ആദ്യത്തെ 200 വരികൾ.
KLEEDKAMER
Niet doodsbenauwd zijn is een kunst.
Wat zou Beyoncé denken voor ze het podium op komt?
Want zij moet wel 900000 danspasjes onthouden.
Denkt ze weleens: Wat als het niet komt?
En ik daar sta alsof ik alles vergeten ben?
Stilte op de set. - Het is zover.
Succes, Judd.
Dames en heren...
een applaus voor Judd Apatow.
Bedankt, Montreal.
Viva Montreal.
Ontzettend bedankt.
Wat geweldig om hier te zijn.
Als kind al wilde ik dit ooit doen.
Dit is dus een heel bijzonder moment voor me.
Dat hier überhaupt ook iemand is. Ik ben niet zo beroemd.
Als iemand me op straat vraagt of ik Judd Apatow ben...
en ik nee zeg, zegt die: 'Oké dan.'
Ik ken mijn plaats in de comedy.
Ik heb namelijk een paar films op Amazon staan.
En ik zie welke films ze aanbevelen op basis van mijn films.
Zo weet ik waar ik ongeveer sta.
'Fan van Knocked Up?
Kijk dan ook eens naar Ernest Pijpt Zichzelf.'
Dat is dus mijn afdeling.
Waarom ik stand-upcomedy doe?
Ik wilde tegelijkertijd mijn loon en mijn zelfbeeld verlagen.
Ik heb twee mooie, grappige en fantastische dochters.
Maude en Iris.
Je kent ze misschien nog van Knocked Up.
Ik woon dus samen met drie vrouwen.
Met drie leeftijden van dezelfde vrouw.
Ze zijn zo mooi en ze hebben zo veel gemeen.
Ze praten over het kleuren van hun wenkbrauwen...
en hun kapsel.
Wat ik ook probeer, ik sta erbuiten.
'Mag je een puistje op je ballen uitduwen?'
Zij zijn zo knap.
Ik ben de lelijke trol in de hoek.
'Als je knap bent, weet je niet of mensen je mogen voor wie je bent.'
Ik breng de helft van m'n dagen in Sephora door.
Achter ze aan de make-upwinkel door.
Ik loop zo vaak in Sephora.
Ik zou er verdomme de vakken kunnen vullen.
De blush van Drew Barrymore hoort hier niet.
Doen jullie aan bingewatchen?
Het is niet zo vanzelfsprekend.
Je bekijkt een hele reeks in een dag en moet dan weer een jaar wachten.
En als de reeks dan terug is, ben je alles vergeten.
Mijn vrouw en ik keken aflevering één van het tweede seizoen van Narcos.
Geweldige reeks.
Maar we dachten alleen:
is Escobar nu goed of slecht?
Dan keken we seizoen twee van Broadchurch.
Na de achtste aflevering zeiden we:
'Hebben we dit al niet gezien?'
Pas na acht uur hadden we door...
dat we het al gezien hadden.
Als m'n dochter kijkt, moeten we meekijken tot de hele reeks uit is.
Ze kijkt nooit korte dingen als Fawlty Towers.
Ze zegt: 'We gaan Friends kijken.'
Wel 390 afleveringen.
We keken dus Friends. En ik zag iets wat ik me niet herinnerde.
Was dit normaal in de jaren 90?
In elke aflevering van Friends...
zie je Rachel haar tepels door haar topje.
Was dat normaal?
Ik wist dat niet. Ik kon mijn ogen niet geloven.
Een T-shirt of denim, elke keer zijn die tepels daar.
We vroegen ons dus af: 'Werd daar toen over gepraat?'
Dus we zochten het op.
'Rachel, Friends, tepels, had nog iemand dit toen door?'
We vonden een heleboel video's met tepels op muziek gemonteerd.
We zaten allemaal te kijken.
Echt leuk om met het gezin samen te doen.
Het leek wel Kerstmis.
Toen keek ik Keeping Up with the Kardashians.
Ik moet wel kijken om bij mijn dochter te kunnen zijn.
Zij kijkt onophoudelijk.
Ik weet er dus alles over, ook al vind ik er niks aan.
Ik zit dus boos te kijken.
'Wat een stom programma.
Die mensen zijn zo leeg.'
M'n dochter: 'Je snapt het niet. Ze hebben hun eigen succes gemaakt.
Zo rot als ze gelijk heeft.
Dus zeg ik: 'Die Kanye gaat Kim nog bedriegen.
Echt wel.
Denk je dat hij Kim niet bedriegt? Echt wel.'
En zij: 'Niet. Z'n mama is gestorven. Hij is een familiemens.'
Ik zeg: 'Weet je wie er ook zo'n familiemens was? Lamar Odom.
Wil je die afleveringen eens terugkijken?
Ook zo'n familiemens...
tot hij in Vegas hoertjes ging neuken en in een coma raakte.'
