My Name Is Mo'Nique

Mo'Nique is gek. - Geld boven integriteit.

Ze is een legende.

Ze heeft te veel bruggen verbrand. - Dat is een prof.

Goed zo. - Ezel van de dag.

Ze is moeilijk.

Is Mo'Nique een legende? - Ze heeft te veel bruggen verbrand.

Ze is instabiel. - Ezel van de dag.

Haar carrière is voorbij.

Bedankt voor de aanmoediging.

Kom op.

O, mijn schat.

Kom op, schat.

O, schat.

O, Atlanta, Georgia.

Atlanta, Georgia.

O, schat.

Ik voel dit hier allemaal.

O, mijn schat.

O, het is ons gelukt, schat.

Het is ons gelukt.

Mo'Nique.

Mo'Nique.

Mo'Nique.

Mo'Nique.

Sta ik op dit podium?

Sta ik op dit podium?

Echt waar, het kost me zoveel moeite om niet te beginnen huilen.

Laat me jullie iets vertellen. Ik ben zo dankbaar.

Ik ben zo dankbaar.

Ik wil elke klootzak bedanken...

die me steunde, verdomme.

Ik wil elke cheerleader bedanken.

Ik wil elke nigga bedanken die een kaartje heeft gekocht.

Jij ook, witte schat. Ik wil echt iedereen bedanken.

Als jullie vanavond bij me weglopen, zullen jullie begrijpen wie ik ben.

Vanavond, als jullie hier weggaan...

begrijpen jullie waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.

Als jullie hier vanavond weggaan...

zeggen jullie: 'O, nu snap ik het.'

Wat mensen niet van me begrepen...

wat mensen niet van me wisten toen ze die dolken gooiden...

en me uitscholden...

en zeiden wat ik niet was en al die onzin.

En ze zeiden: 'Mo'Nique...

hoe kun je verdragen wat die mensen over je zeggen?

Het lijkt alsof het van je rug rolt.'

Wat mensen niet weten over mij...

en ik dacht dat ik dit nooit live op tv, op een podium zou zeggen...

door het stigma dat eraan vastzit.

Wat klootzakken niet van me weten...

is dat je een bitch uit het speciaal onderwijs ziet.

Ik wil dat jullie zien hoe het eruitziet, hoe speciaal onderwijs eruitziet.

Ik wil dat jullie zien hoe de langzame bus eruitziet.

Ik wil dat jullie het begrijpen.

Dat ben ik.

Dat ben ik.

Ze hebben me voor alles uitgemaakt...

van de brugklas tot de derde klas.

Deze bitch zat in het speciaal onderwijs.

Heb je me gehoord?

Speciaal.

Onderwijs.

Als een bitch die touwtje springt. O, speciaal.

Onderwijs.

Speciaal onderwijs.

Als je deze klootzak wilt veroordelen, begrijp dan waar je naar kijkt.

Toen ik naar de middelbare school ging...

in de brugklas, de tweede en de derde klas...

zat ik in de klas voor speciaal onderwijs.

Laat me jullie iets vertellen, zodat jullie me niet gaan opzoeken.

Ik geloof echt dat het een vergissing was.

Ik geloof dat het een vergissing was, want er ging geen brief naar huis.

Er was geen ouderbijeenkomst.

Er was geen gesprek met de onderwijsraad.

Net toen ik kwam opdagen...

voor de middelbare school.

Ik kwam in m'n nieuwe kleren.

Ik zag er goed uit, in m'n chique spijkerbroek.

M'n witte T-shirt en m'n witte schoenen.

Ik was klaar voor de brugklas.

En ik merkte dat er geen info naar mijn huis werd gestuurd...

over de klas waar ik in zou zitten.

Dus ik zei: 'Dit wordt een speciaal jaar. Ze hebben niets naar huis gestuurd.

Ik moet het ophalen op school. Dit is iets speciaals.'

Als je er toekomt, hebben ze je naam.

Op een bord.

Naar welke klas je gaat.

Ze hadden je naam en alle kinderen kwamen aanrennen: 'Ik zit in deze klas.'

En ik keek op dit bord.

'Laat me je bord zien. Wat staat er op je bord?'

Mijn info zat in een envelop.

Oké, bitch? Mijn info zat in de envelop.

Ik wist dat dat een teken had moeten zijn...

maar ik ben altijd optimistisch geweest. Voor mij is het glas altijd halfvol.

Dus toen ik mijn informatie in de envelop zag, zei ik automatisch:

'Bitch, dit wordt iets speciaals.

Ze hebben je info in de envelop gestopt.'

Dus toen ik mijn envelop opende...

zei die persoon: 'Wat staat er?'

'Ik zal het je zeggen.'

Er stond 'B... 217'.

