Turn of the Tide: The Surreal Story of Rabo de Peixe

SàO MIGUEL, AZOREN

Het hele eiland Sào Miguel is overspoeld met cocaïne.

COCAÏNE OP JACHT

Ongeveer 300 kilo cocaïne is gistermiddag ontdekt...

aan de noordkust van Sào Miguel.

DRUGS UIT ZEE

Een Italiaan vervoerde het. Voor zijn arrestatie dumpte hij honderden kilo's.

Veel mensen dachten dat het rotzooi was.

Hier en daar een pakje.

'O, nee. Ik geloof het niet.'

Hij zag vele kilo's in het water drijven.

2,6 MILJOEN DOSES IN ZEE

De tas was gescheurd en de kilo's vielen op de grond.

Met 5000 escudo's kocht je een klein pakje. En het zat vol.

Vrouwen paneerden vis met cocaïne en dachten dat het bloem was.

Kinderen markeerden voetbalvelden met cocaïne.

Een prachtig, paradijselijk eiland.

Overal kilo's.

Ze hadden nog nooit cocaïne gezien.

Het werd goedkoop gedistribueerd.

CHAOS DOOR ITALIAANSE DRUGS

Het zou vreselijke, rampzalige gevolgen hebben.

RABO DE PEIXE RAMPZONE

Ik werd betrapt met 33 pistolen en 2000 kogels.

Goede vrienden van me zijn gestorven.

COKE EVEN DUUR ALS SUIKER

De auto zat vol coke. Ook op de grond. Hij was gek.

Elke dag op straat.

Van zonsopgang tot zonsondergang. Met een pistool, met een handlanger.

De rijken worden rijk en de armen verkopen drugs.

IN 2001 VERANDERDE EEN LADING COKE EEN EILAND VOORGOED.

GELUK OF PECH, AFHANKELIJK VAN WIE JE HET VRAAGT...

Adrenaline werkt bijna als een drug.

Je wordt er afhankelijk van. Het is verslavend.

En de politie is ook verslavend.

In Angola, mijn geboorteland, leerde ik wapens kennen.

POLITIEAGENT

Ik was acht toen ik voor het eerst schoot.

Dat was normaal, want de bevrijdingsbewegingen...

zorgden voor meer vijandelijkheden en bloedbaden.

De staat vond het nodig...

om burgers wapens te geven ter bescherming.

Ik kwam in 1993 op de Azoren aan.

Ik begon in 1994 voor de drugsafdeling te werken.

Bewijs, drugs en geld vinden... Het is een kat-en-muisspel.

Ik zeg altijd: De jager staat aan een kant, de prooi aan de andere.

En dan voel je adrenaline.

IN 2015 HOORDE MEN WAT ER OP SàO MIGUEL WAS GEBEURD.

ZEILBOOT. ITALIAAN. DRIJVENDE COKE.

TWEE JOURNALISTEN PUBLICEERDEN HET IN EL PAÍS. DE SPAANSE VROUWEN.

Mijn eerste contact met het eiland Sào Miguel was in 2009.

Ik kwam hier op 25 juni aan.

Ik kwam werken voor de Portugese publieke omroep...

maar belandde bij de radio.

Mijn eerste contact met de Azoren was in 2010.

Ik reisde naar Sào Miguel omdat m'n broer er biologie studeerde.

Na vier dagen toeristje spelen zei hij: 'We gaan naar Rabo de Peixe.'

We kwamen in Rabo de Peixe aan en mijn broer zei:

'Sluit de ramen en deuren. Dit gebied is...'

Hij zei dat er conflict was, geloof ik. Ik weet het niet meer.

SCHRIJVER VAN LIEDJES ZOALS 'EU NàO VOU CHORAR'

Rabo de Peixe is alles voor me.

SANDRO GOMES, AKA...

Ik groeide op met Rapexinhos, met familie in Rabo de Peixe.

Niks is makkelijk in Rabo de Peixe. Je krijgt niks.

Mensen werken hard.

Zeelui, vissers, koude mensen.

Het was niet slim om erheen te gaan. Niemand nodigde je uit.

Tot voor kort was het de armste buurt van Europa...

met veel analfabetisme.

Wat is hier gebeurd?

Er lijkt wel een storm gewoed te hebben die littekens achterliet.

Het was geen armoede, maar een gevoel dat er iets gebeurd was.

In 2001 kwam er veel cocaïne aan op het eiland...

via een beschadigde zeilboot.

Veel daarvan belandde in Rabo de Peixe, door de getijden en zo.

Die mensen hadden nooit cocaïne gezien.

Toen ik op de Azoren aankwam, wist ik niets van het misdaadcijfer.

Als er iets gebeurde, wisten we wie dat had gedaan.

En het gestolen goed kostte maar vijf euro of zo.

Een pudding, wat vlees, zoiets.

De criminaliteit was bijna kinderachtig.

Midden jaren 90 kwam er op de Azoren een andere criminele realiteit.

Mensen die terugkeerden uit de VS, gewend aan wapens...

gaven hun criminele kennis door aan mensen die hier misdaden pleegden.

In Amerika noemden ze ze Portugees.

In Portugal noemen ze ze Amerikanen.

Ze zijn burgers van nergens.

Ik kom uit Rabo de Peixe maar wees niet bang

van een halve liter krijg ik dorst ik drink veel

ik zag het pistool en ging niet meer naar school

ik loop op straat cola te verkopen

ik ga niet huilen

dit leven was niks voor mij

ik ga niet huilen

Ik kom uit Sào Miguel, Santa Clara.

