ആദ്യത്തെ 200 വരികൾ.
"คืนนี้ พบสกู๊ปพิเศษ จาก '60 มินิตส์'"
"เมื่อสิบปีก่อน ไม่มีใครบนโลกนี้รู้ว่า"
"พวกเราอยู่ภายใต้การคุ้มครอง"
"ของผู้ที่เรียกตัวเองว่า กรีนแลนเทิร์น"
"แล้วจู่ๆ เขาก็ปรากฏตัวขึ้น ให้เรารู้จัก"
"จากการหยุดยั้งอุกกาบาตไม่ให้ ทำลายน้ำตกวิกตอเรียอย่างน่าทึ่ง"
"หรืออย่างน้อย คนก็พอรู้จักเขาขึ้นมาบ้าง"
"และวันนี้เราจะพาทุกคน"
"เปิดอกคุยกับซูเปอร์ฮีโร่ เป็นครั้งแรก"
"ประหม่าไหมคะ"
"ผมไม่ประหม่าหรอก งานนี้ประหม่าไม่ได้"
- "แหงล่ะ" - "ตื่นเต้นมากกว่า"
"ถ้างั้น คุณเป็นใครคะ"
"ผมฮาล จอร์แดน"
ให้ตายเหอะ มาร์คัส
เดี๋ยวเราก็งานเข้ากันหมดหรอก
เฝ้าหน้าต่างไปเหอะน่า
"แล้วคุณอยากให้ โลกรู้อะไรเกี่ยวกับคุณ"
"ผมเป็นอดีตทหารอากาศ"
"เป็นอดีตนักบินทดสอบ"
"และที่จริง..."
"ผมแค่คนเดินดินธรรมดา"
"เหมือนคุณ"
"ถ้าไม่นับที่คุณเป็น กรีนแลนเทิร์นคนแรกของโลก"
"ก็ถูกของคุณนะ"
"ในหลายแง่มุม ฮาล จอร์แดนเหมือนคนที่เกิดมา"
"เพื่อบทบาทนี้ที่เขาได้รับ"
"พ่อเขาเป็นนักบินทดสอบ ผู้ได้รับเชิดชูเกียรติ"
"ซึ่งจากไปอย่างน่าสลด จากเหตุเครื่องตก"
"ตอนฮาลเพิ่งแปดขวบ"
"จากนั้นฮาล ก็เดินตามรอยผู้เป็นพ่อ..."
เวรแล้วไง เขามาแล้ว
ให้ตาย เร็วเข้า จอห์น ปิดทีวีสิ
"คือ ที่นี่มีผมคนเดียว"
"แต่เราเหมือนตำรวจสายตรวจ"
- "เพียงแค่เราแต่ละคน" - ปิดสักที
"ดูแลกาแล็กซีแต่ละส่วน"
"แล้วคุณถูกเลือก มาดูแลส่วนนี้ได้ยังไงคะ"
- "มันต้องสอบไหม" - จอห์น เร็วเข้า ปิดทีวีสักที
"มีแค่คำถามเดียวครับ"
เราตายแน่
"กลัวหรือเปล่า"
"คุณตอบว่า 'ไม่'"
"ใช่ครับ"
"สิ่งที่เด็กกลัวที่สุด"
"คือการสูญเสียพ่อแม่"
"เมื่อมันเกิดไปแล้ว..."
"ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก"
ไหนบอกชื่อจริงเขาซิ
ฮาลสักอย่าง
ฮาลเหรอ
ครับผม
ข้างนอก เดี๋ยวนี้
ลูกกลัวหรือเปล่า
ไม่ครับ
ไปกินเบอร์เกอร์กัน
เฮ้ย
ฉันมาสาย
ใช่ครับ
จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ
- นายไม่โกรธแน่นะ - ไม่ครับ
เป็นฉัน ฉันโกรธนะ
หายหัวไปตั้งสองอาทิตย์
ไม่บอกไม่กล่าว โผล่มาก็เมาค้าง สายด้วย
ไม่เอาน่า นายต้องมีโกรธบ้างแหละ
ไม่ครับ
หงุดหงิดนิดหนึ่งอะ
ไม่ครับ
ทำไมทุกครั้งที่นายพูดครับ
มันชักเหมือนด่าฉันว่า "ไปตายซะ" ขึ้นทุกที
ผมก็ไม่ทราบครับ
สงสัยล่ะสิว่าฉันหายไปไหน
รู้จักแฟรอนโฟร์ไหม
คือ เรายังฝึกอยู่ ยังไม่เคยออกนอกโลกเลย
เออๆ นั่นแหละ
มันเป็นดาวเฮงซวย ที่จวนจะเกิดสงครามกลางเมือง
ประเด็นคือ ถ้าฉันเมาค้าง
ก็เพราะฉลอง ให้สันติภาพที่เพิ่งจะเกิด
แล้วคุณจัดการได้ไง
การทูตนิดๆ ต่อยตีหน่อยๆ นายก็รู้
ผมไม่รู้ไงครับ นั่นแหละประเด็น
เออ ยังมีเวลาเรียนรู้อีกเยอะ
ด้วยความเคารพนะครับ
เราฝึกกันมาสองเดือนแล้วไหม
และผมยังไม่ได้สวมแหวนเลย
อย่าไปยึดติด กับเครื่องประดับ จูเนียร์
เดี๋ยวแหวนเลือก นายก็ได้สวมเอง
นึกว่ามันอยู่ที่ว่า พวกการ์เดียนเลือกผม แค่นั้น
พวกบอสตัวฟ้า อาจจะคิดว่านายเก่งเจ๋ง
แต่นายมันก็แค่ ครูสอนแทนนั่นแหละเว้ย จูเนียร์
นายยังไม่พร้อมที่จะไปยืนหน้าชั้น จนกว่าแหวนจะบอกว่าพร้อม
เอ้า
อยากได้ไหมล่ะ
นี่ทดสอบเหรอ
ตรงไปตามทางสามไมล์ จะมีร้านทาโก้อยู่
เจอกันที่นั่น
- "ฮัลโหล" - พ่อ เขาเกือบฆ่าผมตาย
เมื่อกี้เรากำลังจะไปฝึกหัดบิน แล้วเขา...
จอร์แดนพยายามจะฆ่าผม
"เขาฆ่าลูกไม่ได้"
"เขาแค่ปั่นให้ลูกหัวเสีย"
หัวเสียก็แย่แล้วล่ะ
"งั้นเขาก็ทดสอบลูกอยู่"
"พวกเขาโวยวายได้ แต่เราไม่"
"หายใจลึกๆ สงบอารมณ์ กดเก็บมันไว้"
"ลูกต้องใจเย็น ใจเย็นได้ไหมลูก"
ได้ครับ ผมใจเย็นได้
"ดี ลูกอยากผ่านใช่ไหม"
อยากอยู่แล้วสิ
"งั้นเดินหน้าต่อ เดี๋ยวก็ผ่านเองแหละ"
ก็ได้
เวร
ฉันตายแล้วเหรอเนี่ย
- หา - นายใส่แหวนฉัน
คิดว่าตลกมากมั้ง
นี่ ฉันทำอะไรให้นายโกรธหรือเปล่า เพราะถ้าทำจริง ฉันขอโทษ
คุณ ฮาล จอร์แดน ขอโทษเนี่ยนะ
ใช่สิ
สมองผมกระเทือนแหงเลย
เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวก่อนสิ
ขอฉันเริ่มใหม่หน่อย
นายเป็นใคร แล้วมาสวมแหวนฉันทำไม
ผมจอห์น สจ๊วต เด็กฝึกคุณ
แลนเทิร์นไม่มีเด็กฝึกเขตตัวเอง
ตอนนี้มีแล้ว
นี่ปีไหนเนี่ย
2016 ไง
แม่เจ้า
บอกหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ฉันเป็นสัมปชัญญะสำรอง ของฮาล จอร์แดน
ผสมกับจิตของแหวน
ฉันมาส่งข้อความให้ตัวเอง
งั้นคุณคือฮาลเหรอ
เปล่า ก็ใช่ โดยส่วนใหญ่นะ
คือ เหมือนเวลานาย เซฟตัวเองขึ้นคลาวด์
แค่นานๆ ที พอถึงเวลา ต้องใช้ในโลกจริง นาย...
