Leanne Morgan: Unspeakable Things

Dames en heren: M'n moeder, Leanne Morgan.

SCHANDELIJKE DINGEN

Bedankt, lief Wilmington, North Carolina. Lieverds, bedankt.

En bedankt voor het kijken van die eerste Netflix-special.

Bedankt allemaal. Dat veranderde m'n leven.

En ik heb hem maar één keer gekeken...

omdat het als ik naar mezelf kijk, voelt alsof ik moet overgeven.

En...

En tot m'n schaamte, toen ik dat ding keek...

had ik moeten denken: dat had beter gekund...

of ik had dat moeten zeggen, had dat kunnen doen. Nee, hoor.

Het enige wat ik de hele tijd dacht toen ik ernaar keek...

was: Wanneer zijn m'n borsten...

Wanneer zijn m'n borsten zo dik geworden?

En voor jullie kerels uit North Carolina, ik heb het niet over aantrekkelijk dik.

Ik heb het over grote omaborsten.

En het voelde alsof er één die kant op ging, en één die kant.

En toen zat ik opeens in een film met Reese Witherspoon en Will Ferrell.

Inderdaad, bizar.

Zomaar opeens. Weet je wie dat regelde?

Dat slimme poppetje Reese Witherspoon.

Ze zorgde dat ik haar grote zus Gwyneth werd.

En eerlijk waar...

die Reese Witherspoon is even groot als dit glas.

En ze stond naast me in die film, die trouwfilm...

en haar hoofdje raakte me hier.

Toen ik de film zag, dacht ik: haar hoofd is even groot als deze borst.

De opnames waren in Atlanta, twee maanden lang, en het was leuk.

Het was alsof ik op zomerkamp was. Echt waar.

Maar ik was doodsbang.

Voor ik erheen ging, dacht ik dat ik gordelroos zou krijgen.

Ik was doodsbang.

En ik dacht: Ik val vast af.

Omdat ik doodsbang ben, en ik vast elke dag hevige diarree heb.

En toen dacht ik: al die mensjes in Hollywood zijn zo klein.

Iedereen is broos en ieniemienie.

De mannen hebben grote hoofden en kleine beentjes, ooit gezien?

Denk aan Tom Cruise. Groot hoofd, kleine beentjes.

En ik dacht: Die Hollywoodmensjes krijgen vast geen eten tijdens het filmen.

Dat is goed voor me, twee maanden lang zonder eten.

Maar dat gebeurt dus niet.

Er bestaat zoiets als crafty, catering.

En die lieve mensen koken de hele dag op een filmset.

En het valt onder een vakbond...

dus ze moeten je elke tweeënhalf tot drie uur een warme maaltijd geven.

Reese heeft het niet opgegeten.

Maar ik wel.

Weet je wat het is met films?

Je zit overdag tijden lang te wachten tot ze je roepen, en je raakt verveeld.

Dan riep er een lief ventje: 'Empanada's', en dan rende ik zo hard als ik kon.

Ik droeg de hele film dezelfde schoenen...

met een sleehak, en een riempje rond de enkel.

En na die twee maanden...

moesten die lieve kledingmensen een extra gaatje in m'n riempje prikken.

Omdat ik gigantisch veel vocht vasthield.

Kijk die fijne mannen toch eens, die in Wilmington, North Carolina wonen.

Echt heel lief. Jullie hadden thuis honkbal kunnen kijken.

Maar nu moet je mij horen praten over m'n dikke borst en m'n vocht.

Als ik nog tijd heb, vertel ik over m'n zuurbranden.

Ik weet het nog niet, gewoon afwachten, jongens.

Oké, ik was dol op iedereen op die filmset...

met name op de haar- en visagiemensen, allemaal lokale mensen uit Atlanta.

Steeds als ik de trailer inkwam, zeiden ze:

'Leanne, laat ons je meenemen naar een historische plek in Atlanta.

