Chasing Happiness

இதற்குள் நாம் செல்வதற்கு முன்…

ஜோனாஸ் சகோதரர்கள் வேலை செய்த வழிகள் பற்றி...

நாம் பேச நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன என நினைக்கிறேன்.

நாங்கள் மூவரும் எவ்வாறு உணர்ந்தோம் என்பதைப் பற்றி…

எல்லாம் எப்படி இருந்திருக்க வேண்டும் என நாங்கள் நினைத்ததைப் பற்றி.

மற்றும் ஏந்த நிமிடம் வேண்டுமானாலும் அனைத்தும் சென்றுவிடும்...

என்னும் பயத்தைப்பற்றி…

இதை சரியாகச் செய்வதற்கு…

அனைவரும் வசதியாக உள்ளனரா என பார்க்க வேண்டும்…

சகோதரர்களாக இருப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

ஏய்.

ஏய்.

- அது நல்லது. - ஏய்!

- எப்படி இருக்கிறாய்? - நலமாக இருக்கிறேன்.

மற்றும் ரோஜா கண்ணாடிகள் மூலம் அனைத்தையும் பார்ப்பதை நிறுத்த வேண்டும்.

அதைப் பற்றி வெளிப்படையாக பேச வேண்டும்.

ஆம்.

சில விஷயங்கள் வேலை செய்யாது.

எது போன்றது?

எனக்கு தெரியாது நான் இன்னும் கண்டறியவில்லை.

வெளிப்படையாக பேசலாம் மீண்டும் பயிற்சி செய்வதற்கு பதிலாக,

“இப்படி தான் இருக்கப் போகிறது.”

ஆம், நீ என்ன சொல்கிறாய்? எனக்குப் புரியவில்லை.

பாடல் தொகுப்பை செய்வது...

- நான் அதைச் செய்வேன் என நீ கூறுகிறாய். - ஆம்,

- ஆம், நான் உன்னை அதை தான் கேட்கிறேன். - ஆம், மன்னியும்.

நான் சிறிது சோர்வுற்றுள்ளேன். முயற்சிக்கிறேன்.

நீ மோதுவதற்கு தயாரக இல்லை என நினைக்கிறேன்.

- அது பரவாயில்லை தான் ஆனால்— - இல்லை, இல்லை, இல்லவே இல்லை.

நான் இல்லை. இல்லவே இல்லை.

தொடங்கு.

சண்டையிடு!

நியூஜெர்சீ

சிட்னீ, ஆஸ்திரேலியா ஜூன், 2018

முன்பு என்னை ஒருவர் கேட்டார்...

உனது வாழ்க்கையில் யாருடனாவது அல்லது எதனுடவனாவது

ஏதேனும் முடிவு பெறாத பிரச்சனை உள்ளதா என….

சாகும் முன் அதை சரி செய்ய எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு இருந்தால்…

- வணக்கம் - என்ன, நண்பா?

என்ன, நண்பா?

- உன்னை நேசிக்கிறேன். - நானும் தான்.

- உன் பிரிவு வாட்டியது. - ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வருக.

எனக்கு ஒரு காபி மற்றும் மிமோசா போதும்.

சரி. நாங்கள் உனக்கு தருகிறோம்.

நாங்கள் ஒன்றாக நேரம் செலவழித்து கிட்டதட்ட ஆறு வருடங்கள் ஆகின்றன…

நாங்கள் மூவர் மட்டும்…

சகோதரர்களாக.

ஐயோ கடவுளே!

எப்படி அமெரிக்காவை விட்டு வெளியேறினார்கள்? அது ஈர்ப்பானது.

அது வியக்கதக்கது என தெரியும்.

பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சி.

- நீ அதிர்ச்சியுற்றாய். - ஆம் இது அதிர்ச்சி தான்.

- ஆம். - அதிர்ச்சியானேன்.

நான் நிகழ்ச்சி முடிந்தவுடன் வந்துவிட்டேன்.

சேர்ந்து முன் செல்வதற்கு…

நாம் நம் கடந்தகாலத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.

ஓஸூக்கு வரவேற்கிறோம், கெவ்.

- ஆஸ்திரேலியா இதைப் பற்றிதான். - ஆம். வரவேற்கிறோம்.

- நான் வந்தது மகிழ்ச்சி. - மகிழ்ச்சி.

இங்கு இருக்க உனக்குப் பிடித்ததா, ஜோ?

அது தெரிகிறது என நினைக்கிறேன்.

இதை எனது இரண்டாவது வீடு என அழைக்க நான் மிகவும் அதிஷ்டசாலி என நினைக்கிறேன்.

இது எப்படி நடந்தது என நான் அடிக்கடி நினைப்பேன்.

என்ன?

எல்லாமே. நாம்.

நாம் கடந்துவந்த இந்த சூழ்நிலைகளை எத்தனைப் பேர்...

கடக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களால் ஒரே அறையில் இருக்க முடியாது என...

உனக்குத் தெரியுமா?

அதாவது, நாம்... நாம்…

- ஜெர்சீயை விட்டு வெளியே இருக்ககூடாது. - இல்லை.

