The Man Who Could Cheat Death

Vertaling: Kramer123

Oh, jee, oh, jee.

- Welterusten, agent. - Welterusten, meneer.

Avond, lieverd.

Bedankt.

Hij is zo charmant en elegant. Hij heeft zo'n heerlijke smaak.

Ja, dat heeft hij, als het om modellen gaat.

Nu zal ik je niet meer zien.

Natuurlijk wel. Gewoon omdat het beeld af is

is dat geen reden waarom de dingen niet zouden kunnen blijven zoals ze zijn.

Maar ik zal niet meer voor je poseren.

We zijn beslist voorbij het stadium waarin we een excuus nodig hebben om elkaar te ontmoeten.

Wij wel, maar hoe zit het met andere mensen?

Heb je... Ga je ze over ons vertellen?

Laten we niet aan andere mensen denken, hè?

Laten we aan onszelf denken.

Excuseer mij even.

Janine.

Dit is inderdaad een verrassing.

- Hoe gaat het, Georges? - Het gaat goed met me.

En je ziet er prachtig uit.

Bedankt.

Oh, Georges, dit is dokter Pierre Gerard.

- Georges Bonner. - Hoe gaat het met jou?

Hoe gaat het met jou?

- Janine, het wordt laat. - Oh nee, we hebben tijd genoeg.

Pierre en ik zijn op weg naar het theater.

Ik hoorde dat je vanavond een receptie had, dus ik vroeg hem mij eerst mee te nemen.

Ik ben blij dat je dat gedaan hebt.

Ik wilde net een paar vrienden mijn nieuwste beeldhouwwerk laten zien.

Alsjeblieft.

Georges.

Dit is niet mijn standbeeld dat je gaat onthullen, toch?

Nee.

Ben je er ooit aan begonnen?

Nee, ik ben bang dat ik de schetsen in Italië heb achtergelaten.

Zullen we gaan?

Ik ben blij dat mademoiselle Dubois u heeft meegenomen, dokter.

Oh, dank je. Ik heb altijd al de binnenkant van jouw huis willen zien, Bonner.

- Het heeft een behoorlijke reputatie. - Een goede, geloof ik.

Erg. Vertel eens, hoeveel patiënten kunt u tegelijkertijd huisvesten?

Oh, niet meer dan 15.

Ik heb het huis ernaast, dat ik gebruik als kliniek.

Er is ruimte voor meer

maar ik merk dat de patiënten die ik krijg

veel individuele aandacht vereisen.

- Moeilijke gevallen? - Moeilijke mensen.

Hun geld geeft hen een overdreven gevoel van hun eigen belang.

- Ja, ik heb ze ontmoet. - Ja, dat weet ik zeker.

Maar nu denk ik dat het echt tijd is dat we...

Excuseer me.

- Wel? - Geen teken van hem, meneer.

Ik wachtte tot alle passagiers weg waren. Hij was er gewoon niet.

- Hoe laat gaat de volgende trein? - Over ongeveer zes uur, meneer.

Oké.

Zorg ervoor dat je hem pakt.

Ja, meneer.

Het spijt me enorm dat ik u heb laten wachten.

Ik zou in dit stadium willen zeggen

dat alle eer verschuldigd is voor wat u gaat zien

aan de voeten van mijn charmante jonge model moet worden gelegd.

Een kunstenaar kan niet iets moois maken

tenzij hij iets moois heeft waar hij zijn inspiratie uit kan halen.

En nu kan ik niets anders meer doen

behalve dat ik mezelf overgeef aan uw genade.

- Een wonderbaarlijke gelijkenis. - Ja, nietwaar?

Oh, dokter Bonner.

Maar het is...

- Het is... - Een heel mooi stuk werk, Bonner.

- Hartelijk dank. - Het is buitengewoon mooi.

Je zou het toch niet willen verkopen, neem ik aan?

Je ziet dat ik het nog moet casten.

Hoe dan ook, beeldhouwen doe ik voor mijn eigen plezier.

Omdat ik de perfectie die ik zoek nog niet heb bereikt,

vind ik het volkomen onmogelijk om het voltooide werk op te geven,

dus ik zal het bewaren.

- Oh? Waar? -Oh, niet hier.

Ergens waar ik af en toe naartoe kan gaan om ernaar te kijken en...

herinnerd word aan mijn mooie jonge model.

- Voel je je goed? - Ja, ja, natuurlijk.

Ik denk alleen dat we moeten gaan, Pierre.

- Zou je mijn mantel willen pakken? - Ja natuurlijk.

Ehm...een opmerkelijk fijne beeldhouwer, Bonner, vind je niet?

Ja, heel goed.

Ik wilde het kopen, maar hij was niet geïnteresseerd.

Zegt dat hij altijd zijn spullen bewaart als hij klaar is.

- Echt? - Ja.

Ik vraag me af waar... Hallo! Wat is dit?

Ik dacht dat er hier ergens nog iets anders zou zijn.

Mm, een torso. Oh, ja!

Oh ja, een heel mooie vrouw moet hebben...

Het spijt me verschrikkelijk.

