Jens Dendoncker: Het zou grappig zijn als het niet zo triestig was

Hallokes. Brugge, alles kits?

Top. Zin in? - Ja.

Ik ook, ik heb er heel veel zin in. Amai, ik ben kapot.

Het podium is dieper dan je denkt.

Een zeer goeie avond, lieve mensen. Fijn dat jullie allemaal zijn gekomen.

Voor we echt gaan beginnen nog een kleine rondvraag, een steekproef.

Zijn er mensen die mij herkennen?

Ik ga het anders vragen. Zijn er mensen die naar The Masked Singer hebben gekeken?

Toch wel? Wie heeft er allemaal gekeken? Mevrouw, u hebt gekeken?

Omdat je jonge kinderen hebt of omdat je zelf een beetje marginaal bent?

Meneer zit te knikken. 'Zeker wel. Allebei.'

Ik ben altijd content als er fans in the house zijn.

Ik moet nu ook zeggen, ik heb niet lang getwijfeld.

Twee of drie jaar geleden kreeg ik telefoon van een eindredacteur...

met de vraag: Jens, zie jij het zitten om The Masked Singer over te nemen?

Ik heb niet lang getwijfeld, mijn ego was gestreeld.

En ik zei tegen hem: Ik zie het zitten, maar heb één grote angst.

En dat is dat aan het einde van die show...

hun masker loskomt en dat ik de mens die erin zit niet zou herkennen.

Stel je voor, dat zou supergênant zijn. Dat het masker af gaat...

en dat ik geen flauw idee heb van wie dat is.

Dus ik zeg tegen die eindredacteur: Wat jij mij moet beloven...

dat is dat zodra die kop nog maar begint los te komen...

jij in mijn oortje naam en voornaam doorgeeft van die mens.

Ongeacht wie het is.

Die eindredacteur zei: Geen probleem, we gaan dat fiksen voor jou.

Het was de eerste opnamedag. Ik natuurlijk redelijk nerveus...

maar na twee of drie uur was het zover. Het grote moment suprême...

de ontmaskering. Dus ik stel de vraag: wie ben jij echt?

Ik doe een paar stapjes achteruit, de muziek zwelt aan...

iedereen zit op het puntje van zijn stoel. Die kop begint los te komen...

en op dat moment hoor ik kurkdroog in mijn oortje:

Dutroux Marc.

En ik was echt in paniek. Je moet weten, ik spreek echt niet goed Frans.

Het eerste wat ik zei, was: Marc, fantastisch gedaan.

Al een geluk was het Herman Verbruggen, aka Marcske van F.C. De Kampioenen...

of het was gedaan met de dikke op VTM. Hallo.

Ik was content dat ik überhaupt nog een job kon scoren in de media.

Want ik ben even out geweest.

Ik heb me een tijdje laten opnemen op de psychiatrie.

Ik wil niet stoefen, maar in de psychiatrie...

geraak je niet zomaar binnen. Nee.

Je moet eerst een sollici... Enfin, zij noemen het een intakegesprek.

De vent die met mij dat gesprek deed, zei op het einde: Sorry, meneer...

we kunnen u niet helpen. We liggen overvol...

de wachtlijsten zijn gigantisch. Dus sorry, we kunnen voor u niks betekenen.

Zolang er geen sprake is van een acute crisissituatie...

dus zolang u geen gevaar vormt voor zichzelf of voor anderen...

is er helaas niets wat we voor u kunnen doen.

Dus ik heb zijn nietjesmachine van zijn bureau gepakt...

en daarmee in mijn balzakje geschoten. Dan was het redelijk snel in orde.

Ik mocht dezelfde dag nog binnengaan.

En dit is echt gebeurd. Ik kom op die psychiatrie...

en de eerste die mij daar zag, was een junk.

Een jonge gast, helemaal uitgemergeld. Donkere kringen onder zijn ogen.

Die zag mij en die herkende mij.

En die riep van ver: Hé, ben jij niet die gast van 'Hoe Zal Ik Het Zeggen?'.

Ik zeg: Ja, dat klopt.

En ik ben speciaal naar hier gekomen met een boodschap voor jou.

Hoe zal ik het zeggen? Je mist wat veel voortanden voor je leeftijd.

Maar het is een rare context, psychiatrie. Daar moet je niet onnozel over doen.

Het is een rare setting. Je komt dan ook in een leefgroep terecht.

