Leonardo

‫بزرگترین اثر لئوناردو داوینیچی، ‫«لِدا و قو» هرگز پیدا نشده.

‫دلیل ناپدید شدنش، ‫هنوز یک راز باقی مونده.

‫(زمان حال)

‫انتظار یک غول رو داشتم.

.غولی که از انگشت‌هاش صاعقه میزنه

‫اونا میگن که شما بلدین ‫از جادوی سیاه استفاده کنید، استاد لئوناردو.

‫باز کنید!

‫اگر که می‌خواید به دار آویخته نشید، الان می‌تونه زمان خوبی باشه.

‫به نام پودستا درب رو باز کنید!

‫- نه! ‫- شما به جرم قتل بازداشتید!

‫«میلان»

‫دیگه درباره من چی میگن؟ ‫می‌تونی بهم بگی؟

‫- بعضیا میگن شما نابغه هستین. ‫- بعضیاا؟

‫و بقیه چی؟

‫بقیه می‌ترسن.

‫تو نظری نداری، مامور...

‫جیرالدی.

‫- جیرالدی. ‫- از این خانم برام بگو.

‫کاترینا دا کِرِمونا.

‫- دقیقا چی رو بگم؟ ‫- میگن که بحثتون شده.

‫اون چندتا از نقاشی‌هات رو سوزونده ‫و تو اون رو مسموم کردی.

‫اگه واقعا دارن همچین چیزی میگن، ‫دروغه.

چقدر اون رو می‌شناختی؟

‫خطوط صورتش رو بهتر از ‫خطوط صورت خودم به یاد داشتم.

‫اون برای تو چی بود؟

‫- عشق بود. ‫- یه معشوقه بود؟

‫تا حالا به آسمون خیره شدی؟

‫میدونی...

‫هوا رنگی نداره، نامرئیه.

‫- با این حال آسمون آبیه. ‫- بله، آبیه، که چی؟

‫یک معما مثل آسمون.

‫اون دختر برای من همچین چیزی بود.

‫(فلورانس، 16 سال جلوتر)

‫یالا، نوبت شماست. ‫تخته‌ها رو زودتر بردارید.

‫بیا، پات رو اینجا بذار.

‫چونه بره بالا.

‫کمربند رو دور کمرش بنداز. ‫آرنجت رو بشکن، بشکن.

‫- دستتون رو جمع کنید. ‫- حتما اشتباه متوجه شدم.

‫- ببخشید...آماده‌ام قربان. ‫- خوبه.

‫دستت رو ببر بالا، بالای ابروها.

‫پشت موها رو درست کنید.

‫خیلی خوبه، بیشتر روی چونه تمرکز کن، ‫حالا هیچ عضله‌ای رو حرکت نده.

‫دیانا، الهۀ‌ شکار.

‫نگهبان دنیای مردگان.

‫آلفونسو...خاکی شده، ‫رون پاش رو تمیزش کن.

‫خیلی خب، شروع می‌کنیم.

‫از سر شروع کنید و کفِ پا تموم کنید.

‫آناتومی مسیر مشخصی داره.

‫آشغاله! بالاتنه بدی رو کشیدی! ‫شبیه دوتا کیسه آرد شدن!

‫- از نو شروع کن، از نو شروع کن. ‫- اینو به من بده.

‫متشکرم.

‫- نمی‌تونم موفق بشم. ‫- از چیزی که شده راضی نیستم.

‫- وسایلت چه مشکلی داشت؟ ‫- چی؟

‫چرا نقاشی منو نکشیدی؟

‫- خیلی خسته‌ای. ‫- جانم؟

‫خسته و کوفته به نظر میای.

‫خسته...داغون.

‫بلدی دل خانم‌ها رو ببری؟ ‫تاکتیک‌هات باید عوض بشن.

‫یه زمانی بی‌عیب و نقص بودی.

‫ما هممون بی‌عیب و نقص به این دنیا اومدیم.

‫ولی کمال به آرومی از دست میره.

‫این ضربه‌های چکش هستش که ‫از ما اثر هنری می‌سازه.

‫متوجه هستی داری چی میگی ‫و چقدر حرفات عجیب غریبه؟

‫تو بیشتر عمرت خدمتکار بودی.

‫- ببخشید، چطور مگه... ‫- دست‌هات پینه بسته.

‫چربی شمع توی موهات رفته. ‫می‌تونم همه‌چیز رو ببینم.

‫- من برای یه پرتره خوشگل نیستم؟ ‫- من همچین حرفی نزدم.