Waarop zij zegt:
'Papa, ben je dan niet begaan met zijn verslavingsproblemen?
Ze zijn erfelijk.'
Zo rot als ze gelijk heeft.
Haar stem klinkt helemaal niet zo.
Maar zo neem ik wraak op haar.
Door hier haar stem zo na te doen.
Ze heeft eigenlijk een heel tedere stem.
Minzaam en kalmerend.
Maar niet grappig.
Ik heb haar stem voor jullie plezier wat markanter gemaakt.
Wat kijken we nog meer?
Kijkt iemand Love op Netflix?
Synergie
Niet iedereen is even lovend. Ze hebben kritiek op mij.
Ze zeggen: 'Je hebt weer een programma gemaakt...
met een sullige kerel...
die nooit zo'n meisje zou scoren.'
Maar ik ben ook met Leslie Mann getrouwd.
Dus een sullige kerel kan heus wel...
met een knappe, coole vrouw trouwen.
En als ik hier zo rondkijk...
zie ik veel sullige mannen...
met een mooie vrouw.
Ik wil zelfs nog verder gaan.
Eigenlijk zijn alle mannen best lelijk.
En alle vrouwen best mooi.
Ik zie geen enkele man...
die mooier is dan zijn vrouw.
Als ik dit publiek zo bekijk...
Zowat iedereen die hier is...
lijkt op mij.
Net zo matig aantrekkelijk als ik.
Jullie allemaal.
Net mijn klonen.
Meneer, sta eens op.
Sta op.
Ik als ik ging sporten.
Meneer, sta op.
Ik zonder mijn baard en haar.
Blijven staan, meneer.
De kale ik. Jij daar, sta eens op.
Mijn exotischere versie.
Jij daar, sta op.
Min of meer de huidige ik.
Draai jullie nu eens allemaal om.
Het Judd-leger.
We zijn sexy.
Mijn kinderen zien geen verschil tussen Instagram...
en House of Cards of zo.
Voor hen zijn foto's hetzelfde als tv-programma's.
Nog beter zelfs.
Mijn dochter laat me met een grote lach haar telefoon zien en zegt:
'Papa, moet je zien.
Deze hond heeft een rugzak.
Papa, kijk deze geiten eens flauwvallen.
Als geiten bang zijn, dan vallen ze flauw.'
Dus ik kijk...
en zie allerlei boeren tegen geiten roepen tot die zo bang zijn...
dat ze flauwvallen.
Zo.
Maar zo grappig.
Het was grappiger dan alle films die ik ooit gemaakt heb.
Dan zegt ze: 'Kijk, Aziatische baby's.
Die vind ik super.'
Dus volgt ze willekeurige Aziatische vrouwen op Instagram...
die foto's plaatsen van hun...
prachtige Aziatische baby.
'Papa, moet je Satoshi zien, hij is op het strand.
Ik vind Aziatische baby's super.'
Ik vond dat toch een beetje vreemd.
Ik zei: 'Is dat niet racistisch?'
'Het is niet racistisch als je het goed vindt.
Aziatische baby's zijn top. Dat is niet racistisch.'
'Stel dat een Aziatisch meisje...
een Joodse baby zou volgen. Toch raar?'
Ik ben bezorgd en stel me vaak de vraag...
of ik er wel iets van bak als vader.
Ik ben niet de enige, denk ik. Er zijn zo veel nieuwe technologieën, telefoons.
Dat brengt ons in de war. Bederven we ze niet?
Moet ik hun telefoon afpakken?
Of kunnen ze het alleen zo redden in de toekomst?
Alsof ik vader ben in de jaren '50...
en me zorgen maak over de swingende heupen van Elvis.
Dat ze mijn kinderen bederven.
Is dat gewoon idioot van me?
Kan ik er niet beter gewoon over zwijgen tegen hen?
Maar het is moeilijk. Mijn dochter loopt maar selfies te maken.
Ze maakt foto's voor Instagram...
voor Snapchat, voor Twitter.
En ze zijn heel mooi. Echt prachtige foto's.
Maar ze is obsessief op zoek naar feedback.
Dat moet op zo'n kind wegen.
Je moet er de hele dag op je best uitzien.
Toen ik klein was...
keek ik nooit echt naar mezelf.
Ik was er niet mee bezig. Ik zou zeker geen foto's gedeeld hebben.
Als ik iemand in de jaren '70 een foto zou mailen...
zou die denken dat ik gek was.
En zeggen:
'Wat is dit?'
'Gewoon een foto van mijn leven. Toch leuk?'
'Het is fettuccine Alfredo.'
'Ja, mijn middagmaal. Vind je hem leuk, niet leuk?
Zou je hem kunnen doorsturen?
Ik weet graag wat anderen vinden.'
No comments yet. Be the first to leave one.