Yellowstone

BBC.Yellowstone:E01.Winter (2009) OCR 29.97 fps runtime 00:49:13

ในฤดูหนาวปี 1807

นักล่าสัตว์คนหนึ่งเดินทางลึกเข้าไป สู่ใจกลางเทือกเขาร็อคกี้

ณ จุดหนึ่งใกล้ต้นน้ำ ของแม่น้ำเยลโล่ว์สโตน

เขาได้พบโลกที่สาบสูญ

ดินแดนอัศจรรย์

ภายใต้การครอบงำของน้ำแข็งไฟและกำมะถัน

โลกแห่งความสุดขั้วซึ่งท้าทาย ทุกชีวิตที่พยายามอาศัยอยู่ที่นี่

สถานที่ซึ่งเป็นแหล่งธรรมชาติ ที่อาจเรียกได้ว่าล้ำค่าที่สุดในโลก

ฤดูหนาวในเยลโล่ว์สโตน

อุณหภูมิลบ 40 องศา

จะเป็นฟาเรนไฮต์หรือเซลเซียส ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

เพราะที่ลบ 40 องศานั้น อุณหภูมิทั้ง 2 หน่วยวัด,มีค่าเท่ากัน

นานครึ่งปี ที่เยลโล่ว์สโตนจับตัวเยือกแข็ง

แต่ที่ใจกลางดินแดนน้ำแข็งนี้ ก็ยังมีความร้อนระอุ

นี่ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา และไม่ใช่ฤดูหนาวธรรมดา

ชะตากรรมของทุกสิ่งที่นี่ อยู่ในกำมือของพลังธรรมชาติ

ซึ่งมีอำนาจเหนือจินตนาการ

เยลโล่ว์สโตนตั้งอยู่ลึกในใจกลาง เทือกเขาร็อคกี้แห่งอเมริกาเหนือ

เป็นที่ราบสูงโดดเดี่ยว มียอดเขาสูงต่ำล้อมรอบ

ที่ตั้งของมัน ทำให้มันต่างจากที่อื่น

ภายใต้เยลโล่ว์สโตน ลักษณะทางธรณีวิทยาที่แปลกประหลาด

ทำให้หินหลอมเหลวลึกใต้โลกขึ้นมาอยู่ ใกล้เป็นพิเศษกับพื้นผิวเยือกแข็ง

ไม่มีใครรู้ว่าทำไมมันจึงเกิดขึ้นที่นี่

แต่ผลลัพธ์คือสิ่งที่ทำให้ เยลโล่ว์สโตนโด่งดังระดับโลก

เยลโล่ว์สโตนเป็นเขตน้ำพุร้อน ที่กว้างใหญ่ที่สุดในโลก

ที่นี่มีแหล่งความร้อน ใต้พิภพกว่า 10,000 แห่ง

และมีน้ำพุร้อนมากกว่า ที่อื่นๆ ในโลกรวมกัน

โอลเฟธฟูลคือน้ำพุร้อน ที่โด่งดังที่สุดของเยลโล่ว์สโตน

น้ำมากถึง 5,000 แกลลอนพุ่งขึ้นสู่อากาศ

ได้สูง 150 ฟุตเกือบทุกชั่วโมง

แต่พลังงานที่เป็นเชื้อเพลิง ให้แก่ภาพตระการตานี้

ก็มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ กว่าที่เห็นภายนอก

น่าแปลก ที่ความร้อนใต้ดินเหล่านี้

คือสิ่งที่ทำให้เยลโล่ว์สโตนยามฤดูหนาว

เป็นสถานที่ซึ่งหนาวที่สุด และอยู่ยากที่สุด แห่งหนึ่งในอเมริกา

เดือนพฤศจิกายน ฤดูหนาวเริ่มเข้ามาครอบงำ

เมื่ออากาศเย็นลง สัตว์ชนิดหนึ่ง ก็ยิ่งเข้มแข็งขึ้น

หมาป่า หน้าหนาวคือเวลาของพวกมัน

อากาศค่อยๆ ทำให้เหยื่ออ่อนแอลง

นี่คือฝูงหมาป่าดรูอิด

หนึ่งในฝูงที่ใหญ่ และแข็งแกร่งที่สุด ในเยลโล่ว์สโตน

ฝูงหมาป่าล้อมกวางเอลค์ตัวนี้ไว้

แต่ยังมีปัญหา

หมาป่าจะไม่ตามกวาง ลงไปในแม่น้ำ

พวกมันจะไม่เสี่ยงหนาวตาย ในน้ำเย็นเฉียบ

นอกจากนั้นกิ่งเขากวาง ก็สูงพอดี

ที่จะกันหมาป่าให้อยู่ห่างๆ

พวกมันคุมเชิงกันอยู่

แต่ตอนนี้กวาง ก็มีปัญหาของตัวเองเช่นกัน

แม้น้ำจะสูงแค่เข่า มันก็อยู่ในน้ำเย็นจัดตลอดไปไม่ได้

หมาป่าสาวไม่ได้คิด ที่จะปล่อยมันไป

แต่กวางก็แข็งแรง

มันได้เปรียบเมื่อสู้ตัวต่อตัว

ผู้ช่วยของหมาป่ามีเพียงลูกหมาป่าอีกตัว

ทั้งคู่ไม่แข็งแรงพอ และไม่มีประสบการณ์

พอที่จะล้มกวางตัวนี้

แต่ก็น่ากลัวพอที่จะทำให้มันหันหลังวิ่งหนี

มันหนีกลับไปยังแม่น้ำ ที่มันรู้ว่าหมาป่าจะไม่ตามมา

แต่ยิ่งอยู่ในน้ำเย็น นานเท่าไหร่

มันก็ยิ่งอ่อนแอลงเท่านั้น

สัตว์อื่นก่อนหน้านี้ เคยรอคอยอยู่ที่นี่นานเกินไป...