‫- ولی اینطور فکر می‌کنی. ‫- نه، نه، نه. تو...

‫تو یه چیزی داری که تعریف کردنش خیلی سخته. ‫همین و بس.

‫دیگه خیلی دیره.

‫اون کارآموز اولش رو انتخاب میکنه.

‫متاسفم که به اطلاعتون برسونم، ‫اسم من اونجا نوشته شده.

‫- تو چت شده لئوناردو؟ ‫- دیاناش رو تموم نکرده.

‫اون از کمال‌گرایی بی‌پایانش فلج شده.

‫- اینجوری کارآموز اول نمیشی. ‫- دقت کردی.

‫چطوره که نور شمع از خورشید متفاوته؟

‫رنگش، شدتش فرق داره.

‫باورنکردنیه، ‫هیچوقت به ذهنم نرسیده.

‫چندین نوع نور داریم. ‫این شگفت‌انگیز نیست؟

‫بسه دیگه، داری با سوالای تموم نشدنیت ‫ما رو هم نابود می‌کنی، بخور.

‫- آره! ‫- امکان نداره.

‫- این هفتمیه! ‫- من برمیدارم.

‫خیلی ازت ممنونم، ‫بازی کردن با تو لذتبخشه.

‫- لئوناردو کجاست؟ ‫- کیه که بدونه؟ اون میره می‌چرخه!

«مترجم: «مهرداد

Sync: Michael Scofield

‫داری چی‌کار می‌کنی؟

‫- ولی چندتا طرح کشیدی؟ ‫- نه، هنوز تموم نشده.

‫- کار تو هیچوقت تموم بشو نیست. ‫- نه!

‫بی‌خیال لئوناردو. ما هممون اینجا شاگردیم.

‫چطوره؟

‫فکر می‌کنم که...

‫اینو به وروکیو نشون میدی؟

‫این اون چیزی نیست که می‌خواد، ‫متوجهی.

‫اونو به شکل دیانا نکشیدی.

‫اون لباس مسخره، ‫اون لوازم صحنه.

‫خیلی واقعیه. شبیه یه رعیت شده. ‫یک رعیت واقعی.

‫شبیه یه الهه نیست.

‫باید چیزی که می‌بینیم رو بکشیم. ‫اینو می‌بینم.

‫آره، ولی معنیش این نیست که ‫بقیه می‌خوان اون رو ببینن.

‫متاسفم.

‫نمی‌خوام که کارت رو از دست بدی.

‫- بگو ببینم. مادرت دوستت داره؟ ‫- بله. حداقل دوستم داره.

‫خوبه.

‫چون من تو رو نمی‌خوام.

‫میمون‌ها از تو با استعدادترن!

‫از کارگاهم برو بیرون! ‫برو! برو!

‫بازش کن، سریع.

‫خطوط خوبی داره. شکل خوبی داره.

‫- متشکرم. ‫- ولی...احساس نداره.

‫- چطور، قربان؟ ‫- فقط چیزی که دیدی رو کشیدی.

‫باید یاد بگیری چیزی که حس میکنی رو بکشی. ‫بهش فکر کن.

‫بدش من، یالا.

‫- داری منو مسخره می‌کنی؟ ‫- نه، استاد.

‫- طرحت کجاست؟ ‫- اون...

‫نتونستم منبع الهامم رو پیدا کنم.

‫شاید اگه شکمت پر نبود و ‫مجبور بودی توی فاضلاب بخوابی

‫زودتر منبع الهامت رو پیدا می‌کردی.

‫تا می‌تونی سریع تمیزش کن، ‫منظورم اونقدر تمیز هستش که توش غذا بخوری

‫- قربان. ‫- وای، نه.

‫- آهای...قربان؟ ‫- جوابت رو که دادم.

‫باید کار دیگه‌ای واسه من باشه.

‫- کارت رو کردی و مرخص شدی. ‫- خواهش می‌کنم.

‫می‌تونم ژست‌های خیلی زیادی بگیرم.

‫شاهدخت رومی، مریم، بلقیس، ‫هر چی که بگید، خواهش می‌کنم.

‫متاسفم. کسی تو رو اینجا نمی‌خواد.

‫تو! تقصیر توئه.

‫اونا منو نمی‌خوان، ‫تو گفتی من خسته و کوفته به نظر میام.

‫- چی گفتی؟ ‫- همین.

‫نه، نه! من جز تو به چیز دیگه‌ای فکر نمی‌کنم ‫و هنوز می‌خوام پرتره تو رو بکشم.

