2046

In het jaar 2046...

is de aarde omgeven door een immens spoorwegnetwerk.

En op regelmatige tijdstippen vertrekt een mysterieuze trein naar 2046.

Iedere reiziger op weg naar 2046 heeft hetzelfde doel:

het zoeken naar verloren herinneringen.

Want er wordt gezegd dat niets verandert in 2046.

Niemand weet echt of dat zo is, want niemand is ooit teruggekomen.

Behalve ik.

998...

997...

Hoe lang duurt het vóór...

iemand 2046 kan verlaten? De één vertrekt zonder moeite...

terwijl de ander er veel langer over doet.

Hoe lang heb ik op die trein gezeten?

Ik begin me heel eenzaam te voelen.

Als ik het me goed herinner, zijn velen vertrokken naar 2046...

maar jij bent de eerste die terugkomt.

Waarom wilde je weg uit 2046?

Als men mij vraagt waarom ik 2046 verliet...

blijf ik vaag en geef ik zelden hetzelfde antwoord.

Vroeger...

als ze iets geheim wilden houden, gingen ze een berg op...

en maakten een gat in een boomstronk...

om er het geheim in te fluisteren.

Daarna werd het gat met modder gedicht.

Op die manier kon niemand achter het geheim komen.

Ooit was ik verliefd.

Maar ze ging bij me weg.

Ik vertrok naar 2046...

in de hoop dat ze me daar zou opwachten.

Ik heb haar niet gevonden.

Ik blijf me afvragen of ze me ooit heeft liefgehad.

Maar daar kom ik maar niet achter.

Misschien was haar antwoord een geheim...

dat niemand ooit te weten zal komen.

Alle herinneringen zijn sporen van tranen.

Had je niet beloofd nooit terug te zullen komen?

Ik moest je zien.

Waarom?

Hier heb ik geen toekomst. Ik ga terug naar Hongkong...

om te zien of het daar beter is.

Wanneer vertrek je?

De boot vertrekt binnen twee dagen.

Waarom zeg je me dat?

Ik dacht dat we samen konden gaan.

Je kent m'n verleden niet.

Je hoeft het mij niet te vertellen.

Als je wint, ga ik met je mee.

Ze vond een manier om mij af te wijzen.

Als ik het me goed herinner, was dat onze laatste afspraak.

Daarna heb ik Singapore verlaten.

Ik kwam terug naar Hongkong eind 1966, net voor de rellen.

Ik wist niet hoelang ik zou blijven, dus nam ik een hotelkamer...

en schreef ik columns voor de kranten.

10 HKD per 1000 woorden. In het begin was het moeilijk.

Om te overleven moest ik over alles schrijven.

'Nieuws uit het nachtleven:

het animeermeisje Fei Fei, een moordgriet met wulpse vormen...

zet de zaal in vuur en vlam.'

Natuurlijk overdrijf ik. Ik ga niet zeggen dat ze nepborsten heeft.

Al snel raakte ik dat leven gewoon. Ik werd de koning van de flirt...

van de korte affaires. Ik leerde dat niets eeuwig duurt.

24 december 1966.

Is het echt waar?

Waarom zou ik liegen?

Kent u me echt?

Heb je niet in Singapore gedanst in 1964?

Ja.

Je heet Loulou, hè?

Ze noemden mij Loulou. Nu niet meer.

Hoe heet je nu?

Waarom zou ik u dat zeggen?

Op kerstavond 1966...

ontmoette ik een vriendin in Singapore. We waren ooit intiem...

maar die avond leek ze me niet te herkennen.

Hebben wij elkaar al ontmoet?

Ben je me echt vergeten?

Ik leek op je verdwenen vriend. Je leerde mij de chachacha.

Vertel verder.

Ik vergezelde je vaak naar het casino.

Je verloor heel veel. Je had immense schulden.

Wij betaalden je reis naar Hongkong.

Je vertelde vaak over je vroegere vriend.

Een Chinees uit de Filippijnen met een rijke familie.

Jullie zouden gaan trouwen.

Maar hij is plots gestorven.

Hij was de man van je leven.

Ik zou op kerstavond...

geen pijnlijke herinneringen moeten ophalen.

Herinner je je die kerst samen?

We hebben lang gepraat.

Deed ze alsof ze alles vergeten was?

Ze had zo veel gedronken dat ik haar naar haar hotel bracht.

Ze was amper bij bewustzijn. Ik ben niet lang gebleven.

Toen ik de deur sloot, zag ik een vertrouwd nummer.

Als ik Loulou die avond niet had ontmoet...

had ik 2046 nooit opgeschreven.

Wie zoekt u? - Juffrouw Loulou.

Hier is geen Loulou. Er was een Mimi, maar die is weg.

