Marty, Life Is Short

Het is tweede kerstdag...

en het is een prachtige dag vandaag...

in het zonnige Californië.

Hallo, Nancy. Fijne tweede kerstdag. - Hoi, schat.

Er is iemand aan de deur.

Daar is Tom.

Vrolijk kerstfeest. - Mijn god. Vrolijk kerst...

Maretak.

Waar? - Hier.

Hoeveel kerstmissen zijn dit? '72 tot '92, 20 jaar.

Jeetje. - Te fel?

Niet voor je rimpels.

En dan nog Dave Thomas en Harrison Thomas.

Hij doet z'n oren dicht. Waarom? Zou het aan jou liggen?

Ik vond je geweldig in Home Alone.

Je was geweldig.

Steve, hoe gaat het?

Ik vind het echt leuk, Marty. Echt waar.

Ik zal iets over Marty vertellen.

Stel, je geeft een etentje en je nodigt Marty uit.

En dan blijkt dat Marty niet kan komen.

Je annuleert het feest.

Kijk naar Marty.

Ja. Het wordt zo'n vreselijk slecht iets wat ik niet promoot.

Hilarisch dat we moeten doen of we elkaar niet kennen.

Helemaal niet.

Dit is gebaseerd op onze band. - O, ja?

We hebben vaak gepraat.

Larry en ik hebben vaak samen gedineerd.

Samen geluncht. - Ja.

Samen gepassioneerd geluncht.

Dit is gewoon een voortzetting. - Precies.

In mijn vakgebied heb je een traditioneel carrièrepad.

Tv, films, dan Broadway, je eigen special...

realityshowhost, Chabad Telethon, dinertheater, The Palm Springs Follies...

en dan deze show.

Ik hoefde geen ster te worden.

Ik voelde geen 'mama, het is gelukt'. Helemaal niet.

Gewoon: 'Ik heb een hypotheek.

Ik heb kinderen.

Ik heb het mooiste beroep ter wereld. Ik ben een bofkont.

Hoe hou ik dit gaande?'

Waarom heb ik dit mes?

Ik werk in de comedy.

En ik doe een bepaald soort comedy.

Daar komt oom Jack. Gooien.

Het zijn sketches, personages. Niet veel grappen.

In mijn scripts staan niet veel grappen.

Het is allemaal... Je moet me vertrouwen.

Meneer Bonks, ik doe dit voor de kust. Vertrouw me.

Ik vind mijn carrière het minst leuk als ik iets doe wat 200 anderen kunnen.

Dan verspil ik mijn tijd.

Als ik mijn ongebruikelijke kunstje doe...

wat misschien niet goed is, maar wel specifiek, dan ben ik blij.

Laat het feest beginnen.

De personages die hij speelde, zijn niet alleen parodieën.

Het is moeilijk om een bizar personage echt te maken.

Hier.

Dat doet hij.

En waar gaat dit boek over?

Het is een liefdesbrief...

met een vleugje haat, als een soort mokkaswirl of zo.

Het is alsof je je beste vriend ziet...

die toevallig ook de raarste persoon ooit is.

Hoe gaat dat personage? - De Mad Hatter gaat goed.

Nee. Ik heb hem nog niet doorgrond.

Misschien is hij Engels.

Hallo. Heb je nog aardbeien, Dormy?

Bedorven broodjes? Daar hou ik van. Jij niet?

Misschien. - Dat slissen is leuk.

Ja. Ik heb me verslapen.

Je hebt je wat? - Verslapen.

Leuk.

Heb je nog meer eten, Dormy?

Bedorven broodjes of aardbeien? Ik hou van aardbeien. Jij niet?

Je beseft niet hoeveel energie het kost...

om te doen wat hij doet.

Hij put zichzelf niet uit door te twijfelen aan beslissingen...

of bang te zijn dat het de verkeerde beslissing was.

Weet je hoeveel uren je overhoudt als je dat niet hebt?

Ik zou 23 uur overhouden.

Dat is slecht. Niet de wenkbrauwen. Die zijn fantastisch.

Rennen. Rennen naar...

Begin dat verhaal niet met...

Als het helpt, mag je mijn Life Alert zijn voor als ik val.

We kunnen samen colonoscopieën ondergaan.

Hallo. Hoe gaat het?

Ik had niet door dat ik gefilmd werd. Dit is zo raar.

Ik ben camera's niet gewend. Ik ben verlegen.

Goedemorgen, meneer. - Goedemorgen.

Ik zou zeggen dat mijn carrière voor 80 procent uit mislukkingen bestaat.

Dat zijn goede cijfers.

Showbizz is talent, geluk en doorzettingsvermogen.

Je kunt talent hebben, vasthoudend zijn, de klappen incasseren...

maar als je niet het lef hebt om te falen, kun je het niet.

We gaan naar de set. - Oké.

Mag ik mee naar de begrafenis? - Ja.

Alsjeblieft, ja. We hebben je nodig.

Jij bent de lijm. De Mabel in het broodje Charles-Oliver.

Zonder jou zijn we twee plakjes oud witbrood.