Ja?

Dus ik zei: 'De B staat voor "beste".

Ik ben de beste bitch hier.

Ik ga naar kamer 217.

Ik zit op de tweede verdieping van de middelbare school.

Ze zetten nieuwe bitches niet op de tweede verdieping...

tenzij ze speciaal zijn.

Ik zit in B217.'

Dus toen ik in kamer 217 kwam, zag ik de B niet...

maar ik zei: 'Oké. Het is nog steeds 217.'

Dus ik ging trots de klas in.

In m'n nieuwe kleren.

En ik gaf mijn papier aan de leraar daar.

Want ze zei: 'Wie ben jij?'

Ik zei: 'Monique Imes.'

Ze zei: 'Ik zie je naam niet op m'n papier.'

Ik zei: 'Ik heb dit papier.'

En toen ze het pakte, grinnikte ze een beetje.

Ik begreep het niet, maar ik dacht: fuck deze bitch. Ik ben de beste.

Fuck haar. Toch?

Dus ze grinnikte. Ze zei: 'O nee.

Niet deze 217.

Je zit op de eerste verdieping, achterin.'

De B stond voor achterin, 'bitch'. Achterin. Ga achterin zitten, bitch.

Dus als ik bij B217 kwam...

en ik dit klaslokaal binnenliep...

en ik daar een bitch zag met een helm...

en een kinband...

zei ik: 'O, shit.'

En toen zei ik optimistisch:

'Dat is misschien haar modestatement. Dit is de middelbare school.

Die bitch zegt misschien: "Ik ga indruk maken met die helm."'

En ze draagt dit, ja?

En als ik dan ga zitten...

zie ik daar een kleine witte jongen...

en hij heeft lijm gedaan...

in zijn hand.

Ik word graag vermaakt.

Ik word graag vermaakt.

Ik was de cheerleader. En ik keek toe terwijl die lijm opdroogde.

Toen rolde hij het rond in z'n hand.

Kleine Timmy weet dat ik naar hem kijk, dus hij is een goochelaar geworden.

Hij ziet eruit als...

Toen deed hij...

Ik zei: 'O, bitch, ik zit in het speciaal onderwijs.

Ik zit in het speciaal onderwijs, verdomme.'

Maar denk je dat ik een zooitje was?

Ik zag er het goede van in, verdomme, want toen ik op het bord keek...

en zag wat ze zouden leren...

zei ik: 'O, ik ga ze wat laten zien.

Primaire kleuren, secundaire kleuren.

Beste leerling.'

Hier heb ik ontdekt...

dat mijn moeder analfabeet was.

Jullie zijn zo gestoord.

Jullie zijn zo gestoord...

en lachen om het feit dat m'n moeder niet kon lezen.

Jullie zijn vuile klootzakken.

We hadden er niet over gesproken.

Het was geen gesprek.

Je gaat dingen observeren.

Ik was misschien niet de slimste bitch in de kamer...

want ik zat in de kamer achterin voor speciaal onderwijs. Maar dat is oké.

Ik merkte het...

wanneer iets anders was.

Ik was heel oplettend. Ik zou naar dingen kijken. Ja?

En ik nam een brief van de leraar.

Deze klootzak stuurt een briefje naar huis waarin staat: 'Monique...

praat te veel.'

Dus ik doe niks nieuws.

Ik doe dit al m'n hele leven.

'Ze praat te veel en ze is een afleiding geworden.

Nog één keer, en we moeten een ouderbijeenkomst houden.'

Ik heb het briefje gelezen.

Ik neem het mee naar huis.

Eén ding over mij, ik ben eerlijk.

Ik ben eerlijk.

Als ik het fout heb gedaan, ben ik eerlijk. 'Ik heb het verpest.'

De hele weg naar huis ben ik nerveus.

Want ik moet m'n moeder een brief geven...

dat een witte man zegt dat ik te veel praat.

Hij is niet de enige. M'n moeder heeft me dat gezegd.

Daarom houdt mijn familie nu niet van deze bitch.

Toch?

Dus als ik thuiskom, geef ik haar deze brief.

En ze doet hem open.

Ik ga je iets vertellen.

Toen ik zei dat ik dit op het podium zou zeggen, zei mijn man...

Wat zei hij? - Ik vertel het je.

Hij zei: 'Mama...

noem je moeder geen analfabeet.

Dat is nogal hard.'

Ik ken mijn man al sinds de vierde klas...

sinds we 14 waren.

En hij is een van de aardigste klootzakken die ik ooit heb ontmoet.

Dus ik keek hem aan en zei: 'Ik dacht...

dat je zoiets aardigs zou zeggen.

Ik ken je al sinds de vierde klas.

Maar je kent mij al sinds de vierde klas.