Together Free

Wij tweeën.

Twee vriendinnen, ver van huis, maar dicht bij elkaar.

Maar na deze reis wordt alles anders.

Dan wonen we op verschillende continenten. 10,000 km van elkaar af.

We willen elkaar niet kwijt. We willen onze vriendschap niet kwijt.

We willen close blijven.

Maar we weten nog niet precies hoe.

M'n moeder zei altijd al dat ik een sterke wil had.

Ik zeg dat ik gewoon van een uitdaging hou.

Met een broer en twee zussen zat er niks anders op.

Ik was niet de oudste, niet de jongste en niet de enige jongen.

Dus wie ben ik?

Welke rol heb ik dan?

Het gaf me een vrijheid die ik heb leren waarderen.

M'n grootste angst is het om niet open te staan en bekrompen te worden.

Ik probeer graag dingen uit, ook al is dat in het begin moeilijk.

In mijn leven gebeuren altijd duizend dingen tegelijk.

Buiten zijn helpt me m'n gedachten te ordenen en te focussen.

Als kind waren we altijd in de natuur als we vrij waren.

Buiten word ik altijd creatief...

raak ik geïnspireerd en kan ik het beste denken.

Ik heb de belangrijkste beslissingen in de natuur genomen, denk ik.

Ten slotte hou ik gewoon van avontuur.

Kristin leerde ik tien jaar geleden kennen...

toen ik wegging bij m'n ouders en in Hamburg ging studeren.

Ik was nieuw in de grote stad en Kristin kende alle leuke plekken.

Bij Val wist ik meteen dat we alles samen konden doen:

Nachten doorhalen, wandelen met onze honden...

avonturen beleven, rondlummelen...

of nieuwe dingen uitproberen.

Al snel werden we van huisgenoten vriendinnen...

en beste vriendinnen, en nu hebben we samen mooie herinneringen.

Tien jaar lang hebben we elkaar kracht gegeven en gesteund.

We deelden onze mooiste momenten...

en steunden elkaar op de zwaarste momenten.

Maar nu scheiden onze wegen...

en wonen we straks op verschillende continenten.

Maar voor die tijd maken we samen nog een grote reis...

gaan we op avontuur, iets doen wat voor beiden nieuw is.

We plannen een wandelvakantie van 28 dagen door de Himalaya.

We gaan via drie bergpassen en drie toppen naar Everest base camp.

Uiteindelijk vliegen we dan weer terug vanaf Lukla.

Dit wordt ons tot nu toe grootste avontuur...

dus we willen onze ervaringen vastleggen op film.

Wauw.

Ook al weten we niets van het maken van films.

Niet in mijn richting, alsjeblieft.

Ik snap het nog niet helemaal...

Zijn wij dat? - Ja, dat zijn wij.

Ik weet nog niet precies hoe je kunt zwenken met de camera...

Volgens mij heb ik 'm.

Kijk nou: Ik kan vastleggen wat de drone ziet.

OBSTAKEL

Obstacle, obstacle. - Dat zijn wij.

Te gek, zeg.

We moeten echt nog wat oefenen.

Dus nu filmen we gewoon alles.

Ondergoed...

Laat maar zien aan de camera...

Kun je de ogen van de camera even bedekken? Even wat privacy.

Wacht...

Wacht, wacht...

Oké.

Goed.

Ook wilden we op reis Engels spreken...

om onze ervaringen met veel mensen te kunnen delen.

Ziet er goed uit.

Klaar voor de reis.

Met twee vliegtuigen...

vlogen we van Duitsland naar Nepal.

WELKOM

Daarna nog een jeep-rit van tien uur met onze gidsen uit Kathmandu...

naar de voet van de Himalaya.

We beginnen onze reis in het dorpje Shivalaya.

Klaar. We zijn er.

Maar tien uur voor 200 km... - Tien uur...

Ik ruik dat ze al eten voor ons aan het maken zijn.

Yes.

Top.

De lodge is gezellig en het huisgemaakte eten smaakt heerlijk.

We kunnen niet wachten tot we morgenvroeg vertrekken.

Hoe laat staan we op?

6 uur. - 6 uur.

Om 7 uur ontbijten en om 7,30 uur weg.

Prima.

DAG 1

Zo begint ons avontuur.

Vandaag lopen we 17 kilometer van Shivalaya naar Bhandar.

Om het gebergte over te steken tussen die dorpen...

moeten we voor de middag 900 meter klimmen.

Het is onverbiddelijk.

Het pad begint meteen steil omhoog.

We leren dat maar 17% van Nepal onder de 300 meter hoogte ligt.

De rest van het land bestaat uit middel- en hooggebergten.

Het hobbelige grindpad...

dat ons gisteren naar de voet van de Himalaya bracht, eindigde in Shivalaya.

Vanaf nu kunnen we alleen te voet verder.

Daar gaan we, we klauteren via smalle paden naar boven...

zwaaien nog wat onbeholpen met onze wandelstokken...

en zijn compleet buiten adem.

Daar gaan we vandaag heen. Over de pas...

en dan helemaal naar boven.

