ആദ്യത്തെ 200 വരികൾ.
Ik wilde alleen maar aangeven hoe over de top mijn dochter is...
in elk aspect van haar leven.
Shamony is hyper. Ze is gek. Ze doet alles met overgave, luidruchtig.
Ze poetst haar tanden, alsof ze haar iets aandeden.
Bed-Stuy, doen of sterven.
We gaan hardlopen.
Jeetjemina. Ik hoef me niet op te warmen. Ik ben klaar.
Waarom lach je?
Door deze gek loop ik te vaak hard.
Hoe ik het vind om het huis uit te gaan?
Zelfde dag, ander appartement.
Ik maak een lijstje, of twee. Ze heeft er misschien al 20 gemaakt.
Omari en ik hebben allebei zwangerschapsdementie.
Toch, O? - Elke dag.
Want duidelijk...
Dat is echt grappig. - Lieve hemel.
Je moeder vroeg:
'Gaat je je baby Moss Maynard Gibson noemen?'
Nee. - Nee.
Moss Maynard? - Nee.
Zeg eens hallo.
Regen. - Topje omlaag.
Vergeet het maar.
Tijd vliegt. We zitten al op vier maanden.
Want elke dag is een nieuw proces. Je wordt wakker met: U, mijn god.
Moeder worden komt steeds dichterbij.
Hallo, lieve baby. Ik ben... Wat?
Kan ik geen lieve baby zeggen? - Tegen wie praat je?
Ik heb het tegen Khari.
Ja, ik wilde thuis van jou bevallen.
Misschien neemt je tante dit op.
En ik kan nog steeds thuis bevallen. We hebben nog drie uur.
Maar dat lukt niet altijd.
Dus als je morgen wordt geboren...
Het is inmiddels vier maanden en drie dagen sinds ze overleed.
Het is alsof het vorige week was.
Hallo, familie.
Ik wist niet dat er zoveel moois achter me stond.
Ik ben overweldigd, nederig en stel jullie aanwezigheid zo op prijs.
Het is mijn dochters verjaardag. Vandaag zou ze 31 zijn geworden.
SHAMONY'S MOEDER
Ze hield wel van een feestje, daarom deze viering namens haar.
We vieren het leven, maar ook hoe Shamony...
de hele familie en de gemeenschap aangesproken heeft...
sinds haar overlijden.
SHAMONY'S ZUS
Ik werd een uur geleden wankel.
Het is niet eens wankel. Ik ervaar de rouw, snap je?
Hoe wil je dat we ons opstellen? - Eerst de familie.
Graag de familie op volgorde van leeftijd.
Als je zweeft
over de laagste vallei
dan kun je manifesteren
alles om je droom te beleven
Het is elke dag een strijd, vooral omdat...
wat er met Shamony gebeurde, voorkomen had kunnen worden.
Ze kreeg uiteindelijk een keizersnede.
Mijn baby. Mijn baby waar ik zo lang op heb gewacht.
Geweldig gedaan, Shamony.
We verlaten het ziekenhuis.
Binnen een week klaagde ze over kortademigheid als ze praatte.
Ze liep de trap af om iets te pakken...
en toen ze weer naar boven wilde, kon ze niet bewegen. Alsof ze...
Ze moest een poosje op de grond liggen.
We belden het ziekenhuis en vertelden de symptomen.
De dokters zeiden: 'Het is oké. Gewoon ontspannen.'
Dat ging zo'n twee weken door.
We gingen met Shamony terug naar het ziekenhuis...
om de nietjes van haar keizersnede te laten verwijderen.
We vertelden nogmaals wat haar symptomen waren...
en vroegen wat we konden doen.
Het antwoord was elke keer min of meer hetzelfde: 'Zorg dat ze rust.'
Ze vonden het allemaal niet zo dringend.
Dat is de expert. Ik ben geen dokter, dus oké.
Ik laat mensen eten voor haar maken. Zo doen we dat gewoon, voor haar zorgen.
Twee weken na de bevalling...
klaagde Shamony over scherpe pijn op haar borst.
Ze zei: 'Ik wil nu naar het ziekenhuis.'
Haar moeder en tante zaten bij haar.
En terwijl ik de tas inpak, hoor ik ze gillen: 'Omari. Kom hier.'
Dus ik ren naar binnen en ik zie dat Shamony...
Ze is in shock geraakt.
De ambulance kwam.
Het leek een eeuwigheid, al waren het minuten.
En ik begon gelijk te vertellen wat er aan de hand was.
Over de keizersnede. En ik vertelde over haar symptomen.
Ze bleven mij en mijn moeder maar vragen of ze drugs of zo gebruikte.
'Gebruikt ze drugs?' 'Nee, dat doet ze niet.'
De volgenden die binnenkomen: 'Is ze aan de drugs? Gebruikt ze?'
Ik heb het net je collega's verteld, nu vertel ik het aan jullie.
Dan komen er weer andere mensen binnen.
'Gebruikt ze drugs?' Ik vraag: 'Praten jullie met elkaar?'
Uiteindelijk brengt de ambulance haar naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
Daar wilde ik haar nooit hebben.
Er was daar geen geld. Ze hadden de middelen niet om voor haar te zorgen.
Het werd afgestoten.
Ze bleek een longembolie te hebben.
Ze konden haar alleen maar bloedverdunners geven...
en hopen dat de bloedprop zou oplossen.
We wachtten. Het duurde zeker 12 uur.
Er kwamen zo veel mensen naar het ziekenhuis...
ze stonden gewoon op de gang, biddend.
