Let's go KAIKIGUMI (レッツゴー怪奇組)

เป็นหวัดซะแล้วหมอนี่

หัวหน้า หมอนั่นมาเล่นด้วยไม่ได้ ไม่เบื่อบ้างเหรอ

ก็ไม่นะ

วันก่อนเพิ่งเล่นกันที่ทะเลไปเต็มคราบเลย

ฉันถึงได้เป็นหวัดไงเล่า

พวกเธอสองคนออกไปเลยนะ

คิดไม่ผิดจริงๆ ที่หาบ่อน้ำเก่าๆ แถวบ้านพวกนั้นไว้

ทีนี้จะไปจะมาแถวนี้ ก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยแล้ว

แก ออกมาได้แล้ว

ลากผมมาด้วยทำไมเนี่ย

ผมไม่อยากเจอหัวหน้าด้วยซ้ำ

ใครบอกว่าจะให้แกเจอยัยนั่น

งั้นพาผมมาทำไมล่ะ คุณชูราโกะมาคนเดียวก็ได้นี่นา

ถ้าทำแบบนั้นได้ก็ทำไปแล้ว

งั้นฉันจะลองไปคนเดียวละ

แม่จ๋า

บนโลกนี้มีตำนานเรื่องเล่าพิศวงมากมาย ทั้งเรื่องปีศาจ ทั้งวิญญาณ

ทั้งหมดเรียกรวมๆ ว่าเรื่องผี

แต่รู้ไหมว่าเบื้องหลังเรื่องพวกนั้น มีองค์กรหนึ่งอยู่

ที่มีขึ้นเพื่อทำให้ผู้คนหวาดกลัวและแตกตื่น

ชื่อของมันคือ… ชื่อของมันคือ… ชื่อของมันคือ…

ไคคิกุมิ

คะ… คุณชูราโกะ

เมื่อกี้มันอะไรน่ะ

เพราะฉันเป็นแบบนี้ไง

พออยู่คนเดียวทีไร ฉันจะกลัวเหมือนลูกแมวหลงทางทุกที

ถึงขนาดเดินไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้แล้วเนี่ย

เพราะงั้นแกมีหน้าที่ทำให้ฉัน ไม่รู้สึกเหมือนลูกแมวหลงทาง เข้าใจไหม

อย่างกับเด็กออกไปซื้อของคนเดียวครั้งแรกเลย

ว่าแต่ คุณชูราโกะ

แทนที่จะเล่นงานหัวหน้า ไม่ลองหาทางแก้คำสาปเด็กนี่ก่อนเหรอ

ถ้าแก้เองได้ ฉันแก้ไปนานแล้วสิ เจ้าทึ่ม

ยัยนั่นกล้าดียังไง ขังฉันไว้ในร่างน่ารังเกียจแบบนี้

โอ๊ะ

ชูราโกะนี่

แกเป็นใคร ไอ้เปี๊ยก

ตัวเองก็เปี๊ยกเหมือนกันแหละ

ฉันเป็นตุ๊กตาของหัวหน้านะ

ว่าไงนะ เป็นตุ๊กตางั้นเหยอ

เดี๋ยวสิ มาเล่นกับเค้าก่อน

ไม่เอาอะ ฉันเกลียดเด็ก

รอด้วย

นี่ๆ

จะไปไหนเหรอ

ตื๊อจริงๆ เลยแฮะ

ก็บอกไปหยกๆ ว่าฉันเกลียดเด็ก

ใครเป็นเด็กไม่ทราบยะ

บ้าเอ๊ย ร่างกายขยับไปเองอีกแล้ว

เมื่อกี้กลายเป็นอีแก่ในพริบตาเลยนะ

จริงสิ หัวหน้าเคยบอกไว้นี่นา

ว่าเธอตัวหดเพราะคำสาป ที่อยู่ในของสะสมของหัวหน้าคนก่อน

คำสาปที่ทำให้ฉันเป็นเด็กโข่งนี่ เป็นฝีมือหัวหน้าคนก่อนเหรอ

อ้าว ไม่รู้หรอกเหรอ

ในบรรดาวิญญาณมนุษย์ชั่วร้าย ที่หัวหน้าคนก่อนผนึกเอาไว้

เจ้านั่นเกิดจากพวกวิญญาณตัวแสบเป็นพิเศษ หลายๆ ดวงมารวมกัน

ฉันถึงแก้คำสาปบ้าๆ นี่ไม่ได้สินะ

ถ้างั้น จะบอกอะไรให้…

หา

เดิมทีฉันก็เป็นตุ๊กตาของหัวหน้าคนก่อน

แต่เพราะฉันก่อเรื่องนิดหน่อย เขาเลยจับฉันผนึกไว้ในนี้

ตอนนั้น ฉันเลยแอบขโมยของเขา มาชิ้นหนึ่งเพื่อเอาคืน

"วิธีรับมือวิญญาณชั่วร้าย เมื่อเผลอปลดผนึกออกมา"

