Miracle Landing on the Hudson

Wij mensen weten dat we ooit sterven, maar verwachten het niet vandaag al.

We gaan er altijd vanuit dat ons nog dagen, maanden en jaren resten.

Maar opeens gold die aanname niet meer.

Sully zei: 'Dit is uw gezagvoerder. Neem de brace-positie aan.'

Er zijn maar weinig mensen die zo'n melding kunnen navertellen.

Ik zei: 'Mag ik uw baby vasthouden?'

Ik bleef schreeuwen: 'Ga. Schiet op. We moeten dit vliegtuig verlaten.'

Je zegt tegen jezelf: 'Dit gebeurt echt. Ik ga dood.'

Ik stond op de oever van een rivier.

Naast me stond een mij onbekende meneer.

We keken naar een vliegtuig dat opsteeg.

Er kwam rook uit de motoren.

Ik vroeg wat er aan de hand was. De man zei: 'Ik weet het niet.'

Het vliegtuig verdween achter de horizon...

en opeens zag ik een grote rookwolk.

Ik schrok er wakker van.

Ik moest die middag vliegen, maar die droom liet me niet los.

Ik had sterk het gevoel dat ik het niet moest doen.

De medewerkster wilde m'n instapkaart pakken.

PASPOORT

Ik kon het niet. - Sorry, het gaat niet.

Die droom was gewoon te beangstigend.

Ik ben naar m'n auto teruggelopen en naar huis gereden.

Toen ik die avond tv keek...

was ik ervan overtuigd dat er iets gebeurd zou zijn.

Maar dat was natuurlijk niet zo. Ik vond dat ik me had aangesteld.

Op 15 januari vertrok ik alsnog naar LaGuardia.

Ik reis elke maand naar New York en neem altijd de vlucht van 17:00.

Maar die dag besloot ik een eerdere vlucht te nemen.

Toch was ik helemaal vergeten dat ik al om 14:45 zou vliegen.

Een van m'n compagnons zei: 'Moet je niet naar het vliegveld?'

Ik heb m'n tassen gepakt, ben in een taxi gestapt...

en heb gezegd: 'Ik moet binnen 20 minuten op LaGuardia zijn.

Zorg dat we op tijd komen, maar rijd voorzichtig.'

In januari 2009 ging het economisch gezien erg slecht met de VS.

Iedereen had het moeilijk.

Eerlijk gezegd maakte men zich grote zorgen over hoe het verder moest.

Ik wilde graag naar huis.

Door het weer vreesde ik dat vluchten vertraagd of geannuleerd zouden zijn.

Sorry. - Het geeft niet.

Martin checkte via de selfservice in...

maar ik wist niet welke stoelen je dan kreeg.

Ik wilde dat we tijdens de vlucht naar Charlotte bij elkaar zaten.

Het is nog steeds koud.

Ik vloog het toestel tot Charlotte.

De depressie die voor vertraging had gezorgd, was oostwaarts getrokken.

In New York was het zonnig.

Ik had nog nooit met Sully gevlogen...

hoewel hij al 30 jaar en ik al 24 jaar voor US Airways werkte.

Ik had hem zelfs nog nooit gezien.

Je kon duidelijk merken dat hij veel ervaring had.

Dat straalde hij gewoon uit.

Pas in het toestel merkten we dat we toch niet bij elkaar zaten.

Tess hield Damian op schoot en zat op stoel 19E.

Ik zat op stoel 23B en Sophia zat op 23E...

aan de andere kant van het gangpad.

Heb je gevraagd of we bij elkaar kunnen?

Ik vond het m'n recht als moeder...

om naast m'n kind en m'n echtgenoot te zitten.

Ik wilde dus dat dat zou gebeuren.

Neem me niet kwalijk, maar we willen bij elkaar zitten.

Ga maar zitten. We regelen het straks wel.

Ze is nog maar vier jaar oud. - Ik wil wel van plaats ruilen.

Dat was erg lief.

Dat heeft eraan bijgedragen dat ze het heeft overleefd.