Die moet je één keer in je leven hebben gezien. Laat ons je meenemen.'

Ik dacht: Oké. Ik hou wel van geschiedenis.

Ze wilden me meenemen...

naar de Clermont Lounge.

Is hier iemand die het kent?

Laten we alle andere onschuldige, lieve, dierbare mensen...

wat dat voor Sodom en Gomorra is.

Het is in het Clermont Hotel, en dat is dus een historisch hotel.

Ze hebben het roze geverfd, en een verblijf daar is duur.

In de bar op het dak maken de jonge mensen hun Instagram-foto's en posten ze.

In het hotel zelf is een restaurant, een bar en een koffiebar.

En beneden in de kelder...

in een donker, zwart gat...

zit de Clermont Lounge. En dat...

is een stripclub.

Toen ik dat ontdekte, zei ik: Sorry, ik heb de Heilige Geest in me.'

Juist. Ik wilde niet naar die rotzooi.

Ze zeiden: 'Vertrouw op ons, Leanne, het is niet wat je denkt.'

Het enige wat ik weet van een stripclub...

Er was er een in Knoxville, Tennessee, die zat daar langs de snelweg...

en heette The Catch.

M'n kindjes dachten dat het een Mexicaans restaurant was.

En ik heb ook films gezien.

Met strippers en professionele atleten, en lampen en palen en dat soort dingen.

Dit was heel anders.

Dit was meer een rariteitenmuseum.

Ik had geen idee, en ze smeekten me om te gaan.

Ik was van slag en vroeg m'n middelste kind, Maggie:

'Denk je dat als ik daarheen ga, ik de aanwezigheid van Satan zal voelen?'

En ze zei: 'Ja, dat denk ik wel, meid.'

En ik zei tegen m'n jongste...

die gefascineerd is door zonde:

'Denk je dat ik Satan zal voelen?' Ze zei: 'Nee, ik denk het niet.'

Ze weten allebei dat ik erg gevoelig ben. Ik heb Satan gevoeld...

op Bourbon Street...

New Orleans. Volgens mij woont hij daar fulltime.

En ook twee keer in Las Vegas.

Dus ze bleven me smeken me om te gaan.

Dus we gingen een donkere trap af, een gat in.

Beneden stonden grote mannen die zeiden: 'Alleen contant.

Als je je mobiel gebruikt, slaan we je er mee dood.'

Dat zeiden ze niet, maar zo voelde het wel.

De visagisten zeiden: 'Dit levert je nieuw materiaal op.'

Als iemand dat zegt, weet ik dat er wat traumatisch zal gebeuren.

Oké, dus we gingen de kelder van dat hotel in. Echt een kelder.

En waren geen lampen, palen, niets van dat al.

Er was een klein podium...

de bar was eromheen gebouwd en er was een laag plafond.

Dus alle vrouwen die daar dansen en meer dan anderhalve meter lang zijn...

moeten zo dansen.

We gingen naar binnen...

En zo deden de visagisten me na. Ik hield m'n tasje vast en keek zo:

Toen ik er even was, besefte ik dat er mensen zijn die er graag komen.

Allereerst lieve homoseksuele mannen.

Lieve, schattige, homoseksuele mannen.

En ik weet niet of het komt omdat... Hoi.

Ik weet niet of het is omdat jullie graag anderen aanmoedigen...

Snap je? Volgens mij wel, pop.

Oké. En vrouwengroepen. Vrouwengroepen gaan ook.

Klinkt als een bijbelgroep, is het niet.

Het zijn meiden met cowboyhoeden en boa's op vrijgezellenfeesten en verjaardagen...

Dat soort meiden.

En seriemoordenaars ook.

Seriemoordenaars gaan ook graag.

Ik weet dat ik een seriemoordenaar recht aan heb gekeken.

De eerste vrouw die kwam dansen was minstens 70 jaar oud.