Als je dat doet, zal er vast een wonder gebeuren.
En ik aanschouw dit, terwijl mijn dochter in nood is...
en als ze gewoon naar haar geluisterd hadden...
in de periode na de bevalling, was dit allemaal niet gebeurd.
Mijn nicht komt binnen en ze zegt: 'Ze is overleden.' Iedereen stortte in.
Er komen zo veel verschillende frustraties uit.
Om te begrijpen wie we zijn, hoe we eruitzien, waar we wonen...
en alle vooroordelen die daarbij horen.
Daarmee omgaan, terwijl je partner overlijdt...
dat is...
Zwaar is het verkeerde woord. Het is meer dan zwaar.
We gaan naar beneden.
Goed.
Ben je klaar?
Om Anari te vertellen dat haar moeder dood was...
Dat was moeilijk.
Ze vraagt de hele tijd naar haar moeder.
Goedemorgen.
Geef je vader maar een knuffel.
Shamony was zonder twijfel mijn muze.
Omari gaat mij opmaken.
Het wordt geweldig. Daar gaan we. We beginnen in het midden, goed?
Je ging eroverheen. - Ik doe het er lekker dik op.
Ik heb nooit zonder haar in dit huis gewoond.
Soms word ik wakker en schrik...
dat ik alleen in ons bed slaap.
Wat gebeurt er?
Goed.
Ik kan er moeilijk aan wennen.
Ik kan niet geloven dat Amber vandaag niet thuiskomt.
Deze maand gaan we over planten leren. Vandaag laat ik zien hoe je moet planten.
Organische potgrond is goed voor elke plantensoort.
Je hebt een... ik gebruik een weckpot...
maar dat hoeft niet per se. Gebruik maar wat je in huis hebt.
Dit wordt een kliederboel, dus de kinderen vinden het vast prachtig.
Laat ze... als je thuis grond hebt, kun je het ze laten voelen, ermee spelen.
Zo'n zintuiglijke activiteit is...
Ik hoor haar voetstappen nog, haar stampende voeten als ze rende...
Ze opent de deur en springt op bed...
springt bovenop me en begint aan me te trekken...
om me wakker te maken. Dan zegt ze dat we zwanger zijn.
Dit is een hele klus. - Wat is het?
Het is een jongen.
De zwangerschap liet Amber stralen.
Ze was zo opgewonden.
In het tweede en derde trimester kreeg ze...
last van hoofdpijn en duizeligheid.
En ze had moeite met ademhalen.
Haar klachten werden niet serieus genomen.
'Het hoort gewoon bij de zwangerschap. Je bent in orde.'
Dus begon ik zelf onderzoek te doen naar verloskundigen en doula's...
en kwam bij Nubia Martin uit.
Bruce en Amber wilden overgaan op een thuisbevalling.
Laten we hier beginnen.
DOULA EN VERLOSKUNDIG ASSISTENT
Ze wist dat er iets mis was en hoopte dat een verloskundige kon helpen.
Met je hand naar het midden.
Toen ze haar gegevens naar ons opstuurde...
viel ons als eerste een probleem met de bloedplaatjes op.
Ik zei: 'Dit is niet goed, je moet naar het ziekenhuis.'
Als de waarde van de bloedplaatjes onder de 150 komt, moet het bewaakt worden.
Haar bloedplaatjes bleken sinds december te verslechteren.
BLOEDPLAATJES 97
Het is april. Dit is een hoog risico.
Het ziekenhuis brengt het helemaal niet onder onze aandacht.
BLOEDPLAATJES 48
Amber wilde een verslag maken van de zorg die ze had gekregen.
IK WIL ALLES OVER M'N ERVARING...
MET INCOMPETENTE DOKTERS VAN MONTEFIORE VERTELLEN.
Eindelijk kregen ze aandacht voor haar en kreeg ze de diagnose HELLP-syndroom.
HEMOLYSE, VERHOOGDE LEVERENZYMEN, WEINIG BLOEDPLAATJES (HELLP)
Ze hadden het eerder kunnen ontdekken en behandelen.
Ze werd opgenomen.
Ze leidden de bevalling in en ze kreeg een spoedkeizersnede.
De spoedarts liet mijn dochter achter.
AMBER ROSES MOEDER
Het was een jong team.
BLOEDPLAATJES ABNORMALE VERMINDERING
Ze maken haar open. Haar bloed lijkt wel water.
Ze lag daar gewoon...
BEVALLING WERD DOORGEZET
dood te bloeden.
Ze verwaarloosden haar tot het veel te laat was.
REDEN TOT ONTSLAG ZIEKENHUIS: OVERLEDEN
We dachten dat Montefiore voor haar zou zorgen.
Ambers moeder heeft daar 25 jaar gewerkt.
MONTEFIORES 0,01 MOEDERSTERFTE IS LAGER DAN NEW YORKSE...
EN NATIONALE GEMIDDELDEN
Ze zeiden dat een sterftecijfer van 0,01 procent hadden.
WE LEVEN MEE MET MRS ISAACS FAMILIE...
VOORAL HAAR MOEDER, ONZE VOORMALIGE COLLEGA.
Dat is alles wat ze stuurden.
Amber zou een geweldige moeder zijn geweest.
Ze werkte aan haar masters, wilde therapeute worden.
Ze gaf les en was gek op die kinderen.
Ze wilde het zo graag.
Ze is mijn enige kind. Ze is alles wat ik heb.
Ik ben dankbaar dat ze ons Elias nog gaf.
No comments yet. Be the first to leave one.