De moeder van de baby leek een beetje gespannen.

Ik vroeg haar te gaan zitten voor vertrek.

Ze moest de baby ook nog vastmaken. Maar dat is normaal.

Dat gebeurt zo vaak. We hadden maar één gezin, dus het viel erg mee.

Op dat moment begon ik me erg onbehaaglijk te voelen.

Op een gegeven moment ben ik zelfs opgestaan omdat ik eruit wilde.

Sorry, ik wil eruit.

Neem me niet kwalijk.

De stewardess zei: 'Ga zitten. Nu meteen.'

Toen ben ik weer gaan zitten.

De man aan m'n rechterzijde was erg vriendelijk.

Kan ik u helpen? Ik heb zelf vijf kinderen.

Hij had een Amerikaanse vlag op z'n revers.

Z'n haar was kortgeknipt. Hij oogde erg beheerst.

Het gaat alweer. Lief dat u het vraagt.

Cactus 1549 moet nog drie minuten wachten op vertrek naar Charlotte.

Die dag moest ik van 15:00 tot 23:00 werken.

Ik had al een briefing gehad en de frequenties doorgekregen.

Ik heb het toen overgenomen.

Cactus 1549 mag naar baan 4.

We gaan naar baan 4 om op te stijgen. - Cactus 1549 mag opstijgen.

Sully taxiede naar het midden en zei: 'Het is jouw toestel.'

We maakten vaart op de startbaan.

Sully doet de gebruikelijke meldingen.

Ik trok aan de stuurknuppel en we lieten de baan achter ons.

Ik had ooit gelezen over het moment waarop een vliegtuig neerstort.

Dat is meestal in de eerste 90 seconden na het opstijgen.

Daarom was het m'n gewoonte om tot 90 te tellen.

Daarna waande ik me veiliger.

Ik begon te tellen: 'één, pauze, twee, pauze, drie, pauze...'

Ik was bij 'pauze, 80, pauze, 81'.

Ik dacht: Het gaat goed. We zijn er bijna.

En toen...

Het vliegtuig schudde en trilde.

Ik begreep niet wat er was gebeurd. Ik had echt geen idee.

We zaten immers op zo'n 1.000 meter hoogte.

Het komt goed.

Meteen daarna was er die geur.

Ik dacht aan een elektrische brand, dus ik controleerde de pantry.

Ik probeerde de stewardessen voorin via de intercom te bereiken.

Maar de intercom deed het niet. Dat had ik nog nooit meegemaakt.

Er is niks aan de hand. Blijf zitten.

Terwijl ik naar voren liep, hield ik m'n handen tegen de bagagerekken.

Ik voelde of ze warm waren.

Mevrouw, ga zitten.

De man naast me keek uit het raam.

Hij keek me aan en zei: 'Volgens mij gaat de motor eraf vallen.'

Ik heb m'n gordel losgemaakt en ben naar het raam gegaan.

Ik zei: 'Ik heb goed en slecht nieuws.'

Het goede nieuws is dat de motor er niet afvalt. Maar hij doet het ook niet.

Ik reis vaak met het vliegtuig, maar dit had ik nog nooit meegemaakt.

Ik keek uit het raampje en zag vonken uit de motor schieten.

Opeens hield hij ermee op.

Het werd doodstil. Je kon een speld horen vallen.

Op bijna 1.000 meter hoogte zag ik rechts boven ons...

een groep vogels.

Ik schrok, omdat ze zo dichtbij waren dat we ze niet konden ontwijken.

Maar ze vlogen onderlangs, dus ik dacht dat we over ze heen vlogen.

Beide motoren verloren meteen hun stuwkracht.

Je merkte dat ze stilvielen. De snelheidsmeter liep rap terug.

Toen drong het pas echt tot me door.

Ik kon niet meer denken en zag alles opeens in een waas.

Startschakelaar.

Sully kwam wel in actie.

Aan, uit.

Hij schakelde de hulpmotor in. - APU.