ตอนแรกนึกว่าขโมยของไร้ประโยชน์มาซะอีก

แต่ดูเหมือนคู่มือนี่จะมีค่ามาก ในการรับมือกับพวกของอันตราย

เอามานี่นะ

ฉันไม่มีเหตุผลต้องให้เธอซะหน่อย

คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ

ตามมันไปเลย ดอพเพล ดอพเพล

เวลาแบบนี้ ไอ้บ้านั่นไปไหนแล้ว

ซวยแล้ว แบบนี้ก็แปลว่า…

ตอนนี้ฉันหลงอยู่ตัวคนเดียว

อะไรอีกล่ะ คิดจะใช้มารยา ร้องไห้ให้ฉันใจอ่อนเหรอ

เฮ้อ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงเกลียดเด็ก

หืม

อะไรเนี่ย

โอ๊ย

หือ

เธอ ทำอะไรน่ะ…

อะไยเหยอ

ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ตุ๊กตาตัวน้อย

แต่อยากมาเล่นด้วยกันไหม

บอกให้ออกไปไง

ถ้าว่างขนาดนี้ ก็ไปเดินเล่นกับเจ้าตุ๊กตาโน่น

หัวหน้า…

หัวขาดแล้ว…

ดูออกนะว่าพยายามกลั้นกรี๊ดสุดชีวิต

แต่เดี๋ยวเส้นเลือดแตกเอานะ

ฉันเผลอประมาทเจ้าเด็กนั่น

ชูราโกะเหรอ ยังตัวกะเปี๊ยกอยู่ไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้อาจกลับร่างเดิมแล้วก็ได้

อย่ามานั่งทับตัวฉันสิ

ในที่สุดก็ได้มาแล้ว

คู่มือ "วิธีรับมือ" กลายมาเป็นของฉันแล้ว

ทีนี้ฉันก็จะยึดไคคิกุมิได้สักที

แล้วสร้างโลกที่มนุษย์ถูกความหวาดกลัวครอบงำ

ยุคของท่านชูราโกะมาถึงแล้ว

ตาล้าหรือไงนะ ทำไมอ่านตัวหนังสือไม่ค่อยออกเลย

ไม่สิ เดี๋ยวนะ

มองเห็นตัวหนังสือชัดเจนดี

แค่ดันกลายเป็นคนอ่านหนังสือไม่ออกไปซะแล้ว

ไอ้หัวหน้าเฮงซวยคนก่อนนั่น…

ใส่รูปประกอบไว้บ้างมันจะตายหรือไง

ทำของทั้งที ก็หัดออกแบบให้ทุกคนใช้ได้หน่อยสิ

อะไรน่ะ เศษกระดาษเหรอ

ว่าแต่คุณชูราโกะหายไปไหนของเขาแล้ว

ฉันไม่รับผิดชอบด้วยหรอกนะเว้ย

หนูน้อยจ๊ะ ชื่ออะไรจ๊ะ

รู้ไหมว่าบ้านอยู่ไหน

ถูกตำรวจพบเข้าซะงั้น

(หู ผู้อำนวยการโรงพยาบาล)