และหมาป่าก็มีความอดทน

ตอนนี้พละกำลัง คือข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียว

มันต้องพยายามอีกครั้ง

คราวนี้แม้แต่ ลูกหมาป่าก็อยู่เฉย

หากไม่มีฝูงคอยช่วย มันจะไม่มีโอกาสเอาชนะได้เลย

และฝูงหมาป่าก็ตัดสินใจแล้ว ว่าช่วงต้นฤดูหนาวเช่นนี้

กวางหนุ่มวัยฉกรรจ์นั้น แข็งแรงเกินไป

แต่เมื่อหน้าหนาวเริ่มหนาวขึ้น

และหิมะเริ่มหนาขึ้น สถานการณ์ก็จะเปลี่ยนไป

ปลายเดือนพฤศจิกายน

ขอบโค้งของดวงอาทิตย์แทบจะโผล่ ไม่พ้นยอดไม้

ยิ่งดวงอาทิตย์ลดต่ำลง อำนาจของมันก็ลดลง

และเมื่อดวงอาทิตย์เสียอำนาจ เหนือแผ่นดิน

อำนาจชนิดอื่นก็เริ่มเข้ามาแทนที่

เยลโล่ว์สโตนมีความลับอย่างหนึ่ง

ซึ่งส่งผลต่อทุกชีวิตที่นี่

โดยเฉพาะในฤดูหนาว

เมื่อมองจากมุมสูงเหนือพื้นดินเท่านั้น

จึงจะเริ่มเห็นภาพ ความเป็นจริงของเยลโล่ว์สโตน

เยลโล่ว์สโตนคือแอ่งยักษ์ กว้าง 50 ไมล์

ที่ใจกลาง เทือกเขาร็อคกี้

ไม่มีที่ใดจะเหมือนที่นี่

และมีเพียงสิ่งเดียว ที่สร้างมันขึ้นมาได้

ลึกลงไป 3 ไมล์ใต้พื้นผิวเยือกแข็ง

คือหินหลอมเหลวในโพรงมหึมา

ปัจจุบันมันให้พลังงาน แก่น้ำพุร้อนในเยลโล่ว์สโตน

แต่ทุกๆ ล้านปี

แรงดันในหินแม็กม่ารุนแรงถึงขีดสุด และโพรงก็ระเบิด

การปะทุครั้งล่าสุดเมื่อ 640,000 ปีก่อน

รุนแรงกว่าภูเขาเซ้นต์เฮเลน หลายพันเท่า

มันระเบิดภูเขาและพ่นเศษตะกอน หลายร้อยลูกบาศก์ไมล์

ขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ฝังสหรัฐอเมริกาครึ่งหนึ่ง ไว้ใต้ขี้เถ้า

ใจกลางเยลโล่ว์สโตน คือภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุด แห่งหนึ่งในโลก

สักวันมันจะปะทุอีกครั้ง

อาจเป็นวันนี้ หรืออีก 1 ล้านปีข้างหน้า

แต่แม้ภูเขาไฟจะยังหลับใหล

หายใจแผ่วเบาผ่านน้ำพุร้อน

มันก็ยังส่งผลกระทบใหญ่หลวง ต่อฤดูหนาวที่เยลโล่ว์สโตน

ภูเขาไฟทำให้เกิดแอ่งยักษ์ในเยลโล่ว์สโตน และมันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น

นับตั้งแต่นั้นแรงดันมหาศาล ใต้พื้นผิว

ก็ดันตัวสูงขึ้นมาเรื่อยๆ

และเมื่อยิ่งสูงขึ้นมันก็ยิ่งเย็นลง

และตอนนี้ ที่ความสูง 8,000 ฟุต

แอ่งยักษ์ก็สะสม อากาศเยือกแข็ง

จากภูเขาที่อยู่ล้อมรอบเอาไว้

ในหน้าหนาวภูเขาไฟที่หลับใหล กลายเป็นแอ่งเยือกแข็งขนาดยักษ์

บนที่ราบสูงโล่งที่ใจกลาง ภูเขาไฟเยือกแข็งนี้

มีสัตว์ซึ่งอาศัยอยู่ที่นี่ ตั้งแต่ยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย

ควายไบซั่นต้องเผชิญ ฤดูหนาวสุดโหดที่เยลโล่ว์สโตน

แต่พวกมันก็ทนทรหด

เส้นขนหนาเป็นฉนวนอย่างดี

จนมันต้องการพลังงานเพียงเล็กน้อย เพื่อสร้างความอบอุ่น

พวกมันลดการเผาผลาญให้ช้าลง และจดจ่ออยู่กับการกิน

กล้ามเนื้อคอขนาดใหญ่ ทำให้พวกมันมุดหัวผ่านหิมะ

ลงไปหาหญ้าข้างใต้ได้

แต่ต้นหญ้าก็ขับสารอาหาร จากช่วงหน้าร้อนลงไปที่รากนานแล้ว

ตอนนี้มันมีคุณค่า แค่พอๆ กับกระดาษแข็ง

พวกมันต้องทำทุกทาง เพื่อรักษาพลังงานไว้

เพื่อจะผ่านพ้นความอดอยากไปให้ได้ จนกว่าฤดูใบไม้ผลิกลับมา

เมื่ออานุภาพของฤดูหนาวรุนแรงขึ้น

กวางเอลค์ก็อพยพเข้าไปในหุบเขาแหล่งกำบัง ตามขอบเยลโล่ว์สโตน

พวกมันไม่สามารถฝ่าหิมะหนา ได้เหมือนไบซั่น

แต่นี่ก็นำพวกมันเข้าไป สู่อาณาเขตของฝูงหมาป่าดรูอิด

เมื่อสัตว์กินหญ้าอ่อนแอลง

หมาป่าก็หาอาหารได้ง่ายดายขึ้น

พวกมันล่าเหยื่อได้สำเร็จ ประมาณสัปดาห์ละ 2 ครั้ง

และพวกมันก็ยังเหลือพลังงานให้วิ่งเล่น

แต่การเล่นนี้ก็มีจุดมุ่งหมาย

มันฝึกฝนทักษะการล่า

และช่วยเชื่อมสายใยผูกพัน ที่สำคัญในฝูง

แม้จะมีสมาชิกถึง 16 ตัว

แต่พวกมันก็ร่วมล่าสัตว์ ได้ใหญ่ที่สุดได้แค่กวางเอลค์

พละกำลังของฝูง จะทำให้พวกมันผ่านหน้าหนาวไปได้

นกอินทรีหัวขาวเห็นซากสัตว์ ได้จากระยะไกลหลายไมล์

แต่ก็มีการแข่งขันสูง สำหรับเหยื่อเช่นนี้

หมาป่าไคโยต

หมาป่าไคโยตแอบติดตามฝูงหมาป่า และก้าวเข้ามาเมื่อพวกมันไปหมดแล้ว

เดือนธันวาคม แม้แต่แม่น้ำเยลโล่ว์สโตน

ก็พ่ายแพ้ให้แก่ความเหน็บหนาว

มีแต่บริเวณที่น้ำไหลแรงเท่านั้น ที่ยังไหลต่อไปได้

มันดูเหมือนเย็นยะเยียบ

แต่น้ำ ที่ใกล้จุดเยือกแข็ง

ก็อาจอุ่นกว่าอากาศถึง 50 องศา

ใต้น้ำแข็ง ตัวอ่อนแมลงเกาะหินมากมาย

รอการฟักตัวในฤดูใบไม้ผลิ

นกมุดน้ำเร่งหาอาหารในช่วงสั้นๆ ที่น้ำยังไม่เป็นน้ำแข็ง

ก่อนที่ผิวน้ำจะปิดสนิท

ที่ใดที่มีน้ำอยู่ ได้กลายเป็นแผ่นน้ำแข็งไปแล้ว

ทะเลสาบเยลโล่ว์สโตนกว้าง 136 ตารางไมล์

และตอนนี้ก็มีน้ำแข็งหนา 3 ฟุต ปกคลุมจนทั่ว

หมาป่าไคโยตเดินทางข้ามทะเลทรายน้ำแข็ง พลางมองหาอาหาร

น่าอัศจรรย์ที่มีสิ่งใด รอดชีวิตอยู่ได้ที่นี่

ที่พื้นทะเลสาบลึกลงไป หลายร้อยฟุต

น้ำพุร้อนผุดขึ้นเหมือนน้ำพุบนบก

และมันก็ละลายน้ำแข็งจนเป็นรู

เป็นสัญญาณเพียงอย่างเดียว ที่บ่งบอกว่ามีทะเลสาบอยู่ตรงนี้

เมื่อถึงช่วงสิ้นปี

ก็ดูเหมือนยากที่จะจินตนาการ ภาพของฤดูหนาวที่ทรหดยิ่งไปกว่านี้

แต่ภูเขาไฟ ยังมีเรื่องราวพลิกผันอีกอย่าง

ที่กำลังจะทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงกว่าเดิม

ที่ผ่านมาทวีปอเมริกาเหนือ เคลื่อนตัว

ไปทีละนิ้ว มาตลอดช่วงเวลาหลายล้านปี

แต่ลึกลงไป ใต้เปลือกโลกที่เคลื่อนไหว

แหล่งแม็กม่าที่ให้พลังงาน แก่ภูเขาไฟของเยลโล่ว์สโตน

หยุดอยู่กับที่