Christina P: Mom Genes

EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL

Bedankt voor jullie komst. Ik ben zo blij.

Ik ben zo blij om weg te zijn van mijn familie.

Ik heb twee kleine jongetjes...

en een cisgender-echtgenoot. Boe.

Alleen maar penissen, elke dag.

Mijn huis heeft minder vrouwelijke energie dan Sarah Huckabee Sanders.

Jezus.

Ik ben de enige mossel op het menu bij Long Dong Silver.

Mijn god, en de laatste baby die ik eruit pompte...

woog 4,7 kilo.

Ja.

Boem.

Over een vagblaster gesproken.

Mijn koude vleeswaren de vernieling in.

Brak mijn worstenportemonnee.

Vernietigde mijn snorhaarbiscuit.

Bloederiger dan een Mexicaanse stad in een drugsoorlog.

Alsof er een bermbom afging daaronder.

En het zit zo...

Ik heb er niet één gehad...

ik heb twee episiotomieën gehad.

Weet je wat dat is?

Dan snijden ze je bilnaad in.

Dat wil je niet.

Een extra grote rijstrook voor afval.

Mijn god, het is zo erg.

Nadat je bent bevallen hebben de artsen het lef je te vragen...

of je denkt dat je misschien een postpartumdepressie hebt.

Ze zeggen: 'Het is een geestesziekte. Het is een syndroom.'

Ik denk: Als je niet depressief bent na een bevalling...

ben je geestesziek.

Want ten eerste ben je...

dikker dan Bert Kreischer.

Dat was voor jou. Jou, jou, jou.

Je bent zo verdomd dik en...

omdat ik mensen uit me heb geperst...

elke keer als ik hoest...

plas ik een beetje.

Niet veel, wat gefluister, een kloddertje, gewoon een...

Kust mijn slipje zo van...

'Je bent prachtig.' Een kleinigheidje.

Niet genoeg om van ondergoed te veranderen wat mij betreft...

dus in plaats daarvan loop ik meestal in een pisbroek rond.

Bedankt.

En ik verander niet van ondergoed...

omdat ik uitgeput ben.

Ik ben te moe, want ik heb jongens van drie...

en zes jaar oud...

en ze willen te veel van ouders vandaag de dag. Te veel.

De school vroeg me om notenvrije mueslirepen in te pakken.

Noten...

vrije...

mueslirepen.

Ik zeg: 'Bedoelen jullie een KitKat?

Hier is een thermoskan vol Mountain Dew. Veel plezier met hem.'

Krankzinnig. Ze gaven mijn driejarige een voortgangsrapport.

Ik zeg: 'Kunnen we wachten tot hij het verschil weet tussen spaghetti...

en 'pasketti'? Hoe klinkt dat?'

En de leraar zegt:

'Julian is een aardige jongen, maar hij speelt niet met alle kinderen.'

En ik zeg: 'Goed.

Heb je die verdomde losers in zijn klas gezien?'

Een loser eruit kunnen pikken is belangrijker dan leren lezen, toch?

Het is te veel.

Ik wil een jaren 80 moeder zijn.

Toen was het het beste, toch?

Er was eerder een reclame die 's avonds om tien uur op tv was...

die zei: 'Het is 22:00. Weet je waar je kinderen zijn?'

Ze moesten die wijven eraan herinneren dat ze kinderen hadden.

Kom op.

Over de Gouden Eeuw van het moederschap gesproken.

Nu zeggen ze tegen moeders: 'Je kind moet de regenboog aan groenten eten.

Eet de regenboog van groenten.'

Toen ik opgroeide, at ik twee kleuren, rood en geel.

McDonald's, minstens drie keer per week.

Op zijn minst.

Van die Happy Meals word je echt droevig, hè?

Al dat zout en conserveermiddelen.

'Mama, mijn linkerarm is gevoelloos.

Is dit hoe heerlijk voelt?'

De jaren 80, man.

Er was geen 'mindful ouderschap'.

Mijn moeder schold me altijd uit op de parkeerplaats van JCPenney...

in het Hongaars...

schreeuwde tegen me...

Wat zich vertaalt naar...

'Ik ga zo hard op je hoofd slaan...

dat je in je broek schijt.'

Ja, je kon je kind slaan. Je kon de kinderen van anderen slaan.

Dat was niet illegaal. Je deed die moeder een plezier.

Jullie begrijpen me.

Ik zeg niet dat de jaren 80 perfect waren...

of dat kindermishandeling juist is...

maar het zit zo...

je moet wat tegengas hebben in je leven...

een beetje strijd, een beetje 'de schouders eronder'.