Voordat ik over ze begin, ik bespot vrouwen die de kost willen verdienen niet.

Daar verdiende niemand geld, oké? Niemand.

Dit ging niet om het geld.

En het was lief dat ze iedereen lieten meedoen.

Maar goed...

dat vrouwtje kwam het podium op met zulke hoge pumps aan...

maar haar voetjes waren zo lang en verdronken in die grote pumps.

Toen er meer mensen waren geweest, dacht ik: Niemands schoenen passen.

Iedereen gleed in het rond, dansend in hun schoenen.

Ik dacht: Er ligt vast achter een stapel schoenen.

En ze zeggen: 'Doe een paar schoenen aan voor je gaat staan dansen.'

Maar dit vrouwtje had een spijkershort en een tanktop aan...

en daar danste ze in.

Het zag eruit als wat je zou dragen op zaterdagochtend in de discount.

Zo zag het eruit.

Iemand die denkt: ik heb alleen wat Dr Pepper Light nodig...

en een paar blikjes Hormel Chilisaus.

De tweede vrouw die optrad was een jong meisje.

Ik denk dat ze rond de 30 was.

Ze had blond krulhaar en een zwarte bril met hoornen montuur.

Ze was erg enthousiast. Ze kwam op, en ging van:

Ik dacht: Op wie lijkt ze?

O, juf Frizzle van de Magic School Bus.

Op PBS was dat. M'n kinderen vonden het geweldig.

En dat kleine ding danste met als patriottisch thema 4 juli...

in een rood-wit-blauwe beha en slipje.

En ik moet jullie zeggen dat die wat groezelig waren.

En als moeder...

kon ik alleen denken toen die meid aan het dansen was:

kon ik die beha en dat slipje maar meenemen...

en ze vannacht laten weken in groene zeep.

Daar kun je alles mee.

Dol op die zeep.

Ik dacht: Kon ik maar een Tupperwarebakje met zo veel groene zeep erin...

vullen met water, en die beha en dat slipje een nachtje laten weken.

Inderdaad.

Ach, mensen.

Bedankt.

Bedankt. Ik doe graag de was.

Oké.

Maar die avond dacht ik twee dingen toen ik vertrok. Echt waar.

Als eerste: Als het echt slecht gaat...

Als het echt slecht gaat...

denk ik dat ik daar de ster zou kunnen zijn. Echt.

Echt waar.

Bedankt.

Ik ben lang, ik moet vanuit de heup buigen.

Het tweede wat ik dacht, was dat Satan er niet was.

Volgens mij niet, volgens mij dacht hij: Laat maar.

Oké, ik zal jullie vertellen dat na m'n eerste Netflix-special...

m'n team zei: 'Waar wil je nieuwe dingen schrijven?

We sturen je naar Zuid-Californië, zonnig Zuid-Californië.

Ver weg van de winter in Tennessee.' Dus ik zei: 'Oké.'

Dat was in januari 2023.

Dat weten jullie niet meer, want jullie Californische lieverds...

hebben zo veel meegemaakt met het weer en zo...

maar het regende echt ongelooflijk veel.

Zo veel was er in decennia niet gevallen. En ze noemden het bijbels.

En dus belde m'n reisbureau op de dag dat we zouden vliegen:

'Een bijbelse storm teistert Zuid-Californië.

Je komt er nooit.'

En ze stuurde me een artikel met het woord 'ark' erin. En ik dacht...

Maar m'n jongste en ik gingen erheen, en landden, en alles was in orde.

Zo veel regen was het helemaal niet. Ze zijn het gewoon niet gewend daar.

Of ze nou geen drainagesystemen hebben...

maar ze renden allemaal over straat met hun beha over hun kleren.

Maar we kwamen goed over, en de jongste was mee.

Ze is nu backstage, ze is m'n visagiste. Fulltime.

Bedankt.

Maar goed, goddank dat ze mee was...