Jeff Foxworthy & Larry the Cable Guy: We've Been Thinking

Als je doet wat Jeff en ik doen, dan is dit wat je krijgt.

Inderdaad. Deze kamer moet acht bij acht zijn.

Dames en heren, applaus voor Jeff Foxworthy.

Dank jullie wel.

Dank je wel. Hoe gaat het?

Fantastisch om hier in het mooie Orpheum-theater in Minneapolis te zijn.

We hebben een geweldige tijd gehad.

Ik ben heel blij dat jullie er zijn, want we hebben jullie nodig.

We noemen dit onze denktournee...

want als we over dingen nadenken, hebben we of een psychiater...

of jullie nodig om ons daarbij te helpen.

Eerste voorbeeld, dit gebeurde afgelopen donderdag.

Mijn broer woont naast me. Zijn oudste dochter studeert medicijnen.

Ze zit in haar derde jaar. Dan moet je van alles doen.

Daarna ga je je specialiseren.

M'n broer zei dat ze hem op donderdag liet weten...

dat ze die dag prostaten moest controleren.

Het wordt nog beter.

Er zitten zestig studenten in haar klas.

Ze checkten allemaal dezelfde man.

Daarom heb ik jullie hulp nodig.

Hij ligt hier helemaal opgekruld.

Hij zei dat hij dit al veertig jaar doet.

En in al die tijd had hij zijn prostaat...

duizenden keren laten checken.

Ik had het gevoel dat hij het niet voor het geld deed.

Ik heb geen medelijden met hem. Hij heeft er zelf voor gekozen.

Ik heb medelijden met z'n moeder.

Want elke week gaat die vrouw lunchen met haar vriendinnen.

Haar vriendinnen vragen: 'Inez, wat doet Billy nu?'

'Nou, hij werkt veel...

maar hij zegt dat het hem zijn kont kost.'

Ik dacht er nog eens wat dieper over na.

Misschien weten vrouwen dit niet, maar ze dragen handschoenen...

en dan smeren ze er gel op.

En dat dan zestig keer.

Dan kan je echt niet meer naar huis rijden.

Hij kan gewoon niet stil blijven zitten.

Lopen kan ook niet. Als hij scheten laten...

laat hij een spoor van bubbels na.

Kinderen lopen erachteraan om ze door te prikken.

Dat soort dingen houden ons bezig.

Ik heb nog niet besloten of ik me als president verkiesbaar stel.

Ik ben niet echt gekwalificeerd maar dat maakt niets meer uit.

Luister, ik zie elke dag op tv hoe het eraan toegaat.

Ik vind het grappig hoe al die kandidaten...

mensen steeds meer beloftes doen.

En ik denk: Dat is niet echt het probleem in Amerika.

We hebben niet meer nodig.

We hebben zoveel, dat we niet eens kunnen genieten van onze dierbaren.

We hebben meer gezond verstand nodig.

Serieus.

Als ik kandidaat was, zou ik mijn verstand gebruiken...

en de idiote dingen verwijderen.

Ik noem ze 'niet-meers'. Dag één: Geen hondenpoep meer oprapen.

Het is gênant. We staan bovenaan de voedselketen.

Geen enkel ander dier raapt de poep van een ander dier op.

Apen gooien met hun eigen poep.

Maar zij zijn de comedians van het dierenrijk.

Ze willen gewoon de schoolkinderen aan het lachen maken.

Maar er is een regel in mijn buurt. Als je hond een grote boodschap doet...

in iemands tuin...

moet je het in een plastic zakje doen en weggooien.

Dus in mijn buurt zie je al die aantrekkelijke vrouwen...

rondlopen met poepzakjes.

De honden zijn erg in de war.

Ze denken: Wacht eens, neem je het mee naar huis?

Waarom moesten we dan drie straten om?

Ik had in de huiskamer kunnen poepen, da's minder gênant.

Wat een stomme regel. Waarom oprapen? Het is mest.

Het gras groeit ervan.

Er zal heus geen kind in trappen.

Sinds 1982 heeft er geen kind meer in de tuin gespeeld.

Weet je wat erg is?

Een hele generatie weet niet hoe je hondenpoep van je zool krijgt.

Wij speelden elke dag in de tuin. En elke dag trapte iemand in hondenpoep.

Als het jouw beurt was, wist je wat je moest doen.

Je strompelde naar de stoeprand...

en schraapte het meeste af aan de stoeprand.

Dan ging je op zoek naar een plas...

en spoelde je je schoenzool af in die plas.

Dan hinkte je naar het gras...

en veegde je met je schoen heen en weer.

Daarna ging je op zoek naar een stokje...

waarmee je op de stoeprand ging zitten...

en de poep uit het zigzagpatroon van je zolen schraapte.

En de volgende dag deed je die schoenen naar de kerk aan.

Niemand daar wist dat je in de hondenpoep had getrapt.

Dus geen hondenpoep meer oprapen.

Geen suikervrije koekjes meer.

Dat is net alsof je alleen naar een drive-inbioscoop gaat.

Dat loopt nooit goed af.

Je bent volwassen. Als je een koekje wilt, doe dat dan.

Als je suikervrij wilt, eet dan selderij.

Verspil geen kostbaar meel aan suikervrije koekjes.

Niemand vindt ze lekker.

Je hoort het vaak in een verkiezingsjaar.

Al dat geklets over de strijd tegen vrouwen.

Ze geven elkaar de schuld van die oorlogsverklaring.

Het komt door de media. Niemand gaat die strijd aan...

want ze zouden nooit een verkiezing winnen.