แลนเทิร์นต้องอัปโหลด ข้อมูลตัวเองทุกอาทิตย์
เผื่อจะมีเหตุจำเป็น ถ้าเราเป็นอะไรไป
ฉันควรจะสอนนายแล้วนี่
นึกว่าฉันฝึกนายอยู่
ก็นึกว่างั้นเหมือนกัน
นี่อัปเดตล่าสุดเมื่อไหร่
เห็นๆ อยู่ว่าสิบปีก่อน
คืองี้นะ ฉันต้องไปหาตัวเอง
- ฉันอยู่ไหน - คุณนั่งกินทาโก้
ห่างจากนี้ไปสามไมล์
ดีเลย นายบินพาเราไปสิ
นี่ฉันยัง...
ไม่ได้สอนนายบินใช่ไหมเนี่ย
เอางี้ไหม
บอกมาว่า อยากให้ผมไปบอกอะไรคุณ
ฉันไว้ใจนายไหม
แบบว่า คือ
เราซี้กันไหม
ซี้กันสุดๆ
มีเหาในรัชวิลล์ เนแบรสกา
- แค่นี้เหรอ - ฉันจะเข้าใจเอง...
- ใช่เขาจริงเหรอ - กรีนแลนเทิร์นนี่
นั่นกรีนแลนเทิร์นเว้ย
- ฉันอยากถ่ายเซลฟี่อะ - ไปขอสิ
อย่ามุงเขาสิ
ไม่ใช่สวนสัตว์นะ ปัดโธ่
พวกนั้นไม่เชื่อแน่
เดี๋ยวผมเอาอาหารไปให้นะ คุณจอร์แดน
ขอบคุณมากครับ
- ขอบคุณ - พอแล้วทุกคน
- ขอบคุณนะครับ ขอบคุณ - หล่อเนอะ
นี่ๆ ดูสิ
ได้เจอเขาด้วยนะ
คือฉัน...
คุณโอเคไหมถ้าลูกสาวฉันจะ...
ได้สิครับ มาเลยๆ
มาเร็ว อย่างงั้นแหละ
- ไง - ขอบคุณค่ะ
ยินดีมากครับ
แม่คิดถึงชุดคุณ
ฉันไม่ได้พูดนะคะ
บอกแม่นะว่า ฉันยังใส่ในโอกาสพิเศษอยู่
ผมตายได้เลยนะ
อยากให้ฝึกก็ฝึกอยู่เนี่ย
นายรอดมาได้ยังไง
ใช้แหวนสร้างอะไรล่ะ
ห่อบับเบิ้ล
- แหม พ่ออัจฉริยะ - แหงล่ะ
ของหวานฟรีครับ
โอ้ ขอบคุณมากครับ
ถามได้ไหมครับว่า ทำไมแค่ในโอกาสพิเศษ
ก็เหมือนเราตอน หนุ่มแน่นไฟแรงนั่นแหละ
เราอยากจะพิสูจน์ตัวเอง
ก็เลยผูกเน็กไท ให้คนอื่นมองว่าน่าเชื่อถือ
แต่พออายุมากขึ้น ฉลาดขึ้น...
เราก็รู้ว่าเน็กไทมันน่ารำคาญ
- เทียบได้ดี - ใช่ เทียบได้ดี
เอาแหวนฉันมา
คุณส่งข้อความหาตัวเองด้วย
- พูดอะไรของนาย - แหวนไง
สัมปชัญญะสำรองคุณ
สิบปีก่อนคุณเป็นมิตรกว่านี้นะ
ฉันพูดว่าอะไร
มีเหาในรัชวิลล์ เนแบรสกา
No comments yet. Be the first to leave one.