Michael Van Peel: Welcome to the Rebellion!

Ja, gast. Ik weet het.

Gast, doe eens kalm.

Boevacca. - Wat, gast?

Ik bedoel...

Hé, dat woord gebruiken we niet meer.

Nee, vroeger was het ook niet oké om dat woord te gebruiken.

Sorry, het is een oude bak.

Het is oké.

Wow.

Help mij, Obi-Michael Kenobi. Jij bent onze enige hoop, jong.

Help mij, Obi-Michael Kenobi. Jij bent onze enige hoop, jong.

Help mij, Obi-Mich...

Ja, sorry, maar ik heb dat nu toch net al twee keer gezegd.

Wat is dat hier?

Allee, kom. Stop ermee. Kom, in je mand. Psst, psst.

Shit, de flikken. Fuck.

Hé, Van Peel. Het is aan jou, hè.

We moeten nu beginnen. - Oh, fuck.

Mijn lightsaber.

Er is een trap.

Goeienavond, Antwerpen.

Dank u wel.

Merci.

Goeienavond.

Dank u, dank u. Ik ben blij om hier te zijn.

Welkom in de Arenberg op een technisch perfecte show.

Goed.

Nu zijn we klaar. Merci om te komen.

Ik ben echt keiblij om hier te mogen staan...

in de Arenberg, de gezelligste zaal van heel Antwerpen.

Ik heb hier nog een van mijn laatste oudejaarsconferences gespeeld.

Zijn er mensen die er toen bij waren?

Alle zes.

Maar dat is cool. Echt plezant.

Ik was gestopt met oudejaarsconferences in 2019...

omdat ik toen vond dat elk jaar wat leek op het vorige...

en er nooit eens iets nieuws gebeurde.

En euh...

Toen brak 2020 uit...

en bleek dat de slimste beslissing in onze familie...

sinds onze vader al ons spaargeld in Arco-aandelen had omgezet.

Dus ik ben echt blij dat ik dit weer mag doen.

Ik heb dat weer leren appreciëren.

Ik heb zelfs zo lang niet op een podium gestaan...

dat ik even echt werk heb gedaan, zoals jullie.

Ja. Zo met keivroeg opstaan en al.

Ja, ik dacht vroeger altijd: de voormiddag is een mythe.

Maar er gebeurt van alles.

En dinges heb ik ook gedaan, zoals een hoop van jullie.

Met z'n allen keivroeg samen afspreken op de E19...

en wachten tot Brussel dichterbij komt.

Holy shit, maat.

Na twee weken file was ik een andere mens.

Ik begon echt emoties te voelen die ik nog nooit gevoeld had.

Emoties als...

haat.

Virulente haat, jaloezie,

op mensen die een andere rijstrook hadden die rapper vooruitging.

Haat voor mensen die ik niet kende, louter vanwege hun locatie:

voor mij. Dat is alles.

Die achter mij waren top, maar die voor mij haatte ik.

Vooral die die zijn ruitenwisser aan had staan,

terwijl het een week niet geregend had. Ga dood, debiel.

Dat is niet goed.

Ik begon Hitler een beetje te begrijpen, weet je wel.

Niet alles van Hitler, maar dat concept van lebensraum.

We hebben plaats nodig, we zijn met te veel.

Dat is niet goed.

Dus doe dat niet. Ze hadden mij verteld...

Om die roadrage tegen te gaan moet je je inbeelden...

dat de chauffeur voor je je moeder is.

Dan word je rustig.

Dat werkt niet, hè.

Ik werd gewoon kwaad op mijn moeder.

Ik belde mijn moeder:

Wat doe jij op de linkerrijstrook in een Poolse camion? Wat is dit?

Niet goed. Dat is de reden dat ik dit doe. Dit is veel leuker.

Holy shit, amai.

Intussen zijn we jaren verder.

Intussen ben ik zelf ook een nieuwe levensfase ingegaan.

Ik ben veertiger geworden.

En ik moet zeggen: 40, pff. Ik voel dat wel.

Voorlopig werkt alles nog,

maar ik heb ook al een lijst onderdelen die binnenkort kapotgaan.

Mijn lichaam is zoals een occasie uit de jaren 90.

Er pinken wat lampjes...

en als er iemand meerijdt, zegt die: Er pinkt een lampje.

Dat is normaal. Dat is zo.

Daar zit ik nu. De eerste kleine dingen. De klassiekers.

De oudere generatie kent ze.

Het begint met katers. Wakker worden duurt dan langer.

Wakker worden zonder kater ook.

Mijn lichaam wordt niet meer tegelijk wakker.

Bepaalde delen zijn eerder, andere later.

Het ding dat vroeger altijd eerst wakker was,

wordt niet meer eerst wakker.

Dat, euh...

blijft meestal nog wat liggen tot de middag.

Maar de rest ook niet.

Het meeste van mijn lijf is wakker...

een halfuur voor mijn gezicht wakker wordt.

Alles is wakker en mijn gezicht ligt verfrommeld op mijn schedel:

wij gaan nog even blijven liggen hier.

Megaverfrommeld.

Ik weet dat, want mijn gsm heeft gezichtsherkenning.

Ik krijg die 's morgens niet open.

