My Dearest Señorita (Mi querida señorita)

Deed het haar pijn? - Wat?

Nee, ze heeft geen pijn. Ze huilt nooit.

Ze werd niet eens wakker toen ik haar verschoonde.

Je weet dat ze geen pijn heeft. Jij bent degene die pijn heeft.

Je schaamt je.

M'n kleine meisje.

Je bent mooi.

PAMPLONA, NOVEMBER 1973

Wees erbij als ik haar in bad doe en hou haar vast. Je komt er wel overheen.

Kijk naar haar.

Kijk hoe mooi ze is.

Ze mag niet worden zoals zij.

Je weet niet hoe hun leven is. Je hebt ze al 40 jaar niet gezien.

Wat weet jij van iemands leven?

Maar ik weet hoe het hare zal zijn.

Want haar thuis is bij haar moeder.

Wat gaan we doen?

We doen wat de artsen zeiden.

Zo snel mogelijk.

Ze komt er nooit achter.

Niemand komt er ooit achter.

Ze zal een normaal leven leiden. Een heel normaal leven.

En jij stopt met deze onzin.

Je zult van je dochter houden en een echte vader zijn.

Kun je dat? - Ik hou al van haar.

Ik doe wat nodig is.

Alles, lieverd.

Je moeder zal altijd bij je zijn.

Altijd.

Juffrouw. Hallo.

ANTIEKWINKEL DE JUAN

PAMPLONA, DECEMBER 1999

'Onze prediking is nutteloos, en jullie geloof is dat ook.'

Dat betekent dat als Christus niet echt is opgestaan uit de dood...

de Kerk stil moet zijn.

Is het een zonde om voor de paus te klappen?

Nee, maar het is ook niet het vierde gebod.

Mag ik dan klappen als hij op tv komt? Hij fascineert me.

Ja, dan mag je klappen, Javier, maar het is niet verplicht.

De geboden zijn dat wel. Ze zijn verplicht voor alle katholieken.

Bedankt, juf. Ik was bezorgd.

Na dat applaus voor de paus is onze tijd om.

Oefen de kerstliedjes. Het concert komt eraan.

Ruim jullie tafels op.

Nieuws over de zaak Rocío Wanninkhof.

Bronnen uit de familie spraken met ons station...

en bevestigden dat de vermeende moordenaar van de 19-jarige...

iemand moet zijn die ze vertrouwde.

Ja. De vriendin van de moeder, zeggen ze.

Die bazige met dat korte haar.

Oma, mensen roddelen graag.

Wie zegt dat?

Ik zeg niet dat ze schuldig is...

maar ze doet niet echt haar best.

Ze kijkt mensen zo nors aan, je zou het niet geloven.

Je ziet dat ze geen dame is. - Sommigen zeggen dat ook over mij, oma.

Dat ik er niet uitzie als een dame.

Die familie heeft al genoeg meegemaakt om nu te denken dat er een moordenaar is.

Jij, net als die vrouw? Alsjeblieft. Dat is ondenkbaar.

Je hebt een schoon gezicht, van een goed mens.

Daar gaan we weer.

De gevangenis in met alle onvriendelijke, lelijke en onvrouwelijke vrouwen, hè?

Tot alleen de goede...

Oma.

Wacht, oma.

Adela, meisje. Wat is er gebeurd?

Oma. Blijf zitten. Er komt hulp.

Kijk eens aan.

Moest jij het weer zijn, Adela?

Kijk. - Sorry.

Zie je hoe je me raakte? Je ramde me op de stoep.

Sorry. - Bespaar me die domme blik. Kijk.

Zie je wat je hebt gedaan?

Het spijt me, Begoña. Ik was afgeleid door m'n oma.

Zit je oma in de auto? - Gaat het?

Ik bel m'n broer. Je windt me op.

Je windt me echt op. - Hallo. We hebben een ongeluk gehad.

Op Duque de Ahumada en Cortes de Navarra.

Een oudere dame. Schiet alstublieft op.

Hallo.

Hoor je me?

Gaat het?

Ja, prima. M'n oma zit in de auto.

We zorgen voor haar. Laat me je even bekijken.

Ik zei dat ik oké ben. Laat me met rust.

Vanaf nu ben je verantwoordelijk als er iets met je gebeurt. Duidelijk?

Oma, ik ga met de politie mee.

We volgen de ambulance naar het ziekenhuis. Ik kom.

Ja, lieverd.

Geen zorgen. Ik ga met uw kleindochter mee.

DE GELUKZALIGE JAREN VAN TUCHT

Ik wist niet dat je terug was. - Sinds september.

Ik had even langs moeten komen, maar ik had het ontzettend druk.

M'n vader draagt de leiding aan mij over en...

ik heb veel in te halen.

Ga je niet terug naar Londen?

Ik was liever gebleven.

Maar ik wist dat het zo zou gaan.