Heel onhandig van mij.

Jouw mantel, Janine.

Dank je, Pierre.

Gaan jullie weg?

We zijn al te laat voor het theater.

Ik hoop dat je een hele gezellige avond hebt.

Ja? Wat is er, Rogier?

Het is half zes, meneer.

Nu al? Weet je het zeker?

- Ja, meneer. Ik heb het gecontroleerd met twee klokken. - Mijn horloge zegt tien over.

Het moet langzaam gaan, meneer. Het is zeker half zes.

Ik heb een nieuw horloge nodig. Ik heb absolute nauwkeurigheid nodig.

Tot ziens.

Ik ben bang dat ik jullie moet vragen nu te vertrekken.

Jullie weten allemaal dat mijn voornaamste taak de zorg voor mijn patiënten is.

Hun behoeften moeten voor alles gaan.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie komst hier

En...

en ik moet mijn excuses aanbieden als ik onbeleefd overkom

door dit feest zo...

tot een zo plotseling einde te brengen.

Vreemde kerel, Bonner.

Kende je hem goed toen je in Italië was?

- Waarom? - Oh, dat weet ik niet.

Het leek er alleen op dat hij er niet zo happig op leek je weer te zien.

Ja, zo leek het wel, nietwaar?

Nou, blijkbaar maak je je er niet zoveel zorgen over.

Nee.

Nee, dat is niet zo.

Oh, het was mooi, dokter Bonner, maar mooi.

- Hartelijk dank. - Welterusten.

Als je van gedachten verandert over het verkopen van je spullen, laat het me dan weten.

Welterusten. Het was mij een genoegen, dat verzeker ik u.

Hoe laat is het?

- Het is kwart voor zeven, meneer. - Bedankt.

Vertel Roger of hij nieuws voor me heeft als hij terugkomt van de treinreis

Hij kan komen en mij wakker maken.

- Hoe laat het ook is. - Heel goed, meneer.

- Welterusten. - Welterusten, meneer.

- Ik dacht dat je weg was. - Ik wil met je praten.

- Niemand weet dat ik hier ben. - Het spijt me, maar je moet gaan.

Maar ik moet met je praten, Georges.

Niet nu, later.

- Ik heb het erg druk. - Niet later, nu.

Ik wil weten wat er met ons gaat gebeuren, Georges.

Kijk, Margo, ik spreek je morgen.

Het is Janine Dubois, nietwaar?

Je bent verliefd op haar.

- Ga alsjeblieft weg. - Ik ga niet weg.

Als je denkt dat je mij gewoon kunt vergeten, heb je het mis.

Ik zal het niet toestaan.

Dat kan je niet!

Je weet dat ik van je hou.

Je liet me het je keer op keer vertellen.

Je liet me mezelf vernederen.

Ik ga niet opzij stappen zodat jij bij iemand anders kunt zijn.

Ga weg. Ga weg!

Jouw ogen.

Wat is er met jouw ogen?

Oké, Georges. We zullen er morgen over praten.

Georges?

- Het spijt me. - Te laat.

Te laat.

Margo.

Ik heb geprobeerd je te laten gaan.

Ik heb het geprobeerd...

erg hard.

Wacht even.

Ja?

Hallo, Georges.

Ik heb het standbeeld gisteravond gezien.

Waarom heb je tegen mij gelogen?

Waarom wilde je niet dat ik wist dat je eraan was begonnen?

Waarom ben je eraan begonnen?

Ik maak graag af waar ik aan begin.

Ben je daarom van mij weggelopen in Italië?

Noem je dat afmaken waar je aan begint?

Mijn vakantie was voorbij. Ik kwam terug om te werken.

- Zo plotseling? - Ja, zo plotseling.

Er was een geval.

Het was dringend.

Ik heb gewacht tot je bij mij terugkwam. Ik heb gewacht tot je mij zou schrijven.

Toen besefte ik dat als ik je ooit nog eens wilde zien

ik degene moest zijn die de eerste stap moet zetten.

Waarom? Waarom ben je zo bang om van mij te houden, Georges?

Ik heb je gezien tegen het einde van de vakantie in Italië

en jij was als een man die ergens op afstevent

wat hij wilde vermijden.

Ik begon te denken dat ik gewonnen had

en dat je aan jezelf zou toegeven dat je echt van me hield.

Had ik gelijk?

Oké, Janine. Ik werd verliefd op je in Italië.

Dit kon niet waar zijn en daarom ben ik weggegaan.

- Waarom zou dat niet zo kunnen zijn? - Dat kan gewoon niet.

Maar je wist wat ik voor je voelde? - Ja, dat wist ik.

En je bent er nog steeds voor weggelopen.

Ik ga niet zo gemakkelijk opgeven, Georges.

Oh, zeg me dat je niet wilt dat ik het opgeef.

Nee, ik niet...

Oh, ik wist dat ik gelijk had.

Mag ik je standbeeld nog eens zien?

Ja.

Ja, natuurlijk.

Het is heel mooi.

Jij bent degene die lieflijk is.

Ik heb alleen maar gekopieerd.

Is het klaar?

Bijna.