நான் சொல்வது உனக்கு புரியுதா?

ஜோனாஸ் குடும்பத்திற்கு உங்களை வரவேற்கிரோம்...

தயாரா?

ஜோனாஸ் குடும்பத்திற்கு உங்களை வரவேற்கிரோம் இதுதான் எங்களது வாழ்க்கை.

செப்டம்பர் 16,1992.

இதோ வருகிறோம்.

வணக்கம்!

ஆரம்பத்தில் இருந்து, நானும் என் சகோதரர்களும்…

நெருக்கமாகவே இருந்தோம்.

வாருங்கள் அப்பா. ஒரு குழந்தை உள்ளது.

எல்லாவற்றையும் சேர்ந்து செய்ய மகிழ்ச்சியுற்றோம்.

மல்யுத்தம்…

விளையாட்டுக்கள்.

அனைத்து விடுமுறைகளும்.

நிறைய நேரம் சுற்றித்திரிந்தோம்.

நான் நிறைய குடும்ப உறவினர்களுடன் வளரவில்லை.

அங்கு எனது பெற்றோரின் நண்பர்கள், இசையமைப்பாளர்கள்,

பாடகர்கள், அவர்களுக்கு தெரிந்தவர்கள் இருந்தார்கள்.

அது மட்டும் அல்லாமல்…

நாங்கள் மட்டும் தான்.

நாங்கள் மிகவும் நெருக்கமான குடும்பம். ஒருவருக்கு ஒருவர் நல்ல நண்பர்கள் ஆனோம்.

அந்த குறியீட்டில் நிறுத்து!

சிறு வயதில் இருந்தே…. அது ஒரு வான் ட்ரோப் குடும்பம் போல.

என்ன செய்கிறாய்? வெளியேச் செல்.

இசை எப்பொழுதுமே இருந்தது.

நீ அந்த கிட்டாரை வாசிக்கிறாய்.

வாசிக்க எங்கு கற்றாய், நிகோலஸ்?

எங்கள் வீட்டில் “சாப்பிடும் போது பாடக்கூடாது” என்பது இல்லை.

சாப்பிடும் போதும் பாட ஊக்கப்படுத்தப்பட்டோம்.

இது எனது பேரனின் மேடை.

மிகவும் திறமைசாலி. அவனிடம் பியானோ இருந்தது.

அவன் கிட்டார் வைத்திருந்தான். அந்த கிட்டாரைப் பார், நணபா.

மேலும் அவன் எங்கே?

நிக்கிற்கு மூன்று வயது, அவன் நடந்து வந்தான்.

…மேடைக்கு நிகோலஸை கொண்டு வா!

அவன் தவறாக இசைத்தான்.

கெவின் ஜோனாஸ் தந்தை

அவன் சென்றான்...

அவனே திரும்பிச் சென்றான்.

நடக்கத் தொடங்கினான்…

அவன் சிரித்தான்.

தொடர்ந்து நடந்தான்.

திரும்பி என் மனைவியைப் பார்த்து சிரித்தேன், பிறகு…

“நீ அதை பார்த்தாயா?” என கேட்டேன்.

நாங்கள் அவனது அறைக்கு உடனடியாகச் சென்று….

தாலாட்டுகளை எடுத்துவிட்டு,

தூக்கி எறிந்தோம்.

ஸ்டீவ் வண்டரின் டெஃபினிடிவ் தொகுப்புகளை வைத்தோம்.

என் அம்மாவுடன் நியூ ஜெர்ச்செயில் முடி வெட்டும் கடையில் இருந்தது ஞாபகம் உள்ளது.

எனக்கு ஆறு வயது.

சும்மா பாடிக்கொண்டு இருந்தேன்.

என் அம்மா அருகில் இருந்த பெண்மணி,

“எனது மகன் இப்பொழுது பிரோட்வேயில் லெஸ் மிஸ் செய்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

உன் மகனும் அதை செய்யலாம்” என்றார்.

நிக் என்னைப் பார்த்து “அம்மா, நான் பிரோட்வேக்கு போகப் போகிறேன்” என்றான்.

டென்னிஸ் ஜோனாஸ் தாய்

பிறகு எந்த நிகழ்ச்கியில் இருக்க போகிறான் என கூறினான்.

“யார் இந்த பையன்?” என்பது போல எனக்கு இருந்தது.

நான் கிறிஸ்துமஸ் பாடல் குழு -வில் பங்கேற்றேன்,

வேலை செய்யத் துவங்கினேன்.

கிறிஸ்துமஸ் பாடல் குழு

அது தான் நான் முதல் முறை சொந்தம் போல உணர்ந்தேன்.

கிறிஸ்துமஸ் பாடல் குழு

ஏனீ துப்பாக்கியை எடு

அவன் தான் முதலில் முயற்சித்தான்,

மக்கள் முன் பாட முடியும் என்ற தைரியம் அவனுக்கு இருந்தது

அவனுக்கு இயற்கையாக இருந்தது.

