Chris D'Elia: No Pain

EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDYSPECIAL

Alles goed?

Kijk nou.

Kijk nou.

Oké.

Jullie... Oké.

Geweldig. Kijk nou.

Dit is geweldig.

Jullie zijn allemaal gekomen.

Dat is fijn.

Ik ben comedian en volgens mij ben ik een beetje verknipt geworden.

Na duizenden shows...

word ik als comedian veel beter, maar als mens veel slechter.

Ik ben voor volle zalen op m'n bek gegaan.

Stel je voor hoe dat is. Je vertelt je grap van...

'En toen gebeurde dit.'

En iedereen in de zaal doet...

Weet je?

Maar dan moet je doorgaan.

Zo van: 'Ik was laatst bij Verizon.' Weet je?

'We snapten het eerste stuk niet, eikel.'

Je ontwikkelt dus een dikke huid. Dat moet.

En zijn dingen die ik vroeger belangrijk vond niet meer zo belangrijk.

Als iemand me niet mag, zeg ik:

'Jij weet niet hoe het is om...

op je bek te gaan in Omaha.' Zoiets.

Dus daarom...

doe ik soms dingen om een reactie uit te lokken...

om te weten dat ik me nog rot kan voelen om dingen.

Ja, verrot. Zo was ik laatst in een koffietent...

en de man voor me bestelde zo:

'Doe mij een kleine koffie.'

En ik moest me inhouden om niet zo te doen:

'Doe mij een kleine koffie.'

En ergens wilde ik dat hij zich zou omdraaien van: 'Wat doe je?'

Om te kunnen doen van: 'Ik word sterker.'

Ik doe altijd dat soort dingen.

Ik heb nog een voorbeeld van dat gedrag.

Ik was aan het trainen. In de sportschool.

Daarom ben ik zo gespierd.

Nee, niet. Eerlijk gezegd zijn m'n benen dun.

Ik ben niet in verhouding. Mijn bovenlijf is groter.

Ik zie eruit als een geest die uit een fles komt.

Ze vragen: 'Mag ik drie wensen doen?'

'Nee, ik heb gewoon een raar lichaam.'

Ik was aan het trainen...

en de gast naast me... En hij was blank, oké?

Maar hij was ook bleek, weet je?

Je weet wel, zo bleek dat als je hem zo hard slaat...

ergens op z'n lichaam...

het meteen felroze wordt, toch?

Krijg wat. Ik moet dat soort gasten niet.

Het is zijn schuld niet, maar wel.

'Doe niet zo roze, oké?

'Hoe kun je roze zijn? Ben je soms ballen?'

Ballen zijn roze. Dus...

En hij was blond...

maar hij had z'n haar nog blonder geverfd.

Hij zag er dus echt niet uit.

Hij was zo blank en blond...

dat als ik hem had aangekeken van 'kom op, man'...

hij zo 'nein' had gezegd.

Ik kon het dus niet helpen en keek in de spiegel naar hem...

en zei hardop: 'Cool, er is een vampier.'

En hij hoorde het en hij zag m'n mond het zeggen...

in de spiegel. Maar hij deed niets, dus...

Ik vond dat ik de strijd had gewonnen.

Maar dit is het mooiste voorbeeld.

Ik gromde pas naar een baby.

En ik heb geen spijt.

Sterker nog, fuck die baby. Ik vertel waarom.

Dus...

Ten eerste was dit in het winkelcentrum.

En de baby was twee, vier, of negen, of...

Elf. Ik weet het niet. Weet je?

Dat heb ik dus, ik weet niet hoe oud kids zijn.

Omdat ik geen engerd ben, daarom.

Als je weet hoe oud kids zijn en je ze zelf niet hebt...

stap dan in je busje en rot op, oké?

Serieus. Luister...

stel dat je zomaar een vent bent en je zegt:

'Die moet zeven zijn.' Hoe weet je dat?

Scheer je snor af. Dus...

Ik gromde dus naar een baby en...

En als ik vertel waarom...

beseffen jullie iets.

Dan denken jullie: 'Ja, dat doen baby's inderdaad te veel.'

Die baby keek me veel te lang aan, oké?

'Hé, baby, bedenk veel sneller wat je van me vindt.

Werp een blik. Oké?

Kun je dat niet, kun je de wereld niet aan.

En dan moet je uit het winkelcentrum blijven.'

Volwassenen kunnen de wereld aan. Daarom gaan wij wel.

We kunnen de hele dag blikken werpen. 'Man. Duidelijk. Volgende.'

Maar baby's moeten dat nog uitvogelen.

Jij bent de 14e man die ze ooit hebben gezien.

Ze denken letterlijk iets als: 'Wat? Nog één?

Wacht even, hij lijkt op papa, maar is het niet?

Waarom draagt hij ook een spijkerbroek?

