Arrow

Ditën që humba...

ishte dita që vdiqa.

Pesë vite në ferr më shndërruan në një armë,

që unë e përdora për të nderuar betimin e babait tim,

i cili sakrifikoi jetën e tij për mua.

Në momentet e fundit, ai më tregoi të vërtetën...

se pasuria e familjes sonë është ndërtuar mbi vuajtjet e të tjerëve.

Që ai dështoi,

dhe është në dorën time të rregulloj gabimet e tij.

Por për ta bërë këtë pa vënë në rrezik njerëzit pranë meje.

Duhet të jem dikush tjetër.

Duhet të jem diçka tjetër.

Kush është? Nga vjen?

Çfarë po ndodh këtu?

Kthehe helikopterin tani.

Kush është ky?

Ngadal, prit, prit!

- Jo, të lutem... - Markus Redman,

dështove këtë qytet.

Të lutem, mos! Të lutem, mos!

Celularin, në xhep, telefonoi partnerit.

Thuaji t'u japi pensionistëve paratë e tyre.

Bëje tani.

Mirë.

Gjeta 15 vitet të fundit.

Zoti Redman ka tërhequr më shumë se 30.000.000 $ nga llogaria e planit.

Zoti Redman pohon se kompensimi i pensionistëve

ka qenë gjithmonë qëllimi i tij.

Por burimet thonë se Zoti Redman është detyruar të jetë vigjilent.

Ky djalosh del më shumë në televizor se Kardashianët, apo jo?

Pesë vite në ishull dhe akoma i njeh kush janë.

Jam njohur me të rejat.

Sa mirë të shohësh përmirësimin e kulturës sonë që kur jam larguar unë.

Por qyteti ishte ndryshe. Njerëzit ndiheshin të qetë.

Çfarë ka, mami? Ke frikë se mos e kemi rradhën ne?

Ke ndonjë pyetje për sot, Oliver?

Është vetëm një deklaratë e thjeshtë.

Lexo një deklaratë të shkurtër, të përgatitur për jurinë,

dhe pastaj vdekja jonë do të jetë e pavlefshme.

S'ka problem, Uollter. Kam qenë në sallë gjyqi më parë.

Katër herë mesa mbaj mend.

E di, ngarja në gjendje të dehur,

goditja e atij paparacit,

vjedhja e taksisë, e cila ishte hata, meqë ra fjala,

dhe kush mund ta harrojë urinimin e një polici?

Do doja që të gjithë ta harronin.

Do dilja, por po shkojmë në gjykatë.

E di, prandaj jam këtu.

Shoku im më i mirë po ringjallet legalisht,

nuk do ta humbisja për asgjë. - Apo jo. Mirë.

Po ti?

Mendoj se mjaft kam ardhur katër herë në gjykatë për ty.

E drejtë.

Zonja Kuin? Makina është gati.

Uolltër.

Do dëshmosh se çfarë ndodhi në jaht?

Do flasësh për përplasjen?

Zoti Kuin, e pe Sara Lensin të vdiste?

Sara!

Ishte stuhi.

Jahti u zhyt. Isha i vetmi që shpëtoi.

Ajo nuk është atje! Sara!

Babai im nuk ia doli.

Jo!

Pothuajse vdiqa, unë...

Ashtu mendova, sepse kalova shumë ditë

në atë mjet shpëtimi përpara se të shihja tokë.

Kur arrita, e dija...

E dija se duhet të jetoja për të dy ne.

Dhe në ato vite,

ishte një mendim që më bëri të ecja.

E nderuar, kalojmë në vërtetësinë e mbijetesës

së Oliver pas zhdukjes në det

në jahtin e tij 5 vite më parë.

Fatkeqësisht ne nuk do kërkojmë

për gjetjen e babait të parashtruesit,

Robert Kuin, shfuqizojeni.

Familjes Kuin i ka ndodhur vetëm një mrekulli, kam frikë.

Tani, në zyrë. Të gjithë po të presin atje.

Mami, kjo ishte...

...pak më e rëndë seç e mendova unë.

Mund ta bëjmë nesër? Të lutem?

- Sigurisht. - Faleminderit.

Javën e kaluar, mezi prisja të shkoje tek ndërmarrja.

Tomi, kam kaluar 5 vite larg civilizimit.

Nuk po mendoja mirë.

- Unë... - ç'kemi?

çfarë po bën këtu?

Ata po më kthejnë nga vdekja.

Legalisht e kam fjalën.

- Çfarë po bën këtu? - Punën time.

- Në rregull. - Shumë shkelje ligji.

- Ç'kemi, Oliver Kuin. - Emili Nosenti.

Oliver sapo është kthyer nga 5 vite mbijetesë në një ishull të panjohur.

Përpara se, të më tradhëtonte me motrën time.

Ai ishte me atë kur ajo vdiq.

Dhe javën e kaluar, ai më tha ti qëndroja larg.

Ishte këshillë shumë e mirë.

Më falni.

- Gëzohem që të takova. - Po. Shkojmë.

