Rick and Morty

"เฮ้อ คงต้องจบแบบนี้สินะ"

"นึกว่าตัวเองจะดีกว่านี้"

"พากย์เสียงเป็นคุ้งเป็นแคว ขณะติดอยู่กลางอวกาศเนี่ยนะ"

"สงสัยตอนใกล้ตาย"

"ความคิดสร้างสรรค์ จะหายต๋อมเป็นอย่างแรก"

"ไม่มีปราการแล้ว"

"ยานอพยพเราก็พลังงานหมด"

ให้ตาย ในนี้น่ากลัวชะมัด

"มอร์ตี้ตัวสำรองไล่อาละวาด"

"ปัญหาบางอย่างก็คลี่คลายเองได้"

ดื่มหนักมาก...

มอร์ตี้ ตาบอกให้จดไว้ไง

ตาไม่มีหมวก แบบไอ้หนุ่มอเวนเจอร์สนั่นนะ

ดื่มฉี่ตัวเองหนักมาก

ปืนข้ามมิติก็ยังพังอยู่

ทั้งหมดคงเป็นแผนของมอร์ตี้ชั่วร้าย

"มอร์ตี้ชั่วร้าย" เหรอ เลิกอวยหมอนี่สักทีได้ไหม

"แผน" หมอนั่นคือพล่ามคนเดียว แล้วสะบัดตูด

เหมือนพวกเที่ยวประกาศ ว่าจะเลิกเล่นทวิตเตอร์

แล้วก็เล่นต่อทุกราย

นี่ เมื่อกี้นี้

ตอนตาแกล้งไม่รู้จักไอรอนแมนน่ะ

- ทำไปทำไมเหรอ - จุ๊ ๆ มอร์ตี้

เราจะไปแบบนี้แหละ เผชิญหน้าอย่างสง่างาม

ไขสันหลัง ขอยาโรบิทัสซินเป็นหลัก ที่เหลือ ลองใส่ ๆ มา

- แม่ - เบทงั้นเหรอ

เธอพยายามพูดอะไรหรือเปล่า

เราไม่ได้ยินลูก

โง่จริง เบท ลูกอยู่ในสุญญากาศนะ เสียงเดินทางผ่านอากาศ

แล้วฉันตะโกนทำไมเนี่ย

"นี่ปาร์ตี้ส่วนตัวหรือใครก็จอยได้"

- ว้าว เยี่ยมเลย - ว้าวซ่า แจ่มสุด ๆ

ไม่แจ่มเลย

เฉิ่มสุด ลูกน่ะ เฉิ่ม

จะอดตายอยู่แล้ว

"ตอนที่พูดไป ไม่ได้คิดว่ามันจะ..."

ให้ตาย ไม่ต้องอธิบายแล้ว ไม่ต้องอธิบายแล้ว

- "โดนเพ่งเล็งหนักขนาดนี้" - พิมพ์จบหรือยัง

ยังไม่จบอีก

"งั้นไม่ช่วยแล้วนะ"