Wie maakt al die mannen?

Wie maakt al die spijkerbroeken?'

Er is zo veel dat ze niet weten.

Ze zijn verdomme idiote baby's, oké?

Dus ik gromde naar dat klootzakje en...

Wat? Dat was hij. Jullie hebben het niet gezien. Ik wel.

Hij was een babyklootzakje. Echt.

Echt Hij had z'n Supreme-luier aan.

Vraagje: wat hebben die lui die Supreme dragen?

Waarom moet je alle kleding van Supreme dragen...

terwijl je op een Supreme-fiets fietst?

Doe dat niet, oké?

En hoe zit het met mensen met die schoudertassen?

Krijg wat.

Wat zit erin? Eieren?

Waar is hij voor?

En stel, je bent een vent...

en je zegt: 'Wacht, bijna klaar.

Kom. Ik heb m'n eieren mee. Voor de zekerheid.

Niet tegen me aan stoten. Ze zijn niet...

Ze zijn niet hardgekookt. Wat wil je...

Probeer je roerei te maken?'

Dus ik gromde naar die baby.

Omdat je niet met een bay kunt praten.

Weet je? Dat is verdomme zijn eigen schuld.

Je gaat mij niet gebruiken om te leren praten, oké?

Doe normaal, of we praten verdomme niet.

Toch? Daar trappen mensen in. Zo leren baby's,

Ze gebruiken je om te leren praten, toch? Omdat ze zo schattig zijn.

Ze komen zo aan van...

'En jij zegt: 'Hoi, hoe is het?'

'Nu ken ik een paar woorden. Doei, sukkel.'

En jij denkt...

Mensen trappen erin.

Ze doen zo schattig van... 'Ben je... Is alles...

wil je eten? '

Intussen denkt die baby: 'Ik weet niet wat dat betekent.'

'Ben je moe?'

'Hé, ik weet niet wat dat betekent.'

'Heb je het koud?'

'Ik weet niet wat dat betekent.'

Bij een volwassene had ik me raad geweten.

Doen wat een volwassene doet...

als iemand hem veel te lang aankijkt.

Dan zeg ik: 'Hé...

is er iets?'

Dan zegt die ander: 'Nee, niets. Sorry.'

Of: 'Ja, er is iets.

En dan moet ik met hem vechten.

En dan win ik en zeg ik:

'Niet meer naar me kijken, dus.'

Of hij tuigt me af en ik zeg: 'Oké, je mag kijken.'

Dat zijn de volwassenenregels.

Die baby kent die regels niet.

Stel dat ik dat met die baby doe.

Als ik zeg: 'Sorry, baby. Is er...

Is er soms een probleem?'

Dan denkt de baby: 'Ik weet niet wat dat betekent.'

Dus ik gromde omdat ik dacht...

dat baby's dan stoppen met kijken.

Dat leek me waarschijnlijk.

Maar ik dacht: 'Hoe grom ik?'

Ik had een tijdje... Ik had nog nooit gegromd, maar...

Ik dacht: 'Van wat voor grom schrikt een baby...

als een volwassene gromt?'

En ik kwam erop. Hij was niet bijzonder.

Ik keek de baby aan en deed zo:

Ja.

Ik had in m'n broek gescheten.

Zelfs nu zou ik denken: 'Wat doe je... Ik moet weg.'

Het is...

Ik had niet aan wat er na de grom kon gebeuren gedacht...

wat een probleem is in m'n leven.

Ik dacht letterlijk...

'Ik laat die baby zien hoe het echte leven is.'

Dit gebeurde er vlak na m'n grom.

Toen ik stopte, deed de baby meteen zo:

Toen werd ik bang. 'Nee, het werkt averechts.'

En toen keek de moeder me aan.

Ik wist trouwens niet dat er een moeder was.

Achteraf gezien dom...

want een baby kan niet zonder moeder naar het winkelcentrum.

Ze liggen niet in hun wieg...

van: 'Ik wil een cargobroek. En dan naar de Galleria.'

Zo dom ben ik ook:

Heel even, toen ze keek...

dacht ik: 'Geen probleem. Hoe hard moet ik naar de moeder grommen?'

Stel je voor dat ik het had geprobeerd, van:

Beveiliging erbij.

'Bel de echte politie, hij gromt.'

'Kom dan, wouten.'

Helikopter…

Maar weet je wat ik deed? Terugkrabbelen.

Ik keek naar de moeder en zei: 'Ik weet niet wat er met je baby is.

Ik heb niets gedaan enhij doet heel naar.

Misschien ben je een slechte moeder.'

En toen liep ik zenuwachtig een Forever 21 in.

Het enige dat enger is dan naar een baby grommen...

en ik deed het allebei.

Zo van: 'Kom eens, kind.

Eens kijken hoe die tiennerrokjes van tegenwoordig zijn.'