Once Upon My Mother (Ma mère, Dieu et Sylvie Vartan)

Toen mijn moeder zwanger werd van mij, in 1963...

veranderde alles voor mijn familie.

Als gezin met zes kinderen kregen we voorrang bij Sociale Huisvesting.

Dankzij mijn komst konden m'n ouders de immigrantenflat verlaten...

en eindelijk een flat huren, in het 13e arrondissement van Parijs.

Flora...

wil je de kinderen naar school brengen? - Natuurlijk.

Vóór mijn komst was het al vrij druk. Je had Edmond, Richard...

Kom, we gaan. - Nicole, Jacques...

en Jacqueline.

Ik bel bij een buurvrouw, Mme Bentolila. Wilt u m'n man zeggen dat ik ga bevallen?

Nee, val hem daar maar niet mee lastig.

Nee, ik heb hem niet nodig. Wat kan hij doen?

Groeten aan uw vrouw. Laat Jacqueline oefenen voor zangles.

Laat Edmond kort douchen als hij niet in bad wil.

Nicole moet haar acnépilletjes nemen. Richard...

Ga naar het ziekenhuis. - Jaag Richard niet op.

Hallo, Mme Perez.

Toe maar, toe maar. - Door, door, door. Heel goed.

Voilà.

Is het een meisje? - Het is een jongen.

Het is een jongen. Dat is prima, een jongen.

Wat gebeurt er?

Wat gebeurt er? Dokter, wat is er? - Hij heeft een klompvoetje.

Is dat niet goed? - Hij heeft een afwijking.

Roland. - Niet opstaan.

Ik wil m'n zoon zien. Roland.

Maar ondanks drie operaties hing er, tot ieders verbazing...

onder aan mijn been een soort levenloos wezentje.

Als een concept van een voet. Geen hak en helemaal opgekruld.

NAAR EEN WAARGEBEURD VERHAAL

Goed, hij krijgt een orthese, zodat hij kan lopen.

Nee. Nee, Dr Bathany.

Hoezo nee? - Roland gaat lopen.

Toch? Hij gaat lopen, zoals iedereen.

Het is essentieel dat hij niet gaat lopen, om z'n misvorming niet te verergeren.

Hij is niet misvormd. - Dokter...

Als hij loopt zonder orthese, zal dat catastrofaal zijn.

Er mag nooit gewicht op die voet komen. Zodra hij gaat lopen...

moeten we een orthese aanmeten. Zoiets als deze. Of deze.

Als we dat niet doen, volgt er onherstelbare schade.

Wat onherstelbaar is, is dat hij met zo'n orthese nooit echt zal genezen.

Met zo'n ding ben je voor de rest van je leven gehandicapt.

Mevrouw, uw zoon is gehandicapt.

Maklouf... - Ja?

Dit is niet het leven dat ik voor dit kind gewild heb.

Ze weigerde het lot te aanvaarden. Deze frêle vrouw...

die haar vaderland verliet voor een betere toekomst voor haar kinderen...

Goedendag, Mme Perez.

Ging met mij de hele hoofdstad door. - Idiopathische congenitale klompvoet...

met een talipes varus en atrofie van het ledemaat.

Ik kan niks doen, als huisarts. U moet naar een orthopeed.

Ik vind een operatie aannemelijk en daarna direct spalken.

Daarna, afhankelijk van de eerste operatie, een tweede operatie, uiteraard.

Of een tweede oplossing: Operatie, direct tweede operatie en dan spalken.

Jarenlang bezochten mijn moeder en ik talloze specialisten.

Beroemde professoren... - Maar ik kan u meenemen...

naar collega's in Amsterdam.

In mijn auto, bijvoorbeeld. De kleine achterin.

Dat werkt niet. Te gevaarlijk. - De chemie mag niet botsen met...

Ziet u wel? Keuze genoeg.

En sneue kwakzalvers.