Precies. Kom op.

We hebben die scène. Die kennen we.

Ik heb de teksten van de rest van het seizoen in m'n hoofd.

Oké, ik ga me omkleden.

Tot ziens. - Dag.

Jij hebt ze binnengelaten. - Hé, dat is Ron Howard.

Nu begint de pret.

Ik stel je wat indringende vragen.

Waarom? Waarom blijf je jezelf pushen?

Ik weet het niet. Ik hou van het geluid van applaus.

Ik heb een andere vraag. - Ja.

Waarom ga je door?

Ik vind het belangrijk als je 'getalenteerd' bent...

dat je dat talent deelt met mensen zoals jij.

We zijn je eeuwig dankbaar. - Dat weet ik.

Heb je ooit gedacht... Wat heb jij gedaan?

Ja, dit is Wooden Road.

Wie zou die vrouw zijn?

Dat was mijn slaapkamer.

Het is onjuist als ik zeg dat de comedy voortkwam uit pijn.

Het tegenovergestelde.

Het kwam uit mijn leven. Mijn familie was grappig.

Ik was de jongste van vijf, vijf jaar jonger dan de vierde.

Ik kreeg zoveel aandacht en liefde. Iedereen zei dat ik geweldig was...

en grappig en fantastisch, mijn leven lang...

dat ik mijn tienerjaren in ging...

zonder zorgen om mijn uiterlijk. Ik kon eruitzien als een sukkel...

met puisten en raar haar en dan een meisje groeten.

En als ze niet met me uit wilde, dacht ik: Wat mankeert haar?

En dat geloofde ik.

Ik profiteerde van trickle-down-comedy.

Mijn broer Michael heeft meerdere Emmy's en Golden Globes.

Van SCTV tot MADtv tot Schitt's Creek.

We werden gestimuleerd om mensen aan het lachen te maken.

Dat werd altijd aangemoedigd. - Precies.

Als je iemand aan het lachen kon maken, ook al deed je iemand pijn...

Terwijl je dat deed.

M'n vader was salesmanager bij de Steel Company of Canada.

Een hoge positie.

Hij was heel grappig, heel sarcastisch.

Een licht Iers accent. Hij kwam hier op z'n 21e.

'Hallo, Marty.'

Hij was een beetje moeilijk. Toch?

Soms dronk hij gin.

Ja. - Met soms bedoelen we constant.

Hij was sarcastisch, maar het was allemaal grappig bedoeld.

Marty, mijn zoon...

die nooit een zangstem zal ontwikkelen.

Maar hij wil het wel.

En degene met een kenmerkende stem is degene die men zich herinnert.

Marty was enorm getalenteerd.

Hij begon met comedy toen hij vijf was of zo.

Hij maakte grappen, deed sketches en zong de hele tijd.

Je deed shows op zolder, toch?

Ik deed de Martin Short Show.

We werden dinsdag om 20.30 uur uitgezonden tegelijk met Andy Williams.

In mijn hoofd typte ik dingen.

'Marty zingt. Marty's gasten zijn...'

Ik trad op en was geweldig.

Iemand riep 'eten' en dan pauzeerden we tot later.

Ja. Bedankt, schat.

De rest speelde hockey en ik zat op zolder.

Mensen protesteerden tegen Vietnam en hij deed Sinatra.

Wat Marty nu doet, deed hij toen ook al.

Hier is de man van 100 miljoen dollar, mijn beste vriend Eugene Levy.

Eugene Leevy.

Levy. - Boeien. Ga zitten.

Kijk ze daar zitten.

Alsof ze elkaar al jaren kennen.

Hij is mijn oudste en beste vriend.

We waren een tijdje huisgenoten.

We hadden een relatie, maar...

Je bent Canadees. Was dat lastig?

Nee, het was niet lastig.

Snap je alles? Ik hoef niet langzamer te praten?

We spreken dezelfde taal.

Waar gaan Canadezen heen als ze weg willen?

Gaan ze naar de grens en kijken ze verlangend?

Marty is mijn beste vriend.

Je beste vriend. - Ja.

Ik ontmoette Marty in 1970 op de McMaster University.

Hij lijkt op een acteur die wanhopig dramatisch werk zoekt.

Dat klopt.

Ik begon met geneeskunde en stapte over op maatschappelijk werk...

omdat dat makkelijker leek.

Op school deed ik geen theater.

Toen ik begon met maatschappelijk werk had ik tijd en raakte ik betrokken.

Ik deed alles wat ik kon op het gebied van theater.

Het leek niet realistisch om acteur te worden.

Eugene Levy zei:

'Je moet het professioneel proberen. Kom naar Toronto.'

Ik gaf mezelf een contract van een jaar.

Ik dacht: Ik geef het een jaar. Als er niets gebeurt...

kan ik terug naar de universiteit.

Postdoctoraal?

Nee, middelbare school. Ik heb moeite met de middelbare school.

Aha.

Fijn dat je er bent. - Ik doe het wel.

Vast wel.

Ik heb doelen die ik wil bereiken. - Heel goed.