Marta's Suitcase

Waar zit je, Günter?

Ik woon in Spanje. Maar ik kom uit Oostenrijk. Salzburg.

Salzburg, Oostenrijk.

Ooit geweest?

Ja, ik vond het een prachtige stad.

Echt heel bijzonder.

Waar denk je dan aan?

Geluk en pijn.

Ik ben aangereden en mishandeld en met een mes bewerkt...

door iemand die 23 jaar mijn partner was.

Hij takelde me zwaar toe.

Maar...

mensen denken dat als zoiets gebeurt, en je overleeft het...

dat het dan voorbij is.

Ze realiseren zich niet dat het dan pas begint.

M'n familie vertrok toen ik uit het ziekenhuis was.

En toen...

lieten ze me alleen thuis, met m'n dochters van 12 en 15...

in een rolstoel, met een arm en een been...

in het gips.

Geloof me, het was een enorm traumatische situatie...

zowel voor mij als de meisjes.

Ik had voor een schandaal gezorgd.

Dat was het eerste dat m'n moeder zei toen ze me opzocht op de IC.

Of m'n operatie was geslaagd, deed er niet toe.

Gek genoeg steunde m'n familie mij niet, maar steunde zijn familie hem wel...

een moordenaar.

Mensen maken zich altijd druk om wat anderen denken.

Ik was de slechterik, niet hij. Boven op alles wat je hebt meegemaakt...

krijg je het stempel dat jij de slechterik bent.

De maatschappij wil niet zien dat dit probleem al heel lang bestaat.

Zolang er geen media-aandacht voor is, zal het blijven bestaan.

Het gebeurt, maar niemand wil het zien.

Toen het allemaal begon, in 2007, ben ik benaderd door de politie...

en de Guardia Civil en het instituut voor vrouwen.

Ze zeiden: 'Ga daar weg, want die man komt op een dag vrij...

en hij weet waar u woont en kan u vinden.

U bent in gevaar, ga daar weg.'

Ik zei: 'Ik? Waarom?'

Ik ben bang. Ik kan er niks aan doen.

Op andere dingen heb ik wel vat, maar niet op m'n angst.

Zal hij het weer doen? Natuurlijk.

Daar ben ik van overtuigd.

Ik zei het de eerste keer al en ik zeg het nu weer.

Hij zal het weer doen.

Dit is geen leven.

Echt niet.

Dit is voor de rest van je leven.

Door hem uit de gevangenis te laten...

hebben ze hem vrijheid gegeven en mij m'n vrijheid ontnomen.

Het houdt maar niet op.

Het duurt al 12 jaar en het houdt niet op.

Waar wachten ze op? Tot ik doodga?

Nee, niks daarvan.

Ik weiger het. Zolang ik leef, zal ik me blijven uitspreken.

We hebben het over het jaar 2000.

We waren al anderhalf jaar uit elkaar...

en het was Halloween.

We waren met z'n vijven.

M'n dochter en vier vriendinnen.

Ik was thuis, iedereen bleef logeren, we hadden een feestje.

De volgende dag...

Ik ging nooit churros halen maar ik dacht er ineens aan.

'Meiden, hebben jullie zin in churros?'

'Ja, lekker man.' Dus ik ging naar buiten om wat te halen.

Ik woon aan een pleintje.

Je steekt gewoon rechtdoor, je loopt niet om.

Hij wist dat ik zo liep.

Hij zag me, wat ik op dat moment niet wist.

Hij hield me in de gaten.

Maar ik stak de straat over...

en ineens werd ik aangereden.

Ik bleef vrij rustig en helder...

en zag de auto wegrijden. Ik keek...

Ik was aangereden en had tijd om naar het nummerbord te kijken.

Toen ik dat nummerbord zag, kon ik wel in de grond zakken.

Ik zag hem uitstappen, met een mes.

Hij zei: 'Vuil kutwijf...

je hebt mijn leven kapotgemaakt, nu maak ik jou kapot.'

Op dat moment denk je...

Je ziet hem uitstappen met dat mes en je zegt...

Eerst kun je het niet geloven.

Je eerste reactie is: 'Dit is niet waar, dit is niet waar'

Je denkt dat je eraan gaat, want je kunt niks.

Je kunt niks, je ligt daar op straat...

met twee gebroken ledematen, en je kunt jezelf niet verdedigen.

Hij kwam recht op me af.

Ik beschermde mezelf met m'n haar en m'n handen.

Ik greep dat mes vast, hoe bang ik ook was.

Liever m'n handen...

dan m'n keel.

Hij was apotheker, dus wist waar m'n vitale organen zaten.

Toen hij zag dat ik mezelf verdedigde...

kwam hij achter me staan. Toen was ik weerloos, want ik kon me niet omdraaien.

Toen haalde hij m'n hals open van hier tot hier.

Hij stak me hier, en hier.

Dus ik had van hier tot hier steekwonden...

en in m'n nek en m'n rug.

De adrenaline die door je heen giert, is ongelooflijk.

