The Murder of Rachel Nickell

Papa? - Ja?

Ben je daar?

16 JUNI 1993

Papa, kun je me helpen om mama te tekenen op dit papier?

Alex, kijk me eens aan.

Was de gemene man voor je, zoals ik nu?

Of was aan deze kant of aan die kant?

Hij stond voor me. - Recht voor je?

Zag mama hem ook?

Ik denk van niet. - Nee? Zag jij hem eerst?

Ja, ik zag hem als eerste.

Had hij een tas?

Deed hij hem open of was hij al open?

Hij deed hem open. - Wat pakte hij?

Een mes.

Wat deed hij toen?

Hij duwde me omver. - Hij duwde je?

De gemene man stak zijn ding in haar.

Wat stak hij in haar?

Een mes. Dat is zijn mes.

Heb je dat gezien?

Ja, ik zag het mes. - Heb je alle keren gezien?

Ja, ik heb alles gezien.

Mijn zoon was getuige van de moord op zijn moeder.

Maar niemand wist dat het zo lang zou duren...

voor ze de dader zouden vinden.

EEN JAAR EERDER

ZUID-LONDEN

Wat heb je daar?

Een camera. - Waarvoor?

Om foto's te maken.

Knuffelen.

Daar houden we niet van, hè?

Rachel en Alex waren een twee-eenheid. Hij was het middelpunt van haar leven.

Ze was niet op zoek naar glitter. Ze genoot van de kleine dingen.

Ze genoot van de mensen om wie ze gaf.

Ze maakte iets leuks van de simpelste dingen.

Kan niet wachten.

Slapen.

Aai Molly maar. Ga maar liggen en aai haar maar.

Ik werkte toen vijf dagen per week als koerier door het hele land.

Ik pakte mijn brommer, ik was klaar om te gaan.

We hadden al afscheid genomen, maar toch kwamen ze.

Ze kwamen me beneden uitzwaaien.

Dat blijft me bij, zij tweeën, met een glimlach. Hand in hand op de trap.

Alex helemaal ontspannen en Rachel die er prachtig uitziet.

15 JULI 1992

Ze gingen altijd naar Wimbledon Common.

Het was altijd een veilige plek geweest.

En Alex had net zoveel beweging nodig als de hond.

Anders braken ze de boel af.

Die dag was ik toevallig in Londen, aan de rand van de stad.

Dat was voor de mobieltjes.

Ik belde een paar keer per dag naar huis om te horen hoe het ging.

Eind van de ochtend stopte ik en vond ik een werkende telefoon.

Ik belde het nummer.

Er nam een man op.

Het bloed stolde in mijn aderen.

Ik wist meteen dat er iets helemaal mis was.

Hij zei: 'Ik ben agent.' Ik vroeg waar Rachel was.

Er was een ongeluk gebeurd. Ik vroeg of ze dood was.

Dat kon hij niet zeggen. Ik zei: 'Dat heb je net gedaan.

Ik vroeg waar Alex was.

'Hij is veilig, in het ziekenhuis.

Blijf waar je bent, we sturen een politiewagen.'

Toen hij ophing, stortte ik helemaal in.

André, ik film je buik. - Druk op pauze.

Hé, ik weet niet...

Ik weet niet wat je zegt.

Dat is een mooi stukje. - Is dat zo?

Mijn volledige vertrouwen in de stabiele werkelijkheid stortte in.

Ik balanceerde echt op wat je noemt het randje van de waanzin.

11.20 UUR

Op 15 juli 1992...

vond een hondenbezitter een lichaam op de Common.

FORENSISCH RECHERCHEUR

Het is onze taak om daar professioneel mee om te gaan...

om afstand te nemen van wat andere mensen zien.

Ik liep over het gras...

en sloeg rechtsaf naar een kleine open plek.

Het was een vreselijke plaats delict.

Het was er heftig aan toe gegaan.

Het slachtoffer was aangevallen en versleept.

Ze was 49 keer gestoken rond de rek en de borst.

Ze lag met haar handen voor haar gezicht, alsof ze zich nog steeds verdedigde.

Het was gruwelijk.

De detectives vertelden dat Rachel van achteren was aangevallen.

Ze was meerdere keren gestoken en ze was aangerand.

Alex klampte zich vast aan haar lichaam.

Ze moesten hem echt lostrekken om hem mee te krijgen.

Hij was naar het ziekenhuis gebracht.

Toen ik daar aankwam, wilden ze dat ik eerst met een psycholoog praatte...

voor ik Alex zag.

Hij zei dat kinderen veerkrachtig zijn.

Ze kunnen heel veel aan.

Ze moeten weten dat het definitief is, dat diegene niet terugkomt.

Alex werd gebracht door een verpleegkundige en keek heel ingetogen.

Zijn gezicht zat onder de krassen en blauwe plekken.

Hij had een intense blik in zijn ogen.

Als een oudere in een heel jong lichaam.

Ik tilde hem op en herhaalde wat de psycholoog had gezegd.

Er is iets ergs gebeurd, mama is dood en ze komt niet terug.

Hij bleef maar staren. Hij stelde geen vragen.

Maar het was duidelijk dat hij zei: 'Dat weet ik.

Dat hoef je me echt niet uit te leggen.'

Alex, zwaai eens naar me.

Zwaaien.

Hij heeft nooit gevraagd waar ze was. Nooit.