Ik ben hierheen verhuisd met mijn ouders op mijn 9e.

We gingen naar Winter Hill in Boston.

Een Italiaans, Iers gebied, een maffiagebied.

Daar ben ik opgegroeid.

Toen ik 13 was, liet m'n neef...

me zien wat cocaïne was.

Ik begon drugs voor hem te verkopen.

Meer energie. Meer van...

Met meer swag.

G2 ik ben van de straat

Mijn god.

Het moet opnieuw. - Yo. Stop.

Mario, laat hem de cabine in gaan. Ga erin.

Dit moet vastgelegd worden.

HISTORICUS

De integratie van de repatrianten was helemaal niet gemakkelijk.

Veel mensen werden gerepatrieerd vanwege drugs.

Vanwege gevechten, autodiefstal...

Het waren mensen die als criminelen werden beschouwd.

Maar toen ze op dit kleine eiland kwamen...

konden ze die misdaden hier niet plegen.

Ze hadden gevangenisstraffen uitgezeten.

Ze zijn naar het vliegveld gebracht en gelost bij Ponta Delgada.

Sommige families weigerden hen op te nemen.

Ze zijn teruggestuurd. De meesten hadden hier geen familie.

Wat deden ze hier? Ze kenden niemand.

Er kwamen veel meer criminelen.

De meerderheid bleef drugs gebruiken.

Die moesten ze betalen, dus ze pleegden vergrijpen.

Er waren gewelddadige situaties...

waarin de repatrianten serieuze misdaden pleegden voor drugs.

DE AMERIKAANSE DROOM VAN VELE AZOREANEN WERD EEN NACHTMERRIE.

ZE ZIJN BURGERS VAN NERGENS. DE GEREPATRIEERDEN.

GEREPATRIEERDE

Hoe oud was ik in 1969?

Ik was acht. We gingen naar Amerika, naar New Jersey...

naar een grote stad. Niemand sprak Portugees op school.

Ik, een jochie uit een klein dorp...

was bang tussen al die mensen, dus ik volgde mijn klasgenoten.

Ik volgde ze omdat ik niets anders had.

Ik kon niet eens met ze praten.

Dus het was moeilijk.

Tony was betrokken bij andere dingen, kleine misdaad, kleine hoeveelheden drugs.

Zijn bijnaam, zijn criminele alias is Fenais Tony.

Die Lopes was een kleingeestig agentje.

Hij wilde medailles winnen door mensen in de cel te stoppen. Mij ook.

Ze zeiden dat hij gemeen was...

en niet van drugsgebruikers of drugshandelaars hield.

Rui Couto...

Ik weet het niet meer precies.

Volgens mij kwam hij uit de VS...

en was hij daar veroordeeld wegens drugshandel.

Gewapende overval weet ik niet. In elk geval drugshandel.

Hij is gerepatrieerd uit de VS.

Hij ging aan de noordkust wonen, in Achadinha.

Rui Couto kwam uit Amerika. Hij is gerepatrieerd.

En in Achadinha spraken weinig mensen Engels en rookten weinig mensen wiet.

Maar Rui Couto wel.

Rui komt hiervandaan, uit New Bedford. Hij is gerepatrieerd.

Rui weet wat coke is.

Rui is gangsta.

Een goeie gast.

Hij is een van ons.

'DE ECHTE GANGSTER'

Ik begon drugs te gebruiken in Amerika toen ik 16 was.

Ik won een tekenwedstrijd.

Ik kreeg een beurs voor Boston University. Die wees ik af.

Mijn moeder zei altijd: 'Onze Rui zou een heer kunnen zijn.'

Maar dat was... Ik weet het niet.

Toen werd ik in 1978 gepakt met cannabis. Ik moest een jaar zitten.

Daarna werd ik vrijwillig teruggestuurd naar de Azoren.

Als ik in Amerika was gebleven, was ik nu dood.

Hier ging ik vrijwillig het leger in.

Ik had de tijd van mijn leven en toen ging ik naar Terceira.

Dat was leuk. Ik was barman.

Dat deed me goed. Ik verkocht wiet in het leger.

Dat had ik niet moeten zeggen.

De Azoren zijn erg afgelegen. Ze liggen in de Noord-Atlantische Oceaan.

SCHEEPSKAPITEIN

Ongeveer 800 zeemijlen van het vasteland van Portugal...

en 1600 zeemijlen van de kust van de VS.

Alle zeilboten die van de Amerikaanse kust komen...

komen op weg naar Europa als eerste de Azoren tegen.

VOLGENS EEN DRUGSHANDELRAPPORT VAN EUROPOL EN DE EU

ZIJN DE AZOREN DE BELANGRIJKSTE COCAÏNEHAVEN EUROPA IN.

DE VERSTOPPLEK 7 JUNI 2001

Het was een waarschuwing van een visser...

een man die viste met een hengel.

Hij zag de drugs, de bundels drugs...

en waarschuwde de politie.

Ik ging vissen met een collega.

Hij had al genoeg vis.

Hij ging weg en na 15 tot 20 minuten ging ik ook.

VISSER

Toen zag ik het lood op de grond.

'Wat een boel lood. Ik verstop het in de grot.'

Het kostte tijd en was zwaar. Ik stopte het in de grot.

Toen ik daar kwam, zag ik nog meer zakken.

Ik pakte er een en pakte die uit.

Ik pakte de zak uit...

en toen het plastic, meer plastic, en nog meer rubber.

Het uitpakken van één pakje duurde bijna een half uur.

Toen zag ik een wit tablet.

Ik tikte erop om te kijken wat het was. Ik ben niet gek.