Constellation

Alice.

Nawet jeśli mnie nie ma...

zawsze jestem z tobą.

Cokolwiek się stanie,

zawsze będę na ciebie patrzeć.

Houston. Mówi Birdsong.

Oni żyją.

Musiałem zemdleć.

Oddychają.

Widzę ich oddech!

Ale byli martwi... Chryste!

Widzę ich oddech.

Oni żyją.

Oni żyją.

...zemdleć.

Oddychają.

Widzę ich oddech!

Oni żyją.

Oddychają.

Widzę ich oddech.

NOWA KONSTELACJA

Tatusiu, usiądź.

Usiądź.

Posłuchaj.

Mamusia zginęła.

Przykro mi.

Zginęła w wypadku.

Słucham?

Jej ciało jest wciąż na górze.

Spędziłaś z nią dwa dni w chatce.

Słyszałam to.

Mamusia żyje.

Tylko nie jest z nami.

Straciliśmy mamusię.

Jest też inna Alice.

To jej mamusia wróciła.

Jest inne miejsce.

Ma coś wspólnego z CAL-em.

Alice.

Mamusia jest chora psychicznie.

Cokolwiek ci powiedziała, to nieprawda.

Mamusia żyje.

Nie masz racji.

Coś jest nie tak. Obraz jest uszkodzony.

Pokaż mi.

Oskarżamy pana Calderę, że postrzelił komandora Paula Lancastera

pod adresem 60556 Lexington Avenue

o około 21.05 w poniedziałek 8 listopada 2021 roku,

a także, że zrzucił pana Iana Rogersa

z rufy SS Bernice u wybrzeży Santa Barbary

o 23.35 w niedzielę 17 października 2021 roku,

powodując jego śmierć przez utopienie.

No mów.

Pan Caldera twierdzi, że nie jest sprawcą tych czynów.

Ponadto prosi o badanie wariografem,

żeby ustalić jego tożsamość

i pamięć o tych czynach.

Chcę, żebyście porównali moje DNA

z DNA lokatora mieszkania Buda Caldery.

Ale nie zaprzecza pan, że jest Henrym Calderą.

Już chyba ustaliliśmy, że nie jestem tak zwanym Budem Calderą.

Moja sugestia jest taka,

że obaj ci panowie są jedną i tą samą osobą.

Z całym szacunkiem, nie są.

Chcę, żebyście sprawdzili, gdzie mieszka Bud Caldera

i jakie są jego okoliczności osobiste i ekonomiczne.

Mówiąc krótko, potrzebuję pomocy z ustaleniem, jak wygląda jego życie.

Proszę przeczytać to.

Nie napisałem tego.

Bóg jeden wie, ile to kosztowało.

Pewnie miliony.

Ale wzięła siekierę i kompletnie go rozjebała.

Przykro mi.

W imieniu Europejskiej Agencji Kosmicznej.

Leczy się. Zwolnimy ją z pracy.

- Naprawdę? - Tak.

Pamiętam, jak w 1964 roku

przeprowadzono pierwszy pobór astronautek.

Ukończyły właśnie badania lekarskie.

Steven Winderuss, ówczesny szef działu operacyjnego,

napisał raport o problemie kobiet w kosmosie,

i zawiłościach dopasowania nieobliczalnego psychofizjologicznego obiektu,

czyli kobiety,

do skomplikowanej maszyny, czyli statku kosmicznego.

Jest to problem, którego nigdy nie rozwiązaliśmy.

Henry, nie martwi cię to?

Nie.

Nie. Co? To nic takiego.

Mamy swoje życie.

Alice?

Co się dzieje?

Czemu jestem zamknięta?

Co ja tu robię?

Mówi pani po angielsku? Rosyjsku?

Proszę zaczekać! Halo?

Proszę wrócić!

Ma swój telefon?

Nie wiem.

Czemu nie wiesz?

Muszę z nią o czymś porozmawiać.

Przecież myślisz, że nie żyje.

Alice. Zjedz śniadanie.