Ik had gehoopt dat m'n vader later met pensioen zou gaan, of nooit.

Maar nee.

Hoe was je leven daar?

Was je gelukkig? - Ja.

Het is een stad die nooit slaapt.

Ik wil Pamplona of ons leven hier niet tekortdoen...

maar ons Pamplona, dat van jou en mij...

is heel klein.

We komen niet verder dan tien straten en honderd mensen.

En dan kom je in Londen...

en wordt de wereld enorm.

En dan moet je terug.

Dan moet je terug.

Adelina, doe wat de dokter zei.

Rustige wandelingen...

Goed. - Nooit alleen.

Mijn kleindochter. - Zo lang en knap.

Ja. - Laten we naar haar gaan.

Waar was je?

Goedenavond. Is oma goed aangekomen?

Waar was je, Adela?

Ik ben teruggelopen. - Vind je dat normaal?

Pap, we zijn in orde.

Ik was nerveus en wilde wat frisse lucht. - Jullie denken dat alles zo makkelijk is.

Ga een luchtje scheppen. Denk niet aan ons.

Je vader heeft gelijk.

Je moet dingen onder ogen zien en naar huis komen.

Het was maar een wandeling. Sorry.

Er is eten. Ga het opwarmen. We laten het hierbij. Het is nu gebeurd.

Elke overheidsdelegatie en staatssector heeft een noodcomité.

Maar we moeten de gevreesde millenniumbug rustig bekijken.

We mogen niet in paniek raken.

Hé, er is iemand aan de deur. Kun je opendoen?

Ik ben Isabel Goñi, de fysiotherapeut.

Ik kom voor Adelina Arrán. - Ja, dat is hier. Kom binnen.

Goed.

Jeetje, wat zwaar. Net alsof ik een lijk draag.

En wie ben jij? - Adela, sorry.

Aangenaam.

Deze kant op. - Die kant op?

Sorry dat ik u liet wachten. - Geen probleem.

Waar kan ik m'n jas laten?

Ik hang hem hier wel. - Hier?

Ik ben Isabel. Aangenaam. - Ja.

Deze kant op. - Ja. Ik laat dit ook hier.

Schat, kun je m'n rugzak van de vloer pakken?

Adelina, hier is je therapeute. Ze heet Isabel.

Maar Adelina, ligt u nog in bed?

Zodra ik m'n massagetafel heb opgezet, komt u eruit.

Het is niet goed om te liggen als dat niet nodig is.

Na dat ongeluk mag ik wel even rusten. Ik ben 88 jaar, meisje.

Precies. Blijf niet in bed als de dokter dat niet voorschrijft.

Het lichaam is lui en zit graag stil.

Vooruit, sta op. Hou me vast.

Kom op, Adelina.

Op uw zij. Heel goed.

Nee, ik heb er steeds minder zin in.

En al dat eten. Het is echt bijna walgelijk.

Ja, ze is vandaag begonnen. We zullen zien.

Dus dat is een reispak? Dat wist ik niet.

Toen was trouwen in het wit nog niet zo gebruikelijk.

Bovendien was m'n grootvader een week eerder overleden.

Ik was in de rouw, maar elegant.

Natuurlijk. - In m'n reispak.

Adelina, draai nu hierheen, net als daarnet.

Heel sterk. Pijn?

Nee. - Nee?

Nee, het doet geen pijn. - Goed zo.

U zag er prachtig uit. Een echte schoonheid.

We zijn klaar.

Laten we uw pantoffels pakken.

Zal ik je vertellen hoe het ging? - Wacht, m'n moeder wil het ook horen.

Hier, bij mij. - Mam.

Ik voel me geweldig. - Ja? Fijn.

Je hebt goede handen, Isabelita. - Goed.

Zijn jullie klaar? - Ja. Het gaat goed met haar.

Het is normale spanning door de impact.

De voorgeschreven sessies zijn vast voldoende.

Maar ze moet actiever zijn.

De trap op lopen, dat soort dingen.

Ze wil me een trainingspak aantrekken...

en meenemen naar Benidorm om paso doble te dansen...

zoals de oude dames in Madrid.

Bedankt. We zullen haar meer laten bewegen.

Goed.

Ik beweeg als ik wil. Probeer me maar te dwingen.

Gaat het, schat? - Ja.

Jij reed, toch? Heb je dat laten nakijken?

Nee, het was maar een beweging. - Een beweging van pijn.

Ik kijk even. - Nee, het gaat wel. Het is oké.

Ja, het gaat geweldig met je.

Moet ik er even naar kijken?

Laat haar het doen.

Doe het voor mij. Je moeder en ik laten jullie alleen.

Kom, Cruz.

Kom op. Maak je vest los.

Ga zitten met je benen naar buiten en ontbloot je bovenrug.

Deze kant, toch? - Ja.

Eens kijken.

Je moet hem iets verder naar beneden doen. Maak nog een knoopje los.

Zo is het goed.

Oké.