In dit stadium kan niemand zijn voet nog corrigeren, die is volledig gevormd.

Uw zoon zal nooit normaal lopen.

U hebt te lang gewacht.

Maar, Mme Perez...

Het duurde zo lang. - En toen?

Sloeg ik schreeuwend de deur dicht. - Maar, Esther...

die assistente kon er niks aan doen. - Ze wist het.

Ik had ze ook voor dieven kunnen uitmaken.

Weet je, wat ik wil zeggen...

is dat, als alle artsen...

wel gefeliciteerd wel gefeliciteerd, Roland

wel gefeliciteerd

Kijk eens aan.

Hij is groot geworden, hè?

Omdat medici geen snelle remedie hadden voor mijn gammele voet...

deed m'n moeder steeds vaker een beroep op de Oppertherapeut.

Dat hij niet uitgelachen wordt en dat hij kan lopen als alle kinderen.

Een teken. Een wonder.

En dat Roland kan lopen. Rennen zelfs.

Dat hij harder rent dan de anderen. En rechtop loopt.

Ze had een missie. - Dat is nu eenmaal de regel, Nicole.

Mijn moeder had zelfs op de radiator in de eetkamer een altaar gecreëerd.

24/7 werden God en al Zijn heiligen door Esther opgeroepen...

om het wonder te verrichten. - Papa, kom, alsjeblieft.

Zo, klaar is Kees. Verder met de gehaktballen.

Je had een oude man met bolle wangen en witte baard: Rabbi Meïr Baal Haness.

Naast hem stond Chaim Pinto, de meneer rechts, met het boek.

En natuurlijk Baba Sali.

Na al haar gebeden rekende mijn moeder, elke ochtend als ik wakker werd...

op niets minder dan een wonder.

Esther, kom op, spelen. - Ga je nog spelen?

Stop met bidden, in hemelsnaam.

Wereldvrede, daar bidt iedereen al om.

Mme Benaoyun doet dat de godganse dag.

Bid dat iedereen in je gezin twee benen heeft.

Ik praat in m'n gebeden nooit over kaarten. Nooit.

Voilà, zo zit het. Jij moet bidden voor zijn been.

Bid alleen voor zijn been.

Nee, ik hoef geen wonder. Nee, hoor. Ik kijk alleen even.

Zou mama's bidden God tegenstaan? - Nou...

eerlijk gezegd is God het vast strontzat.

Welterusten.

Geen zorgen, Mchikpara. De arts waar we net waren is een fraudeur.

Wat is dat, een vrouwdeur? - Een dief.

Willen we verder nog iets?

Mme Perez, de buurt vraagt zich af...

waar u op wacht, wat betreft een brace voor de kleine.

Vijf wortelen en twee courgettes. Dat is alles.

Het kreng.

Zoals ik al meermalen heb gezegd, moet Roland nu toch echt naar school.

Hij moet stante pede een brace. - Echt niet.

Nee. - Jawel. Zeker wel.

De wet vereist dat hij naar school gaat. Het is de wet.

Dat is niet zo. Ik ben prima ingelicht, Mme Fleury.

Wie heeft u ingelicht? - Mme Farhat.

Ze verzekerde me, ze garandeerde me, dat we niets verplicht zijn.

Neem het met haar op. - Goed...

op welk ministerie werkt die Mme Farhat?

Op geen enkel. Ze is mijn buurvrouw.

Mme Perez... - Yasmina weet alles.

Niemand is verplicht een kind naar school te sturen. Er is geen wet.

Dat is onjuist.

Men is verplicht een kind te onderwijzen, dat is de wet.

Het is dus logisch dat u niet anders kunt, dan Roland naar school te sturen.

Dit is vast dringend.

O, Flora. - Sorry dat ik laat ben...

Ik ben in bespreking. Wat is er? - Maar ik moest boodschappen doen.

Kun je me komen helpen? Nu? - Zeker. Ik kom er zo aan. Zo meteen.