Hij nam de leiding over door te zeggen: 'Mijn toestel.'

Hij duwde de neus omlaag om een glijvlucht te creëren.

We moesten dalen om meer luchtsnelheid te kunnen maken.

Het voelde alsof we recht omlaag schoten.

Ik dacht: Ik moet m'n man David bellen.

We gaan dit niet overleven.

Ik was in de autowasstraat. Ze klonk ongerust.

Ze zei dat er een probleem met het vliegtuig was.

Het komt vast goed.

Ik zei: 'We storten neer.

We zijn opgestegen en vervolgens ergens op gebotst. Er is brand.'

Wacht, zei je nou brand?

Op dat moment wist ik dat er echt iets mis was.

Opeens sta je voor een noodsituatie waar je niks aan kunt doen.

Ik probeerde haar te kalmeren en wilde er meer van weten.

Eileen, hoor je me?

Maar de verbinding viel weg.

De dag ervoor hadden m'n vrouw en ik zitten wachten...

op de uitslag van een borstkankeronderzoek.

Het was zenuwslopend geweest om daarop te wachten.

Ik heb zitten bidden: 'God, als u iemand tot u wilt nemen, kies mij.'

Toen werd ik gebeld.

M'n vrouw was gezond. Godzijdank.

Ik hou van je. Dag.

Ik had een pact met God gesloten.

Als dat nu werd voltrokken, had ik er vrede mee.

Startschakelaar motoren. Brandstofregelaar.

Ik moest de motoren herstarten.

Je kon de ontstekers door de koptelefoon horen. Zo stil was het.

Start de hulpmotor.

Na een tijdje wist ik dat ze het echt niet meer deden.

Ze waren helemaal kapot.

Start de hulpmotor.

Ik wist dat we zouden neerstorten.

Maar ik zag alleen maar wegen, huizen en wolkenkrabbers.

We vlogen boven New York. Er was geen open plek om te landen.

Cactus 1549, stijg naar 1.500 meter.

Toen ik het toestel in westelijke richting wilde sturen...

Cactus 1549, ga 270 graden naar links.

Onderbrak ik z'n transmissie.

Pas toen ik de microfoon openzette, hoorde ik de rest.

We hebben vogels geraakt. Beide motoren zijn uitgevallen.

M'n hartslag versnelde en m'n hart begon keihard te bonzen.

Sully sprak met de verkeersleider. Het vliegveld leek me te ver weg...

en we zaten te laag om zo'n lange glijvlucht te maken.

Het luchtruim naar landingsbaan 31 is vrij.

Dat is niet mogelijk. - Wat hebben jullie nodig?

De luchtverkeersleider opperde vliegveld Teterboro in New Jersey.

Rechts van jullie ligt Teterboro. Willen jullie dat proberen?

Ik maakte me zorgen toen Sully niet meteen antwoordde.

Ik wilde net vragen of hij dat mogelijk achtte.

Maar toen zei hij: 'Nee, dat gaat niet. We landen op de Hudson.'

Het bleef griezelig stil.

Mensen probeerden te bevatten dat dit echt gebeurde.

Er gingen waarschuwingstekens en alarmsignalen af.

Er kwam een waarschuwing over de speakers.

Er kwam een waarschuwing dat we te laag vlogen.

Er was een alarmbel die constant afging.

Toch was Sully zo alert om de passagiers toe te spreken:

'Dit is uw gezagvoerder. Neem de brace-positie aan.'

Neem de brace-positie aan.

Toen de piloot dat zei, wist ik dat we echt gingen neerstorten.

Je hebt geen idee hoe dat zal gaan. Wordt het een soepele landing...

of komen we met een klap neer en breekt het vliegtuig in stukken?

Ik trok Sophia's gordel zo strak als ik kon.

Ik ging over haar heen liggen om haar voor de klap te beschermen.

Dat gaat instinctmatig. Meer kun je ook niet doen.

Neem me niet kwalijk.

M'n buurman vroeg of hij m'n zoon mocht beschermen. Dat vond ik goed.