บอกว่าได้ยินเสียงในหูเหรอ

ครับ

เป็นเพราะผมกลั้นเสียงกรี๊ดไว้ ตอนเป็นหวัดหนักหรือเปล่าครับ

แล้วทำแบบนั้นไปทำไมล่ะ

ดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติเป็นพิเศษนะ

แล้วเรื่องที่เกิดกับผมเมื่อวาน จะอธิบายว่าไงล่ะครับ

ผมได้ยินเสียง "บรื๋อ" ดังชัดข้างหูเลยนะ

ได้ยินตอนนอนอยู่หรือเปล่า

อาจมีอะไรบางอย่างในห้อง ที่ทำให้เกิดเสียงนั้นก็ได้นะ

หา

"อะไรบางอย่าง" นี่อะไรเหรอครับ

ก็แบบว่า

ผีอะไรทำนองนั้น

เบาเสียงหน่อย ที่นี่โรงพยาบาลนะ

ขอโทษครับ

เอาเป็นว่าตอนนี้ คอยดูอาการไปก่อนแล้วกัน

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ก็ค่อยกลับมานะ

ครับ

เมื่อคืนมันก็ออกมาด้วยนะ

เฮ้ย

ถ้าเห็นแล้ว ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่เมื่อคืน

ก็นายหลับอยู่นี่

แล้วเป็นผีแบบไหนเหรอ

ก็เอ่อ…

มันตัวอะไรนะ

ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายถาม

มันมีส่วนยาวๆ เหมือนแท่งอยู่ตรงนี้

วาดเลยกระดาษแล้ว

ประมาณนี้แหละ

ยังไม่ได้บอกสินะว่าห้องนี้ฉันเช่าเขาอยู่

แล้วฉันก็ดูไม่ออกด้วยว่านี่มันตัวอะไร

คืนนี้อาจออกมาอีกก็ได้

คราวนี้ลองดูเองแล้วกัน

มันคือเพลาใบพัดกลวงแบบน้ำหนักเบาไงล่ะ

อย่างนี้นี่เอง

เสียงที่ได้ยิน ก็แค่เสียงลมสะท้อนในท่อกลวงสินะ…

นั่นมันอะไรน่ะ

อะไหล่รถโกคาร์ต

นึกว่าเครื่องทรมานซะอีก

แล้วทำไมของแบบนี้ถึงกลายเป็นผีได้ล่ะ

นายไปใช้ชีวิตแบบไหนมาเนี่ย

จะไปรู้เรอะ

ตอนนี้ฉันนึกอะไรไม่ออกสักอย่าง

ในเมื่อเป็นของเล่น ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันแล้วกัน

-อือ -คุยกับมันรู้เรื่องเหรอ

ก็ประมาณนั้น

หือ ชั้นหนังสือเหรอ

มีอะไรตกอยู่ข้างหลัง

หนวกหูน่า

ดูเหมือนนั่นจะเป็นต้นเหตุนะ

หรือว่ามันอยู่ข้างหลังนั่นมาตลอดเลยหรือเปล่า

ฉันใช้ชั้นหนังสือที่ผู้เช่าคนก่อนทิ้งไว้ต่อเลยน่ะ

-เฮ้ย -อะไร

ถ้าไม่ย้ายชั้น ก็หยิบของที่ตกอยู่ไม่ได้สิ

ก็บอกไปหยกๆ ว่าห้องนี้ฉันเช่าอยู่

ระวังเสื่อทาทามิกว่านี้หน่อยเซ่

เธอแรงเยอะอย่างกับกอริลลา ทำไมไม่ยกย้ายเอาล่ะ

เรียกว่ากอริลลามันหยาบคายนะ

อะไรล่ะ ถ้าจะเสียมารยาท ก็เสียมารยาทกับกอริลลาต่างหาก

เจ้านั่นเหรอ

อันที่ติดอยู่ลึกๆ นั่นใช่ไหม

เดี๋ยวฉันมุดไปเอามาให้นะ

แล้วทีหลังก็ขอโทษหัวหน้า ให้เป็นเรื่องเป็นราวด้วย

เอ๊ะ

ติดแล้วอะ

น่ากลัวชะมัด

สงสัยต้องย้ายชั้นนี่ออกจริงๆ แล้ว

ยังเหมือนเมื่อคืนเป๊ะเลยนี่หว่า

ก็แหงสิ พ่อคนเก่ง

ฉันเป็นแค่ตุ๊กตานะ

ไม่มีแรงจะทำอะไรหรอก…

เฮ้ย อย่าสาปฉันนะ อย่านะ

ตัดผมก็เสียเงินนะเว้ย

รีบเรียกหัวหน้ามา…

เอาเถอะ

คงถึงเวลาทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ให้สมกับผมที่ยาวขึ้นแล้วสิ

เมจาโกะ ฉันผิดไปแล้ว

ฉันพูดแรงเกินไป

ว่าแต่ฉันพูดอะไรไปนะ