Hajde, shoku, lëviz. Ikim.

Zoti Somërs! Zoti Somërs!

Çfarë keni për të thënë mbi akuzat e ngritura nga Laurel Lens?

Nuk e di se çfarë kam bërë për të merituar këto akuza

nga zonjusha Lens dhe shefat e saj në CNRI.

Por mund t'ju them se,

unë jam një biznesmen i ndershëm, dhe do luftoj kundër këtyre shpifjeve

deri në frymën e fundit.

Kaq kisha për të thënë. Faleminderit.

Atje është zoti Kuin...

Zoti Kuin, doni të flisni? Çfarë ndodhi atje, zotëri?

Na thoni çfarë ndodhi, zoti Kuin...

Sprapsuni, ju lutem.

Mund të na jepni disa komente

mbi ishullin, zoti Kuin? Përpara se të largoheni, zotëri, ju lutem.

Disa komente rreth ishullit, zotëri. çfarë ndodhi atje?

Të gjithë, sprapsuni.

Hej mor burrë, do të bëj ta gëlltitësh atë aparatë. Sprapsu!

Kjo të ndodh shpesh, apo jo?

Sa vlen jeta e një njeriu?

Jeta e një burri, një burri të mirë,

një punëtor ngarkim-shkarkimi në portet e qytetit në të cilin jetojmë.

Një baba.

Një burrë me një vajzë.

Paditësja do të provojë me shumicë provash

se Viktor Nosenti mësoi që shefi i tij

ai njeriu i ulur atje, Martin Somërs,

merrte rryshfet nga Triadat Kineze

për të shpërndarë drogë në qytetin tonë.

Dhe kur Viktor Nosenti kërcënoi se do t'i tregonte policisë,

Martin Somërs e vrau.

Zoti Somërs është shumë i përqëndruar,

dhe ka miq në Zyrat e Prokurorit të Qarkut.

Kjo është edhe arsyeja, pse Emili Nosenti

kërkon drejtësi për vdekjen e babait të saj,

nëse Martin Somërs duhet të dënohet për krimet e tij,

dikush duhet t'i ndihmoj ata.

Martin Somërs.

Laurela ka shënjestruar më të keqin e qytetit,

prandaj nuk është çudi emri i tij është në listën e babait tim.

Forcat e policisë nuk mund ta ndalojnë atë...

ose nuk duan.

Laurel mendon se është e vetmja që kërkon të vendosë drejtësi.

Ajo e ka gabim.

Ti, dëgjo.

Sa më shumë të zgjatet kjo, aq më shumë media do të më dënojë.

Zgjidhe këtë problem, më kupton?

çfarë dreqin?

- Martin Somërs. - Kush dreqin je ti?

Ti dështove këtë qytet.

Jo! Jo, jo, jo!

Do dëshmosh në gjyq.

Do rrëfesh se ke vrarë Viktor Nosentin.

Nuk do ketë paralajmërim të dytë.

Të punësova të mbrosh djalin tim.

Tani, nuk jam trupëroj profesionistë,

por detyra e parë është të rrish pranë

personi që je punësuar të mbrosh.

Me gjithë respektin, zonjë, asnjëherë nuk kam patur një klient që nuk e do mbrojtjen time.

Të punësova unë. Kjo më bën mua klientin.

Tani ku mendon se shkon im bir në këto udhëtimet e shkurtra?

Zonjë, me të vërtetë nuk e di.

Dhe ai me të vërtetë nuk e di.

Epo, ndoshta do doje të ma tregoje

nga shkon.

Kanë qenë vetëm 5 vite.

- E di atë, Oliver. - Mami...

Vetëm.

E shoh.

Të premtoj se do të ta prezantoj

nëse shkon deri te ndërrimi i emrave...

Jo, më mirë do doja të më premtoje se do merrje me vete zotin Digëll gjatë gjithë kohës.

Nuk është e sigurt, je rrëmbyer një herë tashmë.

Gjendet një maniak atje, që gjuan të pasurit.

Maniaku më shpëtoi jetën.

Kjo nuk është lojë.

Të humba një herë.

Dhe nuk dua të kaloj një situatë të tillë sërish.

Dakord.

Dig do vij me mua.

Faleminderit.

Më fal që të kam hapur telashe.

Kam shërbyer 3 herë në Afganistan, zoti Kuin.

Ti as i afrohesh asaj që unë kuptoj me telashe.

Por po të them diçka...

Nëse largohesh edhe një herë,

nuk ka pse më pushon shoku.

Ku po shkon?

Diku ku ka zhurmë dhe tym.

Dhe mos u shqetëso të më kontrollosh xhepat,

sepse do pi këtë herë.

Thia,

mendon se kjo është ajo që do donte babai për ty?

Të vdekurit nuk duan asgjë.

Është një nga përfitimet e të qënit të vdekur.

Unë isha i vdekur.

Dhe do doja shumë.

Përveç familjes tënde.

Ke një javë që je kthyer dhe gjithçka bën është

që shmang mamin, injoron Uolltërin, dhe më gjykon mua.