Gaat het? Heb ik het goed gezegd?

U woont nu in een republiek.

Er zijn wetten. U moet de wetten van de Franse Republiek naleven.

U bent niet meer in Marokko.

Ik moet gaan. Er is haast bij.

Uw kind kan zich niet ontwikkelen in gevangenschap.

Hij moet de rest van de wereld kunnen ontdekken.

U veroordeelt uw kind tot een ellendig leven.

Voor een tijdje, ondanks talloze consulten bij artsen...

ging ik door met het vegen van het blauwe linoleum in onze flat.

Ik kende elke oneffenheid, elk hobbeltje.

De dorpel in de keuken, die mijn knieën schaafde.

Of de spiegelgladde halvloer...

waar ik inmiddels snelheidsmeester op grondniveau was.

Gevonden.

Wat is dit? Nee. - Wat heb je daar?

Laat los. - Los, die is van mij.

Wat mijn ontwikkeling betreft, in mijn gevangenis, Porte de Choisy...

had ik de mazzel dat, dankzij mijn zussen...

We waren gelukkig. Ik weet het niet. Ik kan hem niks verwijten.

De wereld naar mij kwam. - Ik hou van hem. Wat zat er niet goed?

We waren gelukkig. We zeiden dat we van elkaar hielden...

en we zouden elkaar nooit loslaten. Maar hij dumpte me als oud vuil.

Dag. - Jacqueline.

Met veel belangstelling ontdekte ik Sylvie Vartan...

het idool van mijn zussen en hun vriendinnen.

Zij was de perfecte belichaming, in al haar liedjes...

van de rumoerige puberteit.

Ik was gefascineerd.

Mme Perez, we zullen Roland in een gastgezin moeten plaatsen.

We hebben een dossier samengesteld. We vinden dat u z'n ontwikkeling schaadt.

Hoe kan een moeder de ontwikkeling van haar zoon schaden?

Dat kan niet. - Helaas kan dat wel.

Er zijn moeders die roken, drinken, en die niets om hun kind geven.

En nu hebben we u. Roland had in september naar school gemoeten.

Hij moet leren lezen, net als iedereen.

Straks haalt hij de achterstand nooit meer in.

U maakt van hem een gemarginaliseerde kluizenaar.

Enfin, alles wordt uitgelegd in dit dossier.

Ons comité heeft de situatie zorgvuldig geanalyseerd, met experts.

Wij weten wat het beste is voor uw kind.

En...

u weet wat Roland eet, als ontbijt?

Nee. - Nee? Nee, dat weet u niet.

Staat er in uw dossier wat het betekent als hij aan z'n arm en hand krabt?

Dan zit hij in de rats. Staat erin hoe hij in slaapt valt?

Hij beweegt z'n hoofd zo. Omdat hij anders niet in slaap komt.

Welke soort pasta eet hij?

Welke soort pasta eet hij?

U weet helemaal niks.

Nee. U hebt geweldige theorieën, maar u kent Roland niet.

Ik weet alles van hem. Alles.

Mijn zoon zal op z'n eerste schooldag...

alleen naar school gaan. Lopend.

Ze is gek, dat kreng. Gek.

Je zult een geweldig leven hebben.

Ik beloof je dat je een geweldig leven zult hebben. Ze kletst, dat kreng.

Jij zult lopen.

Jij, Mchikpara, bent voorbestemd voor grootse dingen.

Meer dan wie dan ook.

En je zult zien, we gaan haar vinden, je vrouw.

En ze zal fenomenaal zijn.

Je zult een fenomenale bruiloft hebben.

En fenomenale kinderen.

Ik beloof het, Mchikpara, het wonder zal geschieden.

Wat betekent dat, Mchikpara?

Mchikpara betekent: ik geef je mijn leven.

Het geloof van mijn moeder was groter dan de oceaan.

Kom over drie weekjes terug. - Prima.

Roland? Waar is mijn kleine boef?