Hij is erg sterk, maar ik was sterker.

Ik was sterker. En ik...

Ik weet niet hoe ik het deed, maar het lukte me.

Ik denk dat je overlevingsinstinct...

op zo'n moment sterker is dan wat dan ook.

Bovendien had ik twee dochters.

Ik dacht: Als hij me vermoordt en de cel in gaat, hoe moet het dan met hen?

Hoe moet het met m'n dochters?

M'n dochters hebben mij nodig en ik hen.

Uiteindelijk schoten mensen me te hulp en hielden hem in bedwang.

Het was een zware tijd.

De menselijke geest is in staat om dingen weer te vergeten.

Maar ik had het erg zwaar.

Dit is Mirabellgarten, met Schloss Mirabell.

Het is in 1606 gebouwd door een van onze prins-bisschoppen.

Zijn naam was Wolf Dietrich von Raitenau.

U moet zich voorstellen...

dat hij dit paleis liet bouwen voor z'n gezin.

Voor zijn minnares Salome Alt...

en hun 15 kinderen.

U vraagt zich wellicht af...

hoe een rooms-katholieke bisschop zo'n groot gezin kon hebben.

In dit paleis bevindt zich ook de gelukkigste afdeling van heel Salzburg:

de burgerlijke stand.

Stellen uit de hele wereld komen hier om te trouwen...

mede vanwege de huwelijksgarantie van tien jaar die stellen krijgen.

THERAPIE, GEWELDSPREVENTIE

Hoe gaat het?

In het begin ging het niet zo goed.

Kort daarvoor stond onze relatie weer op springen.

Een heftige tijd. Het was begin april.

Heftig. Veel ruzies.

Een keer escaleerde een ruzie, in de tuin.

Ik zei aanvankelijk niks.

Toen ontplofte ik en sloeg haar in het gezicht.

Sindsdien... Wat zal ik zeggen.

Er is een verzoeningspoging geweest.

IK ZOU NOOIT EEN VROUW SLAAN

Wat voor soort mannen komen hier?

Mannen uit alle sociale lagen.

Het zijn mannen...

Mannen zoals jij en ik.

Ze hebben een baan, een gezin.

Het zijn jongeren, tien-tot twaalfjarigen.

Soms krijgen we mannen van boven de 70 die hulp zoeken.

Mannen die hebben gestudeerd, mannen die hun school niet hebben afgemaakt.

Zodra je je hand heft, is het geweld. Punt.

Het is met name fysiek geweld...

dat grote schade toebrengt aan de interactie tussen mensen.

Daarnaast de boodschap die kinderen krijgen:

Iedere keer krijgen ze mee:

'Dit is dus ook een oplossing.'

Twee of drie dagen later...

het is alweer even geleden...

hebben we erover gepraat.

Ze zei toen...

dat ze het fijn zou vinden...

als ik kan aangeven...

wanneer ik op het punt sta om te ontploffen.

Dat ik moet aangeven:

'Het punt is bijna bereikt dat ik je zou kunnen slaan.'

Ik heb toen gezegd...

dat ik van haar wilde...

dat zij op emotioneel niveau ervoor zorgt...

dat het niet zo hoog oploopt.

Want dan weet ik niet...

Dan ben ik hulpeloos.

Ik kan me voorstellen dat een vrouw die slachtoffer is geweest van geweld...

zich afvraagt:

Hoe kun je nou solidariteit tonen aan een gewelddadige man?

Hoe kun je zo'n man nou begrijpen?

Als persoon hoef ik het geweld niet te begrijpen.

Ik begrijp die ander in zijn gevoeligheden.

Ik begrijp zijn behoeftes.

Ik probeer zijn zelfinzicht te bevorderen...

en de innerlijke dialoog in deze man te activeren.

Hoe sterker het patroon van geweld in iemand is verankerd...

hoe sterker z'n focus is op de buitenwereld.

Z'n waarneming is naar buiten gericht...

en veel minder naar binnen toe.

Elke dader heeft een slachtofferverhaal.

Soms is dat verhaal vrij banaal...

en belicht het zijn achtergrond.

Z'n vader sloeg hem altijd en zat altijd thuis.

Daders leggen al snel een verband...

met hun eigen slachtofferschap.

Ja, velen doen dat. - Precies.

Maar dan maak ik wel meteen duidelijk:

'Legitimeert dat dan dat jij je vrouw slaat?'

Waarom is het goed om jezelf de vraag te stellen:

Waartoe dient dit?

Dat hij nu dit verhaal vertelt.

Vaak willen ze de focus verleggen van hun rol als dader.

We vragen mannen: 'Vind je het oké om je vrouw te slaan?'

Zelden is daarop het antwoord: 'Ja, zeker.'

Maar ze proberen wel min of meer goed te praten...

waarom ze het toch doen.

Het is belangrijk om die verklaringen en excuses...

te laten zien.

Het is een poging om de verantwoordelijkheid te verleggen...

naar de drank of de echtgenote of de stress op het werk.