- เป็นผู้ใหญ่จริง ๆ มีระดับมาก - ดีออก

มุกเด็ดมาก ลูกรัก

ไม่ต้องเลย จะคิดยังไงก็ไม่สนหรอก

ให้ตาย เธอเจอพวกพ่อแล้ว นี่ กินสิ ๆ

- ใช่เลย - เดี๋ยวก่อน เพื่อน

ระบบร่างกายเราอาจช็อก จากอาหารแข็ง

หุ่นย่อย เปลี่ยนเป็นมวลสารอาหาร

ตาจะลองเสี่ยงดู

พวกพ่อไปติดแหง็กตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

- ยังไงก็ขอบคุณนะ - เกือบทิ้งไว้ที่นั่นแล้ว

ระบบข้ามมิติพัง

นี่มะเขือเทศแอร์ลูมเหรอ หุ่นย่อย ลองนี่สิ

- หย่อย หย่อย - งั้นพ่อข้ามมิติไม่ได้แล้วเหรอ

แปลว่าพ่อต้องซักเสื้อคลุมเองแล้วสิ

พูดได้ดี พ่อต้องรีบูตข้อมูลมิติแล้ว

แค่รีเซ็ตสารใหม่หมด

หาที่เกาะแน่น ๆ นะ โลกอาจจะสั่นนิดหน่อย

- บ้าเอ๊ย - เดี๋ยว เกิดอะไรขึ้น

แทนที่จะรีเซ็ตการเดินทางข้ามมิติ ตาดันรีเซ็ตผู้เดินทางข้ามมิติแทน

ขอโทษตอนนี้ก็สายไปแล้ว

ริค ทำไมตัวผมเป็นสีเขียวกะพริบ

อย่าบอกว่าไม่รู้นะ เพราะตัวคุณก็เป็นสีเขียวกะพริบ

ริค เรากำลังจะตายเหรอ

เปล่า เรากำลังจะหายไป จากมิติความเป็นจริงนี้

- มันก็คือตายชัด ๆ - ไม่ใช่

ทุกคนจากมิตินี้ จะกลับสู่มิติของตัวเอง

กลับจักรวาลเดิมของเราเหรอ

ตาอธิบายดีแล้วนะ มอร์ตี้ จะให้คอยป้อนข้อมูลไปถึงไหน

- ซัมเมอร์อยู่ไหน - ดีจัง กลับมากันแล้ว เหวอ

ซัมเมอร์ เราสามคนจะสุ่มข้ามมิติ เที่ยวเดียว

แกต้องช่วยเรากลับมา

มีข้อปฏิบัติเรื่องนี้อยู่ ในเซิร์ฟเวอร์งานของแก

ชื่อไฟล์ว่า "ขี้มูกเอดส์"

ทุกไฟล์ชื่อ "ขี้มูกเอดส์"

ตาเกลียดการตั้งชื่อ

หาคำแบบ "สุ่มข้ามมิติเที่ยวเดียว ตั้งลำแสงนำทางใหม่" ก็พอ

ทำไมผมถึงมี "มิติดั้งเดิม" ล่ะ

ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว เจอร์รี่ ฝากด้วยนะ ซัมเมอร์

ข้อปฏิบัติสำหรับลำแสง สุ่มข้ามมิติเที่ยวเดียว

ไปล่ะนะ

มีเวลาอธิบายแล้วสินะ

อย่าเสียวินาทีอันมีค่าไปกับ ความขี้น้อยใจของนายสิ เจอร์รี่

- ซัมเมอร์ ทวนอีกรอบ - ข้ามมิติเที่ยวเดียว

รีเซ็ตลำแสงแผนขี้มูกเอดส์

เจ๋ง

- ว้าว - มีเวลาอธิบายตั้งเยอะ

เออได้ ก็เพิ่งรู้นี่หว่า

ปกติใช้เวลาหายตัว นานขนาดนี้ซะที่ไหน

ทำไมผมไม่อยู่ใน จักรวาลของตัวเองล่ะ

ซวยแล้ว เจอร์รี่โบรี

- อ๋อ เจอร์รี่โบรี - อ๋อ เจอร์รี่โบรี

ลึกจัดเลย

เดี๋ยวนะ แต่พ่อกับมอร์ตี้ตัวจริง ของเราอยู่ไหนล่ะ

ฝังอยู่ในสวนหลังบ้าน

งี้เองพอสซัมถึงแห่กันมา

พ่อให้ลูกมายุ่งกับ เรื่องครอบครัวด้วยเหรอ

ใช่ มอร์ตี้น่ะหัวอ่อน แต่ริคจ่ายหนูด้วยของอย่าง...

กรงเล็บวูล์ฟเวอรีน

ดูเหมือนพวกลูกจะเอาอยู่

อีกสองปีค่อยเจอกันนะ

หรือจะอยู่ช่วยงานนี้ก่อนก็ได้นะ

งานนี้น่าจะเกี่ยวกับ ปราการเส็งเคร็งของตา

เราทุบทำลายแล้วขโมยของได้

แม่ควรกลับไปช่วยกาแล็กซี...

ขอล่ะ

น่าจะขโมยอะไรมาได้บ้างแหละ ก็ได้ รีบหน่อยนะ

สุดยอด ไม่เคยทำแบบนี้เลย มาลุยกัน

โอเค ครอบครัวผจญภัย วู้

โอเค

บ้าเอ๊ย

"ว่าไงนะ เพื่อน ริคไม่ยอมพลาดเรื่องนี้หรอก"

"ริค นั่นคุณเหรอ"

ใช่ ไดแอน

"คุณหายไปนานมาก เจอฆาตกรที่ฆ่าลูกเราแล้วเหรอ"

ยังเลย โทษที ยังหาอยู่

"คุณต้องเจอเขาแน่"

"คุณทำทุกอย่างที่ตั้งใจได้เสมอ"

"ยกเว้นรักษาชีวิตครอบครัวไว้"

"แต่มันไม่ใช่ความผิดคุณหรอก"

ปิดเสียง

"ถ้าปิดเสียงได้"

"ฉันไม่หลอกหลอนคุณ เก่งขนาดนี้หรอก"

"ว่าไหม พ่อหมีลามก"

เออ ลืมไปเลยว่าอยากโดนหลอน

"คุณคงคิดแล้วแหละว่าจะลืม"

"การหลอกหลอน มีประโยชน์ก็ตรงนี้ ว่าไหม"

พูดอีกก็ถูกอีก ที่รัก

ริค

หวัดดี ครอบครัวเดิม

ขอโทษเรื่องคราวก่อนด้วยนะ

ริคอยู่ในคุกอวกาศ เราเลยไม่...