Politie verzegelt Wimbledon Common na de vondst van een halfnaakt lichaam.

De vrouw is bruut vermoord. Haar tweejarige zoon was getuige.

De nieuwsredacteur belde:

'We horen net van een fatale steekpartij op Wimbledon Common.

Je moet er nu heen met een crew.'

Wimbledon is een welgestelde wijk met mooie huizen.

Wimbledon Common is een park van zo'n 450 hectare...

aan de rand van Central London.

Het gebeurde op klaarlichte dag...

en volgende de politie moet de dader onder het bloed zitten.

Eve Richings, Sky News.

Het was merkbaar hoe geschokt de agenten ter plaatse waren.

Een voorbijganger trof haar halfnaakt aan.

Een jongetje zat aan haar vastgeklampt.

Hoofdinspecteur Bassett, die de leiding had over het onderzoek...

gaf de eerste briefing.

De jongen zat onder de modder en het bloed, mogelijk van zijn moeder.

Ik was inspecteur en was destijds de rechterhand van John Bassett.

Toen we ter plaatse kwamen...

kon ik zien dat ze vreselijk had geleden tijdens de aanval.

We ontdekten dat haar lichaam niet in een natuurlijke houding lag.

Haar kleren waren uitgetrokken.

We troffen vocht aan in en rond haar lichaam.

Dat wees erop dat er mogelijk een seksuele kant aan het verhaal zat.

Het was beangstigend dat de dader van zo'n misdaad op vrije voeten was.

Als er iemand is die zoiets doet, is er een grote kans op herhaling...

en de druk is hoog om hem te pakken voor hij weer toeslaat.

16 JULI 1992 DE DAG NA DE MOORD

Politieteams kammen nog steeds de 400 hectare uit...

op zoek naar aanwijzingen.

Wimbledon Common is zo groot dat ik meteen de complexiteit van de zaak inzag.

Normaal gesproken krijg je met een moord 10, 15 agenten.

In dit geval kregen we er zo'n 40.

Het was meteen duidelijk dat dit een grote zaak was.

De vermoorde moeder is Rachel Nickell.

Haar lichaam is geïdentificeerd door de vader van haar zoontje.

Als je de foto's ziet van Rachel Nickell, als je ziet hoe ze eruitzag...

ze straalde een soort levenskracht uit.

Mensen konden zich dat leven voorstellen.

Ze herinnerden zich dat zij 23 waren of dat zij net ouders waren geworden.

We kregen een liefdesverhaal te zien in de vrijgegeven foto's.

Je voelt je meteen verbonden.

Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt en dat is ook nooit weer gebeurd.

We waren onafscheidelijk. We waren met elkaar vergroeid.

Die ervaring waar mensen van dromen.

Stapelverliefd worden en je compleet voelen met iemand.

We voelden ons beiden gezegend.

Toen Rachel zwanger raakte, was dat een schok.

Ik was 25, Rachel 19.

Ze wilde haar studie afmaken carrière maken en een goede baan vinden.

Maar zodra ze zag dat ik ervoor ging, wist ze dat het goed zou komen.

Dus we gingen ervoor.

De eerste keer dat je een kind oppakt...

en ziet hoe het ademt, is buitenaards.

Absoluut buitenaards.

Je moet wel in magie geloven als je een geboorte meemaakt.

Rachel was een geboren moeder.

Ze was adembenemend.

Die twee hielden zo van elkaar.

Ze waren zo tevreden met elkaar.

Het is denk ik een natuurlijke reactie dat je wilde dat jij het was geweest.

De rechercheur stelde voor dat we thuis wat spullen ophaalden.

Ik stopte Alex' lievelingsspullen in een tas.

Zijn teddybeer, wat broeken en shirts, zijn pyjama...

en de schapenvacht waar hij al sinds zijn geboorte op sliep.

We hebben er nooit meer gewoond. Die plek was geschonden.

De vriend van Rachel Nickell, die gisteren werd vermoord in Zuid-Londen...

vraagt om hulp bij het onderzoek.

Ik was niet voorbereid op wat ik daar zag.

Er zaten zeker 100 journalisten.

Dus camera's, telelenzen...

tv-camera's, allemaal op jou gericht, als van een vijandig leger.

Iedereen wilde weten wie Rachels partner was.

Iemand moet iets weten...

gezien de gewelddadige aanval.

Iemand moet hem hebben gezien.

Voor iedereen die deze persoon kent, wat je ook voor hem voelt...

neem contact op voor hij nog een leven verwoest.

Maar iedereen wilde ook weten wat er met Rachels zoon was gebeurd.

Het was zo schokkend.

Hij heeft niets gezegd.

Ik weet niet hoe het later zal zijn, maar het gaat niet slecht.

Hij was gelukkig niet gewond.

En ik heb me laten vertellen dat hij zich er later weinig van zal herinneren.

We gingen naar de Common om een roos voor Rachel neer te leggen...

en werden voorpaginanieuws.

Er verscheen een kleurenfoto van Alex in mijn armen, compleet herkenbaar.

Ze identificeerden de enige getuige van de moord...

en een gestoord persoon kan proberen om van die getuige af te komen.

Ik wist toen: Als we nog niet in gevaar waren, dan waren we dat nu zeker.

De tweejarige Alex doet het goed, maar is diep geschokt.

Een tweejarige heeft geen idee wat de dood inhoudt.