‫می‌خوام از اول شروع کنم، ‫می‌خوام

‫حاضرم بهت پول بدم.

‫بیا.

‫- اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- نه موقتیه.

‫- دارن کف عمارت جدیدم رو درست میکنن. ‫- عجب.

‫شوخی، تا حالا این کلمه به گوشت نخورده؟

‫- چی؟ ‫- بیا تو.

‫اومدم.

‫- اول پول. ‫- چشم.

‫- خدمت شما. ‫- خصوصی بیشتر خرج داره.

‫متشکرم.

‫بهت هشدار میدم، ‫توافق ما کاریه.

‫- یک هنرمند به یک مدل دستمزد میده، نه بیشتر ‫- نه همینه.

‫آماده‌ام.

‫اسمت چیه؟

‫- کاترینا از کرمونا ‫- کرمونا

‫من لئوناردو هستم، اهل وینچی.

‫تو خیلی زیبایی.

‫با وجود اینکه زجر کشیدی. ‫یا شایدم به همین خاطره.

‫همیشه انقدر عجیب حرف میزنی ‫یا باهاش درگیری؟

‫متوجهی، من مثل بقیه طرح نمی‌کشم.

‫- تو حتی مثل بقیه حرف نمی‌زنی. ‫- نه...نه.

‫اونا چیزی رو میکشن که دنیا می‌خواد ببینه ‫این یه ایده‌آله

‫من این رو نمی‌کشم، ‫من چیزی که می‌بینم رو می‌کشم.

‫باورم اینه که طبیعت بهترین اثر هنریه.

‫مثل یک عمل بی‌نقص آفرینش.

‫یا پرواز گنجشک‌ها، ‫یا مسیرهای پر پیچ و خم رودخونه‌ها

‫یا داستان‌هایی که توی چهره آدما می‌بینیم.

‫این چیزیه که می‌خوام به تصویر بکشم، ‫نه یک تقلید خالی. خب...

‫پس...بگو می‌خوای چه ژستی بگیرم.

‫مثل همیشه بشین.

‫پارچه، میشه یه کم از پشتت بدی بیاد پایین؟

‫خوبه؟

‫بله. حالا اگه میشه یه کم موهات رو کنار بدی.

‫- ببخشید، داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- متاسفم.

‫توی رسم کردنت... ‫دلم نمی‌خواد زخمم باشه.

‫نمی‌خوام این داستان رو برات تعریف کنم.

‫سکه‌های تو نمی‌تونن همه‌چیز رو بخرن.

‫همه بیاین! جمع بشید!

‫یالا، سریع، همه بیاید.

‫اونجا هم به صف بایستید، ‫آروم باشید، آفرین. استاد بفرمایید.

‫آقایون، سفارش هنری جدیدمون.

‫کلیسای جامع فلورانس.

‫ببینید...ناقصه.

‫چی کم داره؟

‫این صلیب رو بالاش کم داره.

‫دو و نیم متر قطر داره، ‫هیجده تُن وزن دره.

‫میره اون بالا...

‫...روی کلیسای جامع قرار می‌گیره.

‫برای شکوه ابدی پروردگارمون.

‫و البته که شکوه ابدی وروکیو میشه.

‫- ولش کن، مارکو. ‫- ازش پرسیدم هر شب کجا میره.

‫- به مسائل شخصیش اهمیت میدی؟ ‫- مشخصه که یه دختره.

‫البته که یه دختره، ابله.

‫داری چی‌کار می‌کنی؟

‫اینا رنگ‌هایی هستن ‫که برای کشیدن نقاشیت استفاده می‌کنم.

‫- از کجا آوردیشون؟ ‫- ازم نپرس.

‫کشیدن طرحم کافی نیست؟ ‫چرا نقاشی کنی؟

‫هیچی هیچوقت کافی نیست.

‫رسیدن به دست‌نیافتنی. ‫این چیزیه که ما رو جذب میکنه...

‫- شکوه واقعی. ‫- استاد.

‫لئوناردو.

‫چی باعث ناراحتیتون شده، استاد؟

‫به تو اعتراف می‌کنم.

‫ممکنه که یه کم اغراق کرده باشم.

‫وزن کره بیش از حده.

‫این اهرم می‌تونه بخش اول رو بالا ببره

‫ولی از اینجا تا اون بالا... ‫چوب‌بست نمی‌تونه وزن رو تحمل کنه.

‫همین الانشم وقتی اهرم بچرخه، ‫بالاخره میریزه.

‫اعتبار من به این بسته‌اس.