Zij zal het zijn. Weet u waar ze naartoe is?

Nee. Wat wilt u van haar? - Niets.

Ik kwam haar sleutel terugbrengen.

Geef hem aan mij. - Bedankt.

Wilt u kamer 2046? - Ja, ik heb een kamer nodig...

en aangezien die vrij is... - Het is een klein hotel...

maar de klanten zijn eerlijk.

Wat doet u voor werk? - Ik ben journalist.

Een collega-artiest.

Je zou het niet zeggen, maar ooit was ik een artiest.

Echt waar? - Ik heb zangles gehad.

Ik had een goede stem. Tenor. Het is een genoegen u hier te hebben.

Wanneer wilt u erin? - Zo snel mogelijk.

Dat wordt moeilijk. 2046 moet nog gedaan worden.

2047 is vrij.

Ga maar eens kijken.

Nee, ik wacht wel tot die klaar is.

Waarom wilt u per se 2046?

Het nummer bevalt me. - Heeft het een betekenis voor u?

Ik maakte een grapje. - Luister...

Kijk of 2047 u bevalt en neem die in de tussentijd.

U kunt altijd veranderen als 2046 klaar is.

Oké?

Mag ik 2047 zien? - Komt u maar.

Pas nadat ik er sliep, hoorde ik wat er gebeurd was.

Loulou was neergestoken door een minnaar.

Eén van de muzikanten van de club. Loulou hield heel veel van hem.

Ze noemde hem haar 'vogeltje zonder poten'.

Want hij streek nooit neer.

Ze zocht van alles, maar geen vaste minnaar.

Het deerde haar niet dat haar affaires slecht eindigden.

Het belangrijkste was dat zij de heldin was.

'Goed'

'Natuurlijk'

'Vooruit'

'Vooruit'

'Oké, we gaan'

'Ik ben weg'

'Begrepen'

'Ik begrijp het'

'Ik weet het, begrepen' 'Ik weet het'

'Begrepen'

'Mag ik gaan?'

'Je mag gaan' 'Natuurlijk'

'Ik gehoorzaam'

'Ik heb het begrepen'

Na een tijdje was 2046 klaar.

Maar ik was aan 2047 gewend geraakt.

'Natuurlijk'

Ik hoorde geroezemoes in 2046. Ik dacht dat hij verhuurd was.

Het was de dochter van de huisbaas.

'Natuurlijk'

'Ik ga weg, natuurlijk'

'Heel goed'

'Vooruit'

Ik begreep niet wat ze zei.

De piccolo zei me dat het Japans was.

Hij zei dat ze verliefd was op een Japanner.

Zeg tegen de chauffeur: Granville Road 220.

Granville Road, nummer 220. Vertrek van Humphreys Avenue bij Kimberley Road.

Kunt u dat herhalen? M'n Chinees is niet zo goed.

Ik teken het voor u. Niet met m'n balpen.

Ik herhaal het: Vertrek van Humphreys Avenue...

bij Kimberley Road. Maar ga Salisbury Road niet in.

Begrepen?

Ik teken het voor u.

Granville Road. Vertrek van Humphreys Avenue.

Maar ga Salisbury Road niet in.

Denk eraan: Salisbury Road niet ingaan.

Z'n Japanse firma had hem hiernaartoe gestuurd.

En hij logeerde in het Oriental Hotel.

Er zijn mannen genoeg. En jij kiest een Japanner?

Hij kan gaan. Geen sprake van, dat ik hem ontvang.

Willen jullie m'n zegen? Ik sterf nog liever.

Het had jaren geduurd, maar de baas heeft ze uiteengedreven.

Wat voel je voor mij?

Hou je van mij?

Of niet?

Ik ben bang voor je antwoord.

Maar ik moet het weten.

Ga weg met mij.

Vaarwel.

Haar lief ging terug naar Japan.

En de dochter van de baas begon tegen zichzelf te praten.

Zeg tegen je baas dat het stiller moet.

Mr Chow, ga het hem zelf zeggen.

Is hij terug? Je Japanner? Ik wil hem niet zien.

Als je hem niet wilt verlaten, ga dan met hem mee.

Ik begreep waarom hij naar opera's luisterde...

met het volume op maximum.

Om hun ruzies niet te kunnen horen.

Wat doe je?

Kom terug als je groot bent.

Ik zei 'als je groot bent'.

Het was fijn.

De baas had geen geluk. Hij had twee extraverte dochters.

De oudste had haar Japanner en de jongste was vroegrijp.

Ze dronk m'n alcohol op.

Al snel liep ze weg met een jongen. Ook een muzikant uit een club.

En toen belandde de oudste in het ziekenhuis.

Zeg je baas dat ik te laat zal betalen. Hij heeft in elk geval de borgsom.