Niks is gênanter dan je code intoetsen,

want 'gezicht niet herkend'.

Fuck.

Echt. En dat is allemaal begonnen sinds mijn veertigste.

En veertiger word je niet op je veertigste verjaardag.

Veertiger word je op een moment in je leven dat er iets gebeurt...

en je beseft: vanaf nu is alles anders. Dan word je veertiger.

Ik ben veertiger geworden op mijn 42e.

Ja, ik was 42, het was een doordeweekse donderdag.

Ik zat bij de kapper...

en alles leek zoals vroeger.

Tot plots die kapper iets deed wat nog nooit iemand gedaan had.

Zonder te vragen, zonder toestemming.

Die ging met de kam door mijn wenkbrauwen en deed knip, knip.

Waar... Wat?

En die ging gewoon voort alsof er niks gebeurd was.

En ik zat daar van: maar zoiets vraag je toch eerst.

Toestemming, consent. Ik voelde mij aangerand.

#MeFortyToo, zo voelde ik mij.

Ik stapte die zaak buiten, niet als een late dertiger,

maar als een veertiger.

En op zich is dat niet erg, ouder worden.

Maar ik denk dat de clou van waardig ouder worden is...

om altijd je leeftijd te omarmen,

er volledig voor te gaan en je nooit jonger of ouder voor te doen.

Omarm dat gewoon.

Ik heb het er lastig mee, want ik heb mijn leeftijd niet door.

In mijn kop ben ik nog altijd een twintiger.

Dat is onzin, dat weet ik, maar mijn kop weet dat niet.

Als je tegen mij zegt: 20 jaar geleden,

dan denk ik: ah ja, de eighties.

Neeneenee.

9/11, dat is 20 jaar geleden.

Weg sfeer.

De helft van de zaal denkt: is dat al 20 jaar geleden?

En de andere helft: 9/11, wat is dat nu weer voor zever?

Google it, kids. Maar euh...

Je moet je leeftijd omarmen.

Daarom ben ik jaloers op honden. Honden kunnen dat wel.

Een hond is altijd zijn leeftijd. Let erop.

Die is altijd blij.

Een jonge puppy is een jonge puppy. 'Ik ben een puppy, woehoe.'

Wat is dit? Een poot. Waarvoor dient dat? Ik zie straks wel. Aah.

Maar ook een oude hond die gesmolten op het tapijt ligt, is een oude hond.

Dit is ook cool. De staart werkt niet meer, de poot is eraf gevallen,

ik kwispel wel met mijn gat. Alles komt goed.

Balletje? Topdag.

Ik wou dat ik mijn tanden nog had. Weet je wel?

Dat is je leeftijd omarmen.

Dat is je niks aantrekken van wat de wereld denkt.

Dat kan ik niet.

Dat kan ik niet, want ik voel mezelf achteruitgaan.

Ik ben nog net slim genoeg om mezelf dommer te voelen worden.

Elke dag gebeurt er iets waarvan ik denk: nu ben ik dit kwijt.

Ik zit nu in die voor veel van jullie herkenbare fase...

dat je thuis een kamer binnenwandelt...

en je staat af te vragen wat je in godsnaam in die kamer kwam doen.

Ik kwam hier iets doen.

Dan moet je terug naar de plek waar je wel nog wist wat je kwam doen.

Wat ging ik... Ah ja, tuurlijk. Dat ging ik daar doen. Duh. Allee.

Fuck, ik ben het weer kwijt. Wat was het nu?

Dat, daar zit ik.

En een tijdje terug stond ik thuis in een kamer...

mezelf af te vragen wat ik in godsnaam wou doen,

maar ik weigerde terug te gaan naar de plek waar ik het wist.

Ik was koppig. Dat moet maar vanzelf komen.

Ik kwam binnen, wat kwam ik hier doen?

Maar het kwam niet, hè.

Dus ik heb maar doorgetrokken, de bril omlaaggedaan...

en ben naar buiten gewandeld. Wat was het nu?

Prrt. Oh, te laat.

Ik word dommer met het moment.

Dat is niet alleen ouder worden. Dat is ook omdat ik niet meer nadenk.

Ik denk niet na. Ik gebruik mijn brein niet meer.

Hoofdrekenen heb ik sinds school niet meer gedaan.

Dat doe ik met een calculator.

Als ik iets niet weet, googel ik het. Onmiddellijk.

Ik denk niet na, ik googel. Bij het minste wat er is.

's Morgens bij het wakker worden begint dat al:

Wat voor dag is het vandaag?

Vervallen Duvel, hoelang mag je dat drinken?

Troebele urine, is dat normaal?

Zo, alles.

En met vrienden op café ook.

Als je iets even niet meer weet direct googelen.

Ik haat dat we niet meer kunnen omgaan met: we komen er wel op.

De zin 'ik weet het niet' heb ik nooit meer gehoord.

Die zin is vervangen door de zin:

'ik heb hier geen bereik'.

Ik kan dat niet aan. Vreselijk dat we er niet mee om kunnen.

Daarom zijn voor mij de beste cafés waar ik alleen nog wil afspreken...

cafés zonder bereik. Dat zijn de beste cafés.

Nul.

Maar nul, hè.