- Smakuje jak gówno. - Nieprawda.

Nigdy nie jadłaś gówna.

Nie możesz widzieć się z mamą, jeśli wierzysz w te jej bzdury.

To nie jest PTSD.

To nie jest psychoza.

To nie jest schizofrenia.

Wszyscy schizofrenicy i psychotycy tak mówią.

Musze wrócić do córki.

Grasz na pianinie, prawda?

Zagraj.

W mojej chatce był pożar.

A wcześniej...

widziałam moją córkę.

Tę prawdziwą.

Nie widziałam jej od wylotu w kosmos.

Zagraj.

Jesteś matką?

Wybrałaś się z córką w podróż.

Po pożarze było z nią bardzo źle, ale już wydobrzała.

Jest ze swoim tatą.

Czułam jej zapach.

Prawdziwej Alice.

Czułam zapach mojej córki. Naprawdę.

Jeśli nie będziemy cię leczyć, uwierz mi, będzie coraz gorzej.

Dlaczego nie pozwalacie mi jej zobaczyć?

Proszę.

To moje dziecko.

To moje dziecko. Straciłam je.

Jesteś w ciąży.

Wiesz, że musimy zrobić test ciążowy, zanim przepiszemy lit.

Może być toksyczny dla płodu.

Co?

- Normalnie dalibyśmy ci... - O nie.

...1800 miligramów litu-7, żeby uspokoić twoje objawy,

ale jesteś na wczesnym etapie ciąży.

Czwarty tydzień.

Opracowaliśmy dla ciebie alternatywną terapię.

Ale musisz się jej poddać. Inaczej będziemy musieli znów użyć prądu.

Nie mogę urodzić tego dziecka. Bo jak wtedy do niej wrócę?

Proszę.

Weź te leki.

Widzę, że cierpisz.

Umiem znieść cierpienie!

To nie jest szaleństwo.

Muszę do niej wrócić. Rozumiesz? Nie mogę tutaj być.

Co to, kurwa, za krzyki?

Mamy innego gościa.

Nie zobaczysz tej osoby.

Nie da się jej wyleczyć.

Proszę, nie idź.

To ty.

Widzę płomienie...

Płomienie!

Kapsuła się pali.

40, 42.

Gorąco mi.

Świat jest na odwrót.

Tak?

Henry?

Tak.

Mówi Irena. Musimy się spotkać. To pilne.

Zna pan Iana Rogersa?

Nie wiem kto to.

Był pan na pokładzie SS Bernice ?

Nic mi o tym nie wiadomo.

Spotkał się pan z Paulem Lancasterem w swoim domu w East Hollywood?

Nie mam domu w East Hollywood,

więc się tam z nim nie spotkałem.

Kiedykolwiek się pan z nim spotkał?

Wiele razy.

Jak się poznaliście?

Nie pamiętam pierwotnych okoliczności,

ale oboje pracowaliśmy w NASA w programie ISS.

Ja jako główny technik w Laboratorium Napędu Rakietowego,

a on jako astronauta i komandor.

Zastrzelił go pan?

Nie.

Ale chyba go zabiłem.

Jak?

Wynalazłem maszynę, która spowodowała,

a może raczej umożliwiła, śmiertelny wypadek w kosmosie.

Chętnie posłuchałbym, jak grasz.

Cześć!

Ilja!

Posłali po ciebie?

Rozmawiałeś z Magnusem? Widziałeś Alice?

Rozpytywałem o tę chorobę.

Czemu nie zagrasz? Nigdy nie słyszałem, jak grasz.

To może wydawać się szalone, ale to nie jest choroba.

Słuchaj, czytałam o pracy Henry’ego.

Wiesz, gdzie jest Henry Caldera?

Co robi? Może mogłabym z nim porozmawiać.

To tak zwane wypalenie astronauty.

Poczucie oddzielenia. Paranoja.

Wrażenie, że znajome miejsca i znajomi ludzie są imitacją.

To bardzo częste.

Na szczęście wiedzą, jak to leczyć.

Co tu robisz?