என்னைப் போல பாடவும் ஆடவும் விரும்பியவர்களுடன் இருக்க எனக்கு பிடித்தது

எல்லா பெரியோர்களும் இரக்கத்துடன் இருந்தனர்

நான் பலவாரானவர்களைச் சந்தித்தேன்.

லெஸ் மிசரேபில்ஸ்

நான் சிறிது பொறாமை கொண்டேன் என நினைக்கிறேன்…

ஏதோ ஒரு பொறாமை.

சகோதரர்களாக எப்பொழுதுமே போட்டி இருந்தது.

அதாவது, அது இயற்கையானது.

யார் அதிக குட்டிகரனம் அடிப்பது...

யாரால் நன்றாக பாட முடியும் என்பதில் போட்டி.

நிக் மேடையின் மீது கவனத்தை ஈர்ப்பதைக் கண்டு...

நானும் என் பெற்றோரிடம் போட்டியிட விரும்புகிறேன் என கூறியது நினைவுள்ளது.

ஜோசஃப்! என்ன செய்கிறாய்?

அவன் மிகவும் நகைச்சுவை உடையவனாக மாறினான்.

எப்பொழுதுமே.

என்ன? இரு, இரு, இரு. இரு, இரு, இரு, இரு.

ஜோ ஒரு விளையாட்டு பையன்.

ஓய்! சரி! கடவுளே!

நான் நகைச்சுவை நடிகனாக விரும்பினேன்.

கண்டிப்பாக அடிதளத்தில் பயிற்சி செய்தேன்.

இதோ ஜோசஃப் ஜோனாஸ்.

சும்மா நிகழ்ச்சிகளை இரவில் சொல்லி பார்த்தது எனக்கு நினைவுள்ளது.

அவன் நிகலோடியனின் ஆல் தட் நிகழ்ச்சியில் இருக்க விரும்பினான்.

எனது முதல் நிகழ்ச்சி ஆலிவர். அது ஒரு ஆப்-பிரோட்வே தயாரிப்பு.

ஒரு பாடகனாக நிஜமாகவே உருவாகினேன்.

லா பஹோமே 2002

மேடையில் இருந்து பதில்களைக் கேட்பது, மகிழ்ச்சி அளித்தது.

அது தான் என் இடம் என்பது எனக்கு புரிந்தது.

வெல்வெட்டீன் முயல்

நடிக்க தொடங்கு.

“76 ட்ரோம்போன்ஸ்.”

நான் வளரும் பொழுது வினோதமான பயிற்சிகளைச் செய்தேன்.

ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ், கோல் தாண்டுதல், மந்திரம் எதுவாக இருந்தாலும்.

சிறப்பு!

இளைஞர்கள் அதைச் சிறப்பாக நினைக்கவே இல்லை.

மற்றும் எங்களிடம் பணமும் இல்லை.

எனது உடைகளும் அப்படிதான்.

நான் ஒரு பலிகடா ஆனேன்.

அந்த வயதில் குழந்தைகள் இரக்கமற்றவர்கள்.

என்னை இழிவுப்படுத்தினர்,

பல இழிவான பெயர்கள் சொல்லி அழைத்தனர்.

அது என்னை காயப்படுத்தியது, நான் பள்ளியில் இருந்து திரும்பி வந்து,

என் பெற்றோரிடம் அழுவேன்.

ஆனால் கடினமாக இருந்தது என்னவென்றால்..

எனக்கான இடத்தை நான் கண்டுப்பிடிப்பேன் என நான் நினைக்கவேயில்லை.

எனக்கு பிடித்தவை இருந்தும்,

எதனுடனும் தொடர்பு இல்லாதது போல உணர்ந்தேன்.

ஆனால் நான் வேறு வாய்ப்புகள் கண்டேன்.

ஈ-பிரைன் இசை குறுவட்டில் பாடல் போன்ற நிறைய வாய்ப்புகள் இருந்தன!

கெவின் விளம்பரங்களில் நடிக்கத் தொடங்கினேன்.

எனக்கு உடனே வாய்ப்புகள் வந்தன.

அவர்களது திறமைகள் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திய அந்த காலம்,

ஒரு அருமையான காலம்.

ஜோ, நிக் பிரோட்வே நிகழ்ச்சியில் மற்றும் கெவின் விளம்பரங்களில் நடித்தான்.

நியூயார்க்கில் இருந்து 45நிமிட தொலைவில் வாழ்ந்தோம்

அம்மா ஃப்ரங்கியை பெற்றெடுத்தபின் என்னை பெரும்பாலும் நகரத்திற்கு விரட்டுவார்கள்.

வண்டியில் மணிக்கணக்காகச் செல்வேன்.

வாரத்தின் ஏழு நாட்களும்.

சற்று அதிகமாக.

குறிப்பாக ஒரு பிறந்த குழந்தையுடன்.

சிலமுறை என் தந்தை வேலை மாற்றம் செய்வார்.

ஓரிரவு வீட்டிற்கு வரும்போது...

“ஏதேனும் எழுத முயற்சி செய்”, என கூறினார்.