Met allemaal verschillende mensen, achtergronden en problematieken.

Niet alleen mensen met angsten en een depressie zoals ik...

maar ook mensen met verslavings- gevoeligheden, psychoses, noem maar op.

Dat kwam allemaal samen in zo'n leefgroep.

Bij ons in de leefgroep zat er een stokoud madammetje. Lucie, heette ze.

En ze was binnengebracht na een zelfmoordpoging.

Kort daarvoor was haar man overleden...

met wie ze meer dan zestig jaar gelukkig getrouwd was geweest.

En na zijn dood had ze beslist: voor mij hoeft het niet meer.

Ik wil niet meer leven in een wereld zonder mijn Richard.

En daarom had ze zich met het jachtgeweer van haar man zaliger...

door het hart proberen te schieten. Want het was toch al gebroken, zei ze.

Het probleem was dat ze had opgezocht waar het hart zich precies bevond.

En ze had gelezen dat het net onder de linkerborst was.

Maar ja, een heel oud vrouwtje...

Die madam is de kliniek binnengebracht...

met een totaal aan flarden geschoten knieschijf.

Dat was tragisch.

Tragisch.

Wat ik wel gemerkt heb door mijn opname, dat is...

Zijn er toevallig psychologen of therapeuten in the house?

Even... Ja, toch een aantal.

Dat is mijn favoriete publiek ter wereld, echt.

Mijn favoriete publiek. Ik zal uitleggen waarom.

Ze zien een mopje dikwijls niet aankomen.

Daar heb ik op de afdeling van geprofiteerd.

Ik had op een dag een heel heftig gesprek met mijn therapeut...

één op één. Het was superemotioneel geweest, ik had keihard moeten huilen.

En in een reflex schoof zij een doos met zakdoekjes over tafel naar mij toe.

Waarop ik zei: Sorry, maar ik ben nu echt niet in de stemming om mij af te trekken.

Dat zien ze niet aankomen.

Op een andere keer vroeg ze me bloedserieus:

Heb je ooit gedacht aan zelfdoding? En ik:

Om eerlijk te zijn niet. Maar als jij vindt dat dat het beste is...

Dat zien ze niet aankomen.

Toen ik uit de psychiatrie was ontslagen wilde ik zo snel mogelijk...

mijn sociale leven op de rails krijgen.

De eerste gelegenheid die ik kreeg, was het trouwfeest van mijn nicht.

En dat begon fantastisch. Ik kwam aan op dat feest...

en alles bleek helemaal, honderd procent vegan te zijn.

Honderd procent plantaardig. Ik vond dat top.

Want ik dacht: Oké, Jens. Jij komt juist uit een depressie...

maar het eten zal in ieder geval triestiger zijn dan jij.

Ik vond dat top.

En pas op, het is niet dat ik mij niet wil aanpassen.

Zeker wel. Je doet op je eigen trouwfeest wat je wilt.

Ik pas mij aan. Maar het was de uitleg die me niet aanstond.

Want mijn nicht had op voorhand tegen mij gezegd:

Op de mooiste dag van mijn leven wil ik geen viezigheid in mijn lijf.

Ik dacht bij mezelf: Melissa, meisje, we hebben allemaal je exen gezien.

Als die je hebben afgereden...

komt het nu niet op een stukje rood vlees meer of minder aan, baby.

Jongens toch.

En dan dat dansfeest. Dat vind ik ook altijd zo'n tristesse.

Dat dansfeest, ik probeer me daar zo ver mogelijk van weg te houden.

Ik pak een pintje en ga ergens in een donker hoekje staan.

Maar met sommige dansen kies je zelf niet of je meedanst of niet, hè.

Op een trouwfeest? De polonaise?

Je kiest zelf niet, hè. Tante Conny kiest voor jou.

Plots werd ik aan mijn plastron meegesleurd...

de droevige draaikolk in die polonaise heet.

Dan moest ik mijn handen leggen op de dikke spekschouders van tante Conny...

terwijl ik in mijn nek de harige klauwen van nonkel Filip kreeg.

En ik wist dat het fout zou aflopen...

want de polonaise werd aangevoerd door Patrick. En Patrick is hilarisch.

'Patrick is nogal hilarisch'. Jullie weten net als ik...

dat in West-Vlaanderen 'hilarisch' betekent:

hij is mentaal gestoord.

