YOU (You)

"อ้าว สวัสดีครับ

คุณเป็นใครกันล่ะเนี่ย

ถ้าดูจากลักษณะภายนอก เป็นนักศึกษาสินะ

คุณใส่เสื้อหลวมๆ

คุณไม่ได้อยากให้ใครมองหุ่น แต่สร้อยข้อมือนั่น มันกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง

คุณชอบให้คนสนใจหน่อยๆ

โอเค ผมจะยอมเล่นด้วย

คุณมองหาหนังสือ นวนิยาย จากหมวด 'เอฟ' ไปจนถึง 'เค'

ทีนี้...

คุณไม่ใช่พวกสาวๆ ขาดความมั่นใจ ที่จะมาหาซื้อฟอล์คเนอร์ไปแต่อ่านไม่เคยจบ

ผิวคุณโดนแดดมากกว่าคนที่จะอ่านสตีเฟน คิง

คุณจะซื้องานของใครกัน"

ขอโทษค่ะ

"น้ำเสียงคุณเหมือนรู้สึกผิดจริงๆ ราวกับคุณอายที่จะต้องเป็นคนดี

แล้วคุณก็พึมพำคำแรกกับผม"

สวัสดีค่ะ

คุณทำงานที่นี่หรือเปล่า

ผมยอมรับผิดครับ

- ให้ผมช่วยหาอะไรไหม - พอลล่า ฟ็อกซ์ค่ะ

เป็นตัวเลือกที่ดีนะ

ฉันรู้สึกเหมือนได้รับการยอมรับอย่างประหลาด

ตามผมมาเลย

เขาจะอยู่ชั้นนี้ครับ

"นักเขียนคนดัง" เหรอ ฉันนึกว่าไม่ค่อยมีใครรู้จักฟ็อกซ์

เธอเป็นคุณยายของคอร์ทนีย์ เลิฟ

คนเราไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนั้นหรอก

ดีค่ะ เพราะฉันไม่รู้

คุณมูนนี่อยากให้เอานักเขียนคนไหนก็ตาม ที่มีชื่อเสียงแม้แต่เล็กน้อยมาอยู่ชั้นนี้

เขาว่ามันช่วยให้ขายดีขึ้น

น่าเศร้านะ

คนจะมาซื้อหนังสือเพราะมันเป็นเรื่องดัง

ไม่ใช่เพราะพวกเขาอยากประทับใจ หรืออยากเปลี่ยนตัวเองไปบ้าง

ใช่ มันเหมือนโรคติดต่อเลยล่ะ

เช่น เห็นหมอนี่ไหม ที่ใส่แว่นอยู่ด้านหลังคุณ

เขาเพิ่งคว้าหนังสือเล่มล่าสุดของแดน บราวน์ ตั้งแต่เดินเข้าร้านมาเลย

แล้วเขาจะต้องเตร็ดเตร่ในร้าน อีกประมาณห้าหรือสิบนาที

เพื่อจะหาหนังสือดีๆ อีกเล่ม และซื้อไปพร้อมกัน

เหมือนคนที่ซื้ออาหารเช้าซีเรียล ทั้งที่จริงๆ แล้วไปซื้อถุงยาง

มีแต่ทำให้มันเด่นขึ้นมาอีก คือกล้าทำก็กล้ารับสิ

ถ้าใจรักอยากอ่านแดน บราวน์ ก็เปิดเผยออกมาเลยตรงๆ

สุดท้ายแล้ว มนุษย์เราก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าผิดหวังไม่ใช่เหรอ

บางทีพวกเขาก็ทำให้เราประหลาดใจ

- พอลล่า ฟ็อกซ์ ชั้นบนสุด จะให้ผม... - ไม่ต้องค่ะ ฉันหยิบได้

"ไม่ได้ใส่บราด้วยเหรอ

แล้วคุณก็อยากให้ผมสังเกตเห็น

ถ้านี่เป็นหนัง

ผมคงรวบตัวคุณ แล้วเราก็จะมีอะไรกันที่ชั้นหนังสือนี่เลย"

คุณเคยอ่านงานของเธอรึเปล่า เดสเพรท คาแรคเตอร์สเป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลย

ใครๆ ก็บอกฉันอย่างนั้นทั้งนั้น

- คุณยังไม่เคยอ่านเดสเพรท คาแรคเตอร์ส - ฉันรู้ๆ

ฉันกลัวว่ามันจะไม่ได้ดีอย่างที่เขาว่ากัน

ผมพูดได้อย่างมั่นใจเลยว่ามันดีขนาดนั้น

นั่นเป็นการเชียร์อย่างแรงเลยนะ จากพนักงานร้านหนังสือเสียด้วย

เอ่อ ผู้จัดการร้านหนังสือครับ

สวัสดี คนที่นี่เขาทำงานกันหรือเปล่า

เลวจริง

ให้ไวหน่อยได้ไหม ผมรีบไป

"เขาแค่โมโหที่จะต้องซื้อหนังสือของซาลิงเจอร์ เพื่อให้ดูเหมือนเป็นคนน่าเคารพ

ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาแค่อยากกินชีโตส แล้วก็ชักว่าวกับไอพอร์น

ก่อนที่จะตามทุกอย่างด้วยหนังสือแดน บราวน์"

ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ

โอเค ฉันจะยอมลองดู

- ดีครับ คุณไม่ผิดหวังหรอก - ขอให้เป็นอย่างนั้น

พอลล่า ฟ็อกซ์ ดีนี่

คุณรู้รึเปล่าว่าเธอเป็นยายของคอร์ทนีย์ เลิฟ

เพราะงั้นฉันถึงได้มาซื้อค่ะ

"คุณมีเงินสดมากพอจะจ่าย แต่คุณอยากให้ผมรู้ชื่อจริงคุณ"

- "กวิเนเวียร์" เหรอ - ใช่

พ่อแม่ฉันเฮงซวยมากเรื่องตั้งชื่อลูก

แต่ใครๆ ก็เรียกฉันว่าเบค

แล้วคุณชื่อโจ...

โกลด์เบิร์กครับ

ใครๆ ก็เรียกผมว่าโจ

คุณจะไม่อวยพรให้ฉันมีวันที่ดีเหรอ

ขอให้เป็นวันที่ดีครับ เบค

เช่นกันค่ะ โจ

"คุณยิ้ม หัวเราะกับมุกของผม

บอกชื่อผม ถามชื่อผมด้วย"

เขียนเบอร์ไว้ให้ด้วยรึเปล่าเนี่ย ท่าทางจะติดใจนายน่าดูเลยนะ

เปล่า เขาก็แค่มีมารยาท

เป็นฉันคงเอาชื่อไปกูเกิลเป็นบ้าไปแล้ว

นายรู้ชื่อเต็มเธอเลย

เล่นแรงไปนะ อีธาน

ฉันบอกว่าไงละ เริ่มแล้วก็ต้องปิดจ๊อบให้ได้

ถ้าต้องการตัวฉัน ฉันอยู่ตรงหนังสือทำอาหารนะ

ไปเพราะงาน ไม่ได้อ่านเล่นๆ สาบานเลย

"สุดท้ายแล้ว มนุษย์เราก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าผิดหวังไม่ใช่เหรอ

แต่คุณล่ะ เบค น่าผิดหวังหรือเปล่า"

"ใช่ คนเราเจอ "คนที่ใช่" กัน

ผมเชื่ออย่างนั้น ผมก็พยายามเปิดใจอยู่เสมอ

ผมเคยตกหลุมรักมาก่อน แต่เธอหักอกผม เบค

เธอทำผมเสียใจหนักจริงๆ

ผมน่าจะเห็นสัญญาณบอกมาก่อนแล้ว

แต่เราไม่เคยเห็นหรอก เวลาที่เรากำลังตกหลุมรัก

ตัวอย่างที่หนึ่ง คลอเดียกับรอน"

ผมออกไปกินเหล้าแค่ไม่กี่แก้ว อย่ามาหาเรื่องกันน่ะ

"คลอเดียเป็นพยาบาล เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว"

อย่ามายุ่งนะ! คุณโทรศัพท์...

"คุณคิดว่าเธอรู้เหรอว่ารอนเป็นไอ้เฮงซวย ตอนที่เธอตกหลุมรักเขา

ไม่หรอก เธอคิดว่าเขาเป็นเจ้าชาย"

หวัดดี พาโค

ว่าไงฮะ โจ

"แต่ตอนนี้

- ชีวิตเธอก็ไม่ใช่ชีวิตเดียวที่พังทลาย" - อย่ามายุ่งกับฉัน!

ทำไมการกลับบ้านถึงกลายเป็นเรื่องลำบากใจ

ทุกอย่างในนั้นโอเครึเปล่า

- ฮะ แม่กับรอนแค่คุยกันอยู่ - คุณเอาแต่ออกไปกับเพื่อน

- แล้วฉันก็เบื่อเต็มทีแล้ว - ว้าว

แป๊บเดียวจะอ่านจบแล้วนะเนี่ย

ผมอ่านหนังสือเร็ว เล่มนี้สนุก

อ่านจบแล้วบอกนะ ฉันจะหาเล่มใหม่มาให้

ไปตายซะ รอน! ออกไปจากที่นี่ซะ! อย่ามายุ่งกับฉัน!

นายหิวรึเปล่า

เพราะฉันเพิ่งซื้อแซนด์วิชมีทบอลมา

แต่เพิ่งนึกได้ว่ายังมีอาหารไทยเหลือจากเมื่อคืน

ไม่ล่ะฮะ เดี๋ยวแม่ก็หาอะไรให้ผมกิน

เสียดายนะ เพราะไอ้นี่เก็บไว้วันหลังไม่ได้ ยังไงก็ต้องทิ้ง

แน่ใจเหรอฮะ โจ

"หนึ่งคนรวมใจ รวมใจเป็นหนึ่ง"

"ประเด็นนะ เบค... คือความรักเป็นเรื่องยุ่งยาก"

"ผู้ชายก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกัน

ผมต้องดูให้แน่ใจว่าคุณไม่เป็นภัยกับผม

และชื่อคุณก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมาก

ชื่อกวิเนเวียร์ เบคไม่โหล

แล้วผมก็เจอคุณง่ายๆ บัญชีทุกอย่างตั้งเป็นสาธารณะทั้งหมด

คุณอยากให้คนเห็น ให้คนได้ยิน ให้คนรู้จัก

แน่นอน ผมทำตามความปรารถนาของคุณ

เกิดและโตที่เกาะแนนทัคเก็ต

มีพี่ชายชื่อไคลด์ พี่สาวชื่ออันยา

พ่อแม่ของคุณเฮงซวยเรื่องตั้งชื่อลูกจริงๆ

พ่อแม่ของคุณแยกทางกันตอนคุณอายุ 12 พ่อของคุณหายไปจากชีวิตคุณ

เข้ามหาวิทยาลัยบราวน์ วิชาเอกวรรณคดี เจ๋ง

แต่วิชาโทดันเป็นผู้ชายขี้เท่อ

แล้วก็มาเรียนนิวยอร์กต่อโทเอ็มเอฟเอ และคิดว่าจะได้ฝากชื่อไว้ในแผ่นดิน

ทุกวันนี้คุณก็ยังเขียนหนังสืออยู่... บ้าง

มัวแต่ยุ่งกับการใช้ชีวิต กับจังหวะที่อีกห้าปีคุณก็จำไม่ได้หรอก

ที่ผมรู้ก็เพราะคุณโพสต์เกี่ยวกับชีวิตนี้ตลอดเวลา

พูดตรงๆ ก็คือมันเป็นเรื่องที่ ไม่น่าสนใจที่สุดของคุณเลย เบค

คุณแปะรูปนี้หลังจากเราเจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง

ผมก็กังวลเหมือนกันนะ ที่คุณไม่ได้พูดถึงหนุ่มน่ารักที่เจอในร้านหนังสือ

แต่แล้วผมก็รู้ว่า ชีวิตออนไลน์ของคุณไม่ใช่เรื่องจริง

มันเป็นแค่ภาพตัดแปะ

คุณปะติดปะต่อตัวตนของเบคคนนี้ขึ้นมา

สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่โอนอ่อนผ่อนตาม น่ารัก น่าจีบ เพียบพร้อม

ถ้ามันจะบอกอะไรได้ การที่คุณไม่ได้พูดถึงผมให้ผู้ติดตามรู้

ยิ่งยืนยันว่าเราสื่อใจถึงกันได้จริง

เรื่องต่อไปที่เจ้าอินเทอร์เน็ตเพื่อนยากบอกผม คือที่อยู่ของคุณ"

"นั่นไง บ้านที่มีหน้าต่างเปลือยบานใหญ่

บ้านดีทีเดียว ดีเกินไป

ผมคิดว่าคุณคง ได้ทุนค่าเช่าบ้านจากมหาวิทยาลัย

ให้ตายสิ! อย่างกับคุณไม่เคย ดูหนังสยองขวัญหรือดูข่าว

แต่คุณอยากให้คนแอบดูคุณใช่ไหมล่ะ

ผมคิดว่าจะถามคุณเรื่องความชอบส่วนนี้

เมื่อเรารู้จักกันดีกว่านี้แล้วนะ

ผมมีข้อเสนอ

พรุ่งนี้เรามาใช้เวลาด้วยกันดีไหม

แค่เราสองคน"

"สำหรับทุกคนที่กำลังไล่ตามฝัน อย่ายอมแพ้นะ

แต่ระหว่างนั้น กินแมคกะชีสกัน!"

"น่ารักดีนะ ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร แต่ก็น่ารัก คุณมีอะไรมากกว่านั้นไหม มาดูกันเถอะ"

"วันของเราเริ่มขึ้นตอนเช้าตรู่เมื่อฟ้าสาง

ผมรู้จากที่คุณแปะตารางงาน ว่าคุณมีสอนตอนหกโมงครึ่ง

สอนโยคะชื่อว่า เก็ตอัพแอนด์โฟลว์

คุณจับหลังชื้นเหงื่อกับร่างผอมโซดวงตาไร้แวว ของเหล่าคุณแม่ของแท้แห่งโซโห..."

วันนี้ท่าสวยมากนะคะ ทาชา

"ช่วยมอบรอยยิ้มและคำให้กำลังใจลวงๆ

ถึงเวลาสิบโมงเช้า คุณไปอยู่ที่มหาลัย เป็นผู้ช่วยสอนวิชาวรรณคดีโรแมนติก

และเล่นเป็นวันนา ไวท์ให้อาจารย์บางคน"

อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาจารย์เลฮี

ผมบอกแล้วไงให้เรียกว่าพอล พร้อมจะสอนรึยัง

"อาจารย์ 'โคตรอยากแอ้มเธอ' น่ะสิ

แต่คุณก็ฉลาด และคุณปล่อยให้เขาคิดว่าสักวันอาจได้อย่างใจ

แล้วมันเสียหายตรงไหนกันล่ะ

หลังสอนเสร็จ คุณก็ไปร้านกาแฟร้านโปรด

เป็นจังหวะแรกของวันที่ได้เริ่มเขียนหนังสือ

แต่ชีวิตของคุณก็ไม่ให้ความร่วมมือเลย

เพื่อนสาวรวยๆ ของคุณเพิ่งตื่นกัน

และไม่มีอะไรจะทำ

ที่ดีกว่าการวางแผนเที่ยวกลางคืน ที่ไร้จุดหมายแต่ถ่ายไอจีขึ้นชะมัด

ขอพูดความจริงอะไรหน่อยได้ไหม

รสนิยมเรื่องเพื่อนของคุณแย่มากเลย เบค"

- ไชโย! - เย้!

- อ้อ ใช่ สุขสันต์วันเกิด - ขอบใจมาก

"แล้วคุณก็มีรสนิยมชีวิตอย่างแพง"

- พร้อมนะ - ขอบใจ

ชอบมั้ย

ไม่ เกลียดมากเลย ก็ต้องชอบอยู่แล้วสิ!

เจสันยังไม่ได้ซื้ออะไรดีขนาดนั้นให้เธอเลย

ขนาดแอนนิกายอมให้เขาเข้าประตูหลังแล้วนะ

- โอ๊ย เอาจริง - ขอทีๆ มันถึงเวลา

ต่อไปแกะของขวัญจากฉัน แล้วบอกหน่อยว่าเกลียดฉันแค่ไหนนะ แม่คุณ

ผีเสื้อเหรอ นี่มันสัตว์ประจำตัวฉันปีนี้ จำได้ด้วยเหรอ

ก็เธอเล่นไม่เคยหุบปากเรื่องนี้เลย

"คุณอยากเป็นพวกเขาใจจะขาด"

- สุขสันต์วันเกิด - เธอสวยมากเลยจ้ะ

"หลังจากนี้พวกหล่อนก็ไม่มีอะไรจะทำ

เพราะงั้น แน่สิ ก็จะปาร์ตี้กันจนตีห้า แล้วค่อยรวบรวมชีวิตใหม่วันพรุ่งนี้

แต่คุณทำไม่ได้ คุณยังต้องทำมาหากิน"

แมคควีนเลยเหรอ เบค แพงแค่ไหนน่ะ

ซื้อมาตอนลดราคาล้างสต็อกน่ะ