Back to Burgundy (Ce qui nous lie) (Ce qui nous lie)

Toen ik klein was,

keek ik elke morgen uit het raam en dacht ik bij mezelf:

elke ochtend is het anders.

RETOUR EN BOURGOGNE

Ja...

Als kind dacht ik dat alles elke dag anders was.

En dat dat altijd zo zou blijven.

Dat het altijd anders zou zijn.

Maar later had ik door dat hier juist nooit iets echt veranderde.

Al mijn vrienden gingen studeren,

in Dijon, in Parijs, in Montreal.

Mijn vader wilde dat ik het domein zou overnemen.

Maar ik wilde hier niet wonen.

We hadden elke dag ruzie.

Het werd ondraaglijk.

Ik moest er weg.

Ik wilde een wereldreis maken.

En kijk nu.

Er is tien jaar voorbijgegaan en ik heb mijn wereldreis gemaakt.

Misschien was het nutteloos, want ik ben nu hier,

maar ik heb hem gemaakt.

Het enige wat ik wellicht geleerd heb, is dat je nooit echt alles kunt zien.

Pas op! Pas op, jongens!

Pas op, jongens!

Mijn zus belde en zei dat papa erg ziek was.

En kijk nu,

ik vertrok om hem te ontlopen,

maar ik kwam terug vanwege hem.

Ja?

Jean?

Marcel.

Ik voel me ineens oud.

Goed, je kent de weg.

Ik geef je mijn sleutels.

- Zie ik je morgen? - Ja. Goed.

- Hoi, Juliette. - Hoi, Marcel.

Is er iemand boven?

Ja.

Je zult versteld staan.

Jean?

Juliette.

Shit, je bent het echt.

Je bent veranderd.

Ben ik veranderd?

Je hebt een baard.

Hallo?

Ja.

Wat?

Dat meen je niet.

Je had wel mogen bellen.

Weet je hoe lang geleden het is?

Vier jaar en elf maanden.

En wat heb je uitgevoerd?

Shit, ze staan er nog steeds.

Ik heb een relatie met iemand gehad.

Met een meisje dat Alicia heet.

Ik weet niet of we samen zijn. Het is lastig.

En jij?

Nou, ik heb ook min of meer een relatie met iemand gehad,

maar dat is ook lastig.

Het is hectisch. Hij is vier maanden terug opgenomen.

- Ik ben gisteren bij hem geweest. - Oh ja?

Eerst ging ik elke dag.

Nu maar drie of vier keer per week. Jérémie en ik lossen elkaar af.

Het is lastig. Vooral met de pluk die eraan komt.

Dat kan ik me voorstellen.

En jij? Maak je wijn?

- Ja. - Oh ja?

Ik heb al vijf jaar een klein domein.

Veel groter dan hier, maar voor Australië is het niets.

Ja.

En jij, zusje van me?

Ik maak wijn.

Ik werk nu twee jaar fulltime met papa.

Nu ik er alleen voor sta, weet ik niet of ik doorga of vertrek.

Jérémie!

Daar ben je dan!

Hoi.

En, hoe gaat het?

- Nou, zijn gangetje. - Wat?

Een vrouw en een kind.

Een vrouw? En een kind?

Jij, een kind?

- Ja. - Shit, zeg.

Een zoontje van drie maanden.

Dat is super.

Als je gebeld had, had je dat geweten.

En verder, ik weet niet of je het weet,

maar mama is gestorven.

Vijf jaar geleden.

Ik had je gebeld en gevraagd om te komen,

maar meneer had het te druk, daarginds in Australië.

Hij kwam niet. Hij liet niets van zich horen.

Wat wil je nu?

Jérémie...

Wat nou?

Meen je dat? Hij valt ineens binnen en wij moeten maar...

We zorgen al maanden voor papa, voor het domein, voor alles, en hij...

Wat weet jij nu van mijn leven?

Klopt. Ik weet niets.

Ik weet niet waar je woont of met wie, niet wat je voor werk doet.

Niets sinds mama's dood!

Het was voor mij ook zwaar!

Was het zwaar?

Shit, we hebben mama begraven! Je was er niet eens!

Jérémie, stop.

Shit, ik wilde me niet opwinden.

Hé, familie!

En, een blij weerzien?

Ik kom misschien ongelegen.

Helpen jullie me even?

Ja, natuurlijk.

Recht vooruit. Zo ja.

Vooruit.

Pas op voor de kraan. Pas op voor de tank.

- Voel je niet verplicht. - Nee.

Vooruit, nog wat.

Recht vooruit.

Rustig aan, rustig aan.

Ik werk ook bij mijn vrouw, en zo op beide fronten...

En ze zetten me onder druk vanwege de pluk,

dus ben ik kortaf. Sorry.

Nee. Mijn fout.

Trek hem deze kant op.

Vooruit.

Zo is het goed.

Voorzichtig.

Er is maar weinig tijd voor de pluk begint

en de kelder is nog niet klaar.

Wanneer beginnen jullie?

Dat zouden we vanochtend beslissen.

En wie beslist er?

Juliette.

Ja, dat klopt,

maar je mag het ook best doen.

Nee, ga je gang.

Maandag?

Over een week?

Ja, over een week.

Jean, lach niet! Het is niet grappig.

- Over een week? - Ja.

Proef de zonkant eens.

Ik zou het donderdag doen.

Donderdag? Over vier dagen?

Over vier dagen, ja.

Over een week ben je te laat voor de rode wijn.

Dan kun je er aan het eind jam van maken.

Ze zijn nu al lekker, toch?

Nietwaar?

Maar de schil is erg dik.

- Nou en? - Die zou dunner moeten zijn.

Dan komt het sap er zo uit.

De pitjes zijn nog bleek.

Volgende week zijn ze vleziger.

Je wilt een simpelere wijn maken.

Zoals die van papa.

Wil je geen complexere wijn met wat meer zuur?

- Jawel. - Nou dan?

Zullen we wachten op de uitslagen?

We hebben ze om 15.00 uur. Dan weten we meer, toch?

Proef nog eens.

Jullie moeten boven proeven.

Er is veel verschil.

- Donderdag is te vroeg. - Niet waar.

Vooruit, proeven.

- Wat is dit? - Mogen we het zeggen?

Mogen we het zeggen?

Mango!

Echt donderdag.

Ik dacht dat ze hier zuurder zouden zijn.

Hoe denk jij erover, Marcel?

Jullie vader zei altijd:

"Bij witte druiven is op tijd al te laat."

Dus?

Hij zou vast niet voor zaterdag begonnen zijn,

maar Jean heeft gelijk, het ligt aan de wijn die je wilt maken.

Maar we moeten het weerbericht checken.

Als we te lang wachten, regent het bij de pluk.

Donderdag?

Ja, donderdag...

Maar we checken het weerbericht.

Ja.

Is hij vooraf bij papa langsgegaan?

Ja.

Ik heb geen idee.

We wachten op onderzoeksuitslagen.

Ik weet over een paar dagen meer.

Weet ik niet.

Alsjeblieft... Alicia, laten we dat nu niet bespreken.

Sorry.

Was dat je vriendin?

Ja. Alicia.

Alles oké?

Ja, alles oké.

En?

'99?

Niet gek. Bijna.

Op drie jaar na.

2002?

'96.