The Terror

JUNI 1847

ENKELE DAGEN LATER

M'n vlees voor nog een wacht als we hem niet zien.

Henry Lloyd zag hem om vier glazen bij die bult.

Hoe weet hij of dat de beer van Gore was?

Hij droeg zijn medailles.

Ik vraag luitenant Le Vesconte om jachthutdienst.

Ik wil nog een kans.

Robert Ferrier zegt dat jullie hem niet zagen, alleen Mr Goodsir.

Dat mietje weet niet wat hij zag.

We dachten dat het de beer was.

Dat is het ijs, Georgie.

Dat is het ijs maar.

Hoe is dat, een man neerschieten?

Leuker als je het expres doet, kan ik je zeggen.

Je hebt een gave. - M'n moeder was naaister.

Kooicrinolines, een scheur in de reet van je pak.

Maar ze leerde me niet naaien voor een dode Eski-mop.

Is dit alles?

Dat meisje taait af. Ze geven haar alles mee.

Een meisje op een boot.

Dat is pas griezelig.

Roep hem terug.

Er zit nog meer in.

Knip het eruit.

Zoek naar meer.

Lijkt me ivoor.

Hier, nog eentje.

Die man laat bedels vallen als een pruimenboom, Mr Goodsir.

Stop ze terug.

Hoe past hij zo in z'n kist?

Ik heb de spullen van de... Van haar vader, meneer.

Ze zal nu wel graag gaan.

Ze zeggen dat ze kwebbelde tot hij stierf.

Nu is het niks dan stilte.