En wat doet Patrick nu? Hij loopt met de hele polonaise de vestiaire in.

Ja, maar dat is Patrick. Met Patrick kan je lachen.

Patrick doet eens graag zot. Patrick doet niet zot...

hij is zot. Dat is de nuance.

Gelukkig had iemand de tegenwoordigheid van geest om te roepen: Changez.

Dus iedereen 180 graden. Bam, je bent weer vertrokken.

Dus nu hangt tante Conny aan mijn oorlellen...

en moet ik mijn handen leggen op het bezwete hemd van nonkel Filip.

Die intussen zijn plastron rond zijn kop heeft gebonden...

waardoor ik de hele tijd het uiteinde in mijn gezicht krijg.

En zo loop je rond als een debiel.

Je komt terug op de dansvloer en denkt: het ergste is nu wel voorbij.

De collectieve vernedering hebben we nu wel gehad. Niks van.

Want op dat moment beslist de dj altijd...

dat het tijd is voor de Plopdans.

En volwassen mensen gaan daarin mee, in die Plopdans.

Volwassen mensen doen dan mee.

Karel, de dooppeter van de bruidegom...

die mens is partner in een advocatenkantoor...

met filialen in Tokio, Zürich en Parijs.

Ze hebben een omzet van meer dan 400.000 euro per kwartaal.

Wordt in het weekend rondgereden in een Bentley, heeft vijf eredoctoraten.

En wat is hij nu aan het doen?

Hij gaat zitten met een zucht en stapt rond als een gans. Zeg...

Daar word ik een beetje kwaad van.

Trouwens, waar zitten ze hier in Brugge, de vegans?

Die nog de kracht hebben om... Waar zitten ze?

Niemand.

Nul op de vierduizend man. Of hoeveel volk zit er hier?

Je moet die camera nu niet naar daar draaien.

Niemand. Er zijn een paar mensen echt aan het rondkijken.

Als een soort Gestapo. Waar zitten ze hier?

Je moet niet denken dat ik je door het slijk ga sleuren. Verre van.

Ik heb daar veel respect voor. Ik ga zelfs meer zeggen.

Ik draag ook mijn steentje bij voor het klimaat.

Dat wil ik toch even gezegd hebben.

Ik eet af en toe een stukje vlees, dat geef ik eerlijk toe.

Maar ik draag ook mijn steentje bij voor het klimaat.

Wat ik intussen al jaren doe...

ik pis in de douche. Nog mensen?

Nog mensen die in de douche pissen? Handjes.

Wauw. Prachtig moment.

Eén vent die zijn hand in de lucht wil steken en de vrouw: Laat dat maar zo.

Viezerik.

Ook zonder kijken. Gewoon zijn hand gepakt. Kom.

Nee, ik doe dat al jaren. Dat scheelt honderden liters per jaar.

Graag gedaan, klimaat.

Er is wel een keerzijde van de medaille die ik moet vertellen.

Blijkbaar... Kleine keerzijde.

Ben ik na al die jaren van in de douche plassen zo geconditioneerd...

dat zodra ik nog maar een beetje water op mijn lijf voel...

ik bijna automatisch moet...

Ik heb dat ontdekt op een barbecue.

Het was een stralende dag, we spreken af voor een barbecue.

We zitten aan het aperitief, super gezellig. Iedereen aan het drinken.

Het krioelde daar ook van de kindjes, allemaal aan het spelen en ravotten.

Plots komt er een van die kutkoters naar mij met zijn waterpistool.

Hij spuit in mijn nek, ik voel die straal...

en bijna automatisch begin ik te plassen.

Niet een klein beetje, maar echt veel. Gênant veel.

Het droop door de stoel gewoon op het terras.

Ik wist: Jens, je kunt niet rechtstaan, dan gaat iedereen het zien.

Je kunt ook niet te lang wachten. Want het is warm, ze gaan het ruiken.

Gelukkig kreeg ik op dat moment een briljante ingeving.

Ik dacht: Het krioelt hier toch van de kleine mannen.

Neem gewoon een willekeurige kleine, zet hem op je schoot...

en na twee minuutjes roep je gewoon: Maar bah.

Je doet gewoon alsof die op je heeft gepist. Topidee vond ik dat.

Topidee.

Ik geef wel toe: Mijn vrienden hadden het heel snel in het snotje.