Waarom? Om veerkracht te creëren.

Veerkracht.

De jaren 80 waren niet perfect, ik zal je vertellen wat ze niet hadden.

Er waren geen safe spaces.

Er waren geen trigger-waarschuwingen.

En er waren geen verdomde pinda-allergieën.

Waarom? Omdat al duizenden jaren...

de enige mensen die kinderen konden krijgen...

degenen waren die konden jagen voor voedsel, onderdak konden bouwen...

en konden vechten tegen sabeltandtijgers.

Nu zijn er mensen met kinderen...

die geen tarwe kunnen eten.

'Maar Christina, het is een allergie.

Je weet er niks van.'

Nou, ik weet wel dat ik niet neuk met een man die bang is voor toast.

Mijn favoriete vraag...

als ik naar een restaurant ga, is als een ober me vraagt:

'Mevrouw, heeft u voedselovergevoeligheden?'

Ik kan niet hard genoeg lachen.

Ik zeg: 'Nee, boe-boe, nee.

Nee, ik heb nul 'gevoeligheden'...

voor wat dan ook...

want ik ben generatie X.'

Ik ben Gen X, man.

Ik speelde midden in de zomer op gloeiend hete metalen klimrekjes.

En als ik viel, viel ik niet op schuim of mulch...

maar op een dode zwerver.

Ja, ik zwom in de rivier van L.A. vroeger.

Het is geen rivier, maar een riool.

En vroeger werd iedereen gepest.

Iedereen werd gepest.

En dan ging je naar huis en vertelde je ouders erover...

en dan pestten ze je omdat je niet voor jezelf opkwam.

Ik ben een jaren 80-moeder.

Ik laat mijn kinderen van de bank naar de koffietafel springen...

want daar zijn melktanden voor.

Ja, ik geloof...

dat het eten van vloercheerios je sterk maakt.

Beter dan vaccin.

Er is een spel in mijn huis...

Als er eten op de grond ligt en je verslaat de hond...

dan is het van jou.

Ik leer mijn kinderen hoe ze moeten liegen.

Dat is een belangrijke vaardigheid...

want ooit gaan ze een baas hebben.

Eerlijkheid duurt het langst?

Niet als ik twee uur tijdens werktijd op TikTok zat.

Ik laat mijn kinderen tekenfilms kijken.

Ouderwetse.

Ik ga Bugs Bunny, bam.

Woody Woodpecker, boem.

Pepé Le Pew.

'O, maar, Christina, Pepé is problematisch.'

Ik praat met mijn kinderen en zeg:

'Niet alle Fransen zijn verkrachters.

Maar ze ruiken wel heel vies.'

Dus...

Toen ik in Californië woonde...

was er een helmwet die zegt dat...

elke keer als je kind fietst...

je ze een helm moet opzetten...

en dat deed ik...

omdat ik een geweldige moeder ben.

Maar in mijn hart...

in mijn ziel...

dacht ik...

Dit is voor kneusjes.

Maak je een grap? Een helm?

Om te fietsen?

Is er iets gênanters in het leven?

Want toen je op school zat...

was er dat ene kind dat een helm droeg en niet fietste...

als je begrijpt...

Hij scheurde misschien kaartjes in de bioscoop.

Misschien verzamelde hij boodschappenkarretjes op de parkeerplaats.

We hadden zo'n kind op school en we noemden hem Double Dare.

Je kunt lachen om Double Dare. Hij is in orde nu.

Helemaal normaal.

Het blijkt dat ze hem toen...

de verkeerde pillen gaven.

Dus door het wonder van de moderne geneeskunde...

ontachterlijkten ze hem.

Dank jullie wel.

God, dat was zo'n goede grap.

Dat is mijn favoriete grap.

Ik weet dat je dat maandag gaat zeggen. 'Die Cindy is ontachterlijkt.'

Ik laat mijn kinderen graag Sesamstraat kijken...

want daar ben ik mee opgegroeid.

Sesamstraat. Ja.

Maar heb je Sesamstraat nu gezien?

De buurt is naar de kloten.

Jullie gaan dood.

Allereerst...

Koekiemonster...

Dat vraatzuchtig stuk stront dat je leerde niet te veel te snoepen...

eet nu fruit en groente.

Boe.

En wat nog meer?

Pino is een scharrelkip geworden? Rot op zeg.

Nee.

Oscar die altijd klaagt...

de eerste hamsteraar die je ooit zag, leeft in een vuilnisbak...

woont nu in een recyclebak.