De berg op.

En weer naar beneden.

Het pad leidt ons dwars door veel tuinen van boerderijen...

die dagen lopen van het dichtstbijzijnde dorp liggen.

Men lijkt hier zo te zien zelfvoorzienend...

en elke familie heeft een paar kippen, geiten of koeien.

De mensen zijn vriendelijk...

en nieuwsgierig naar ons, twee meiden met grote rugzakken.

Wij bewonderen het mooie landschap dat voor hen hun thuis is.

We zijn verbaasd dat veel huizen kleine winkeletalages hebben...

want we hebben al lang geen andere toeristen gezien.

Deze weg is in onze ogen een afgelegen wandelpad...

maar voor veel boeren is het de enige weg naar andere dorpen.

In deze winkeltjes en eethuisjes kun je altijd een snelle curry krijgen...

en kun je schuilen als het weer omslaat.

We moeten toegeven dat het onze reis heel aangenaam maakt...

en we verheugen ons op de verse gemberthee.

Dat schijnt het ultieme wondermiddel te zijn.

Ik moet nog wennen aan de lange wandeldagen...

en aan het steeds installeren en inpakken van de camera.

Voor het filmen lopen we stukken weg steeds twee keer.

Ik dacht redelijk in conditie te zijn, maar dit is echt wat anders.

Als je acht uur per dag wandelt met een zware rugzak...

heb je altijd wel ergens pijn, en dat drukt op m'n stemming.

Ook het Engels praten ergert me.

Ik begin me af te vragen of we niet te veel hooi op onze vork nemen.

Ik weet dat we ons geen zorgen hoeven maken, maar het valt me nu even zwaar.

Na zeven uur steile paden...

zijn we opgelucht als we de huizen van Bhandar zien.

Ik ga mezelf eens lekker wassen.

Sorry...

Wat heb je? Waarom heb jij er zo'n hekel aan om jezelf te wassen?

Dat heb ik niet, maar er is hier alleen koud water.

Ik heb niet zo gezweet als jij.

Ik... - Ik heb niet zo gezweet.

Ik wist niet dat je zo zou zweten.

Ik weet wel dat ik veel zweet...

maar ik wist niet dat het zo erg was.

Heb je genoeg gedronken? - Ik geneer me de hele tijd.

Toch voelen we ons goed en vergeten we bijna in een ander werelddeel te zijn.

Bijna.

Mijn bijnaam is Bahadu. Bahadu betekent 'sterk'.

's Avonds proberen we nog wat Nepalees te leren.

Gaaf, zeg.

Ik wil ook wel een bijnaam die 'sterk' betekent.

Dat is goed.

B, d... - Gemberthee?

Ja, bedankt.

DAG 2

We gaan verder naar Sete en dan naar Junbesi...

steeds dieper het dichte bos in.

We kennen natuurlijk rododendronstruiken...

maar zulke hoge rododendronbomen hebben we nog nooit gezien.

Het contrast tussen de donkere bomen, mossige stenen...

en de roze bloesems is onwerkelijk. We voelen ons...

zoals bij Alice in Wonderland.

Na uren wandelen door het dichte bos, ontstaat er mythische mist.

We zijn blij een simpele hut te vinden die ons onderdak biedt.

Zelfs op de meest afgelegen plekken serveert men Dal Bhat.

Het is het nationale gerecht, bestaande uit rijst, linzen en groente.

Warm en uitgerust verlaten we het Wonderland.

Het is opgeklaard en lichtvoetig lopen we verder naar Junbesi.

De laatste dagen was alles een beetje veel voor me.

Maar soms helpt het het beste om er met iemand over te praten.

Gisteren, toen we die heuvel op liepen...

en er negatieve dingen in m'n hoofd kwamen...

Misschien zelfs al eerder, ik weet niet.

Op een bepaalde manier...

verloor ik...

Ik weet niet, ik dacht opeens...

dat ik nergens goed in ben.

O nee. Welkom bij de club.

Ik ook niet.

Ik ben nergens goed in. - Weet je waarom? Ik dacht:

Oké, wandelen en lopen...

dat is nieuw voor me, ik weet niet hoe dat moet.

Dat is niet mijn expertise of zo.

En toen...

Ik dacht toen, en dan yoga.

Ik ging yoga leuk vinden en ging het doen.

Maar dat is ook niet mijn expertise.

Dus toen kreeg ik het gevoel...

dat ik niets kon.

Ik dacht niet: Waarom maak ik deze reis?

Zeker niet. Het was meer iets als...

'Is dit echt ook mijn ding?'

Zoiets...

En toen veranderde ik opeens.

Want ik ben ook goed in positief denken en alles veranderde.

Dus toen begon ik te denken:

Welnee, dit is supergaaf.

Precies. - Ik bedoel, zonder ervaring te hebben...

Ja, waanzinnig.

Nu doe je de gaafste trektocht die er is...

en een jaar geleden ging je voor het eerst met je rugzak op pad.

DAG 4

Tibetaanse gebedsvlaggen versieren Boeddhistische tempels...

veel huizen en wapperen op elke bergpas en top.