หวัดดี

ให้ตาย

บ้าเอ๊ย

ให้ตายสิ มอร์ตี้ เดี๋ยวนี้ไม่มีหมอแล้วนะ

พ่อ

"มาครั้งเดียวก็ผิดหวังซะแล้ว"

"ใช่ โทษที ปกติจะมีคาวบอยริคกับมอร์ตี้น่ะ"

"พวกนั้นน่าจะใช้ ช่างซ่อมริคกับมอร์ตี้หน่อยนะ"

"แจ๋วเลย พวกล่าของมีค่า"

"ถ้าพวกนั้นยิงเรา หนูก็ทำ..."

"แบบนี้ได้ สุดยอด"

"คุณแม่อวกาศ มาลุยด้วยกันสิ"

"คุณแม่สุดเจ๋ง"

"เร่งมือเถอะ แม่ไม่ได้มีเวลาทั้งวัน"

"ฉันเอง"

"ฉันเอง ๆ"

"โทษที"

"โทษที ฉันเอง โทษที"

"ก็ว่าจะทำงั้นอยู่"

"เฮ้อ ชาวโลกก็งี้"

"ฉันคอยหาต่อตอนที่คุณไม่อยู่"

"อยากได้รายชื่อ ตำแหน่งต้องสงสัยใหม่ไหมล่ะ"

อยู่ห่างไปแค่ห้องเดียวตลอดเลยสินะ

"ใช่ จำได้ไหมที่คุณคิดว่า ถ้ามองเห็นหรือสัมผัสฉันได้"

"คุณอาจจะรู้สึกสะ สะ สบายใจ"

ใช่ ยอมไม่ได้

เร็วสิ ซัมเมอร์

"ซัมเมอร์คือใครเหรอ ฉันควรหึงไหม"

"หวังว่าซัมเมอร์จะรู้นะ ว่าคนที่คุณรักจะต้องเจออะไร"

ไง ริค

ไง คุณโกลด์แมนบาคมาจอเรียน

ยังไม่ตายสินะ มีอะไรเหรอ

คุณพอจะช่วยผม

ทำความเข้าใจโน้ต ที่เจอเมื่อเช้าได้ไหม

เขียนโดยคนที่อ้างว่าเป็นผมน่ะ

เจ้านี่บอกว่า "จิตของผมถูกจองจำ อยู่ในวังวนเวลา"

"ติดอยู่ใน วันเกิดเหตุการณ์สะเทือนใจ"

"จากความทุกข์ทรมาน ของผู้ทรงปัญญาอันน่าเกรงขาม"

"แต่ผู้จองจำผมก็ลืมเรื่องแก่เฒ่า"

"ว่าร่างกายผมเน่าเปื่อย และโหยหาความตาย"

"ในขณะที่วิญญาณของผม ยังติดอยู่ที่เดิม"

"ติดแหง็กเหมือนแมลงวันในอำพัน"

ใช่ เคยดื่มหนักมากน่ะ

- ไม่รู้เลยเพื่อน - ไม่เป็นไร

ผมเจอโน้ตอื่น ๆ ในถังขยะเหมือนกัน

คนเพี้ยนผู้น่าเวทนา สงสารเขาจริง ๆ

ขอให้เขาปล่อยวาง แล้วเดินหน้าต่อไปได้เถอะ

- ฟังดูดีนะ - แน่นอน

โอ้ ความตายแสนหวาน

"นั่นสื่อถึงอะไรหรือเปล่า คุณจะปล่อยวางแล้วเหรอ"

"ฉันเข้าใจนะ ที่รัก ฉันให้อภัยคุณ"

แกไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้น แกไม่ใช่เธอ

แกเป็นสิ่งที่ฉันสร้างขึ้น เพื่อทรมานตัวเอง

ไทม์ไลน์นี้มันเฮงซวย

ฉันต้องไปจากที่นี่

"เพราะคุณอยากเดินหน้าต่อ"

เพราะฉันไม่อยาก...

แล้วดันต้องเดินหน้าต่อ

ฉันบังเอิญกลับมานี่

เจ้าคนที่ตามหาอยู่ ไม่ได้หาเจอง่าย ๆ เลย ไดแอน

ตอนนี้ผมอยู่กับเบทอีกเวอร์ชั่นแล้ว

"ฟังดูเป็นเวอร์ชั่นที่ดีนะ"

เรามีหลาน ๆ ด้วย ซัมเมอร์ก็เป็นหลานเรา

เขาจะพาผมไปจากที่นี่

- หลานทำให้นึกถึงคุณเลย - "จริงเหรอ"

"เธอตายด้วยหรือเปล่า"

บาย ไดแอน

"คุณจะไม่บินเข้าไปในรอยแยกนั่น"

"โดยไม่มีพิกัดจริง ๆ ใช่ไหม"