Wendy? En meneer?

Ivan en Wendy. En al lang samen?

Ja, lekker vaag.

Wat? Negentien jaar, jongens. Holy shit, amai.

Negentien jaar. En ben je dan zo nog wat speels in de relatie?

Nee? Oké.

Ivan, je bent de eerste die daar eerlijk op antwoordt. Nee, fuck it.

En Wendy, jij ook niet?

Nee, dan niet.

Ik moet zeggen: Ik en mijn vriendin zijn ongeveer vier jaar samen nu.

En wij zijn nog speels, hoor. Ja, ja.

We zijn eigenlijk heel kinderachtig nog.

Wij kunnen zo nog echt spelletjes met elkaar spelen.

Zoals onlangs. Mijn vriendin wou zo uit het niets een kussengevecht beginnen.

In het midden van de nacht...

werd ik wakker en was ze een kussen op mijn hoofd aan het duwen.

Ja, het is een tactische, maar ik heb toch nog gewonnen.