Dat is logisch. Als er al een strijd bestaat...

dan is die tussen mannen om een vrouw te krijgen.

Iedereen houdt van vrouwen. Weet je waarom elke man een vrouw wil?

Omdat vrouwen als enigen...

het meest kostbare ter wereld bezitten.

Hersenen.

Die twee kerels dachten: ik dacht wat anders.

En raad eens? Dat bezitten ze ook.

Volgens mij is dat Gods plan.

Ik geloof dat God vrouwen schiep om mannen te helpen in het leven.

Maar God wist dat mannen koppig zijn en niet naar vrouwen luisteren.

Daarom gaf God vrouwen andere dingen om onze aandacht te trekken.

Ik denk dat hij onderschatte hoe krachtig die andere dingen waren.

Denk er eens over na. Adam en Eva woonden in de Hof van Eden.

God zegt: 'Je zult nooit honger of dorst hebben...

nooit ziek worden en nooit sterven.

Ik kom elke middag langs om met jullie te wandelen.

We hebben maar één regel. Eet niet van het fruit van die ene boom.'

Zodra God in zijn auto wegreed...

liep Eva naar de boom om een appel te plukken.

Ze keek Adam aan en zei:

'Zullen we dit eten?'

Hij keek haar aan, spiernaakt...

en zei: 'Ja, schat, als jij dat wilt, doen we dat.'

Als God haar een flanellen nachtjapon had gegeven...

zouden we nu allemaal in het paradijs wonen.

Geen reality-tv meer.

Serieus.

Als ik naar het leven van lelijke, ongeschoolde mensen wil kijken...

breng ik liever tijd door met mijn eigen familie.

Geen borstverkleiningen meer.

Waarom moet ik gestraft worden omdat jij rugpijn hebt? Toe nou.

Neem gewoon een aspirientje.

Geen reclames meer waarin advocaten iemand overhalen...

een ander voor de rechter te slepen.

We zijn de grootste claimnatie. Daarom is onze autoverzekering zo duur.

En onze ziekteverzekering. Vanwege al die rechtszaken.

Het begon met auto's. 'Hebt u een auto-ongeluk gehad?

Kent u iemand die een auto-ongeluk heeft gehad?

Hebt u gehoord van een auto-ongeluk?'

Nu is het alles.

'Gaf een vrouw met een vaginaal net-implantaat u het medicijn Fen-Phen...

waardoor u mesothelioom ontwikkelde?

Dan hebt u recht op miljarden dollars.'

Ik herinner me nu dat mij dat vorige zomer is gebeurd.

Geen ouders meer bij sportwedstrijden.

We hebben het geprobeerd: Het werkt niet.

Sport voor kinderen was bedoeld om plezier te hebben.

De volwassenen hebben dat plezier vergald.

Echt waar, ouders. Ik meen het.

Ouders, niet meer schreeuwen naar de coach.

De coach is niet de reden dat je kind geen topsporter wordt.

Jullie genen zijn de reden dat je kind geen topsporter wordt.

En geen trofeeën meer voor iedereen.

En voortaan altijd de score bijhouden.

Hoe graag je ook niemand wilt kwetsen...

de waarheid is dat er winnaars en verliezers zijn.

Als je me niet gelooft, ga dan mee naar Walmart na middernacht.

Walmart na middernacht...

doet The Walking Dead lijken op America's Next Top Model.

Geen mensen boven de 65 meer die e-mails doorsturen.

Ze mogen wel op internet, maar geen e-mails doorsturen.

Ze kunnen zich niet inhouden. Ze sturen alles door.

Ik zit elke dag urenlang de e-mails van mijn schoonvader en moeder te verwijderen.

Die van mijn schoonvader gaan altijd over politiek.

'Als je dit niet naar een miljoen mensen stuurt ben je geen Amerikaan.'

Ik wilde tv gaan kijken, maar dit zal wel even duren.

Die van m'n moeder zijn altijd humoristisch.

Dat zet ze altijd in de onderwerpregel.

Er staat: 'Het allergrappigste ooit.'

Nee, moeder.

Het zijn twee poesjes in een wasmand.

Het is op z'n hoogst geinig.

En ik was net op zoek naar verzorgingstehuizen op rijafstand.

Als het om technologie gaat, moeten mijn vrouw en ik lachen.

Mijn vrouw zegt: 'Wij zijn de worst in de technologische sandwich.'

We zitten er middenin. Onze ouders kunnen niet sms'en...

en onze kinderen niet schrijven.

Mijn kids zeggen dat studeren niet nodig is. Je googelt het gewoon.

Ze hebben min of meer gelijk.

Als je vroeger tv keek en iemand vroeg: 'Waar speelde hij in?'

Dan zei je: 'Hij komt me bekend voor.'

Dat was alles.

Maar als nu iemand vraagt: 'Waar zat hij in?' En iemand...

'Hij was de conciërge in Joey.'

Vanzelfsprekend.

Ik zei tegen m'n kids: 'Je kunt veel leren van Google...

maar ook heel veel niet.

Dat leer je alleen door ervaring.'

Meestal door schade en schande.

Het is niet googelbaar.

Geen idee of dat een woord is.

Ik noem het 'de levensfeiten'. Valt niet te googelen, zoals dit.

Als je naar de wc moet, in een noodsituatie...

is het niet verstandig om je broek

onderweg alvast lost te maken.

De spieren die de sluisdeuren bewaken...

zien dat als een signaal om hun post te verlaten...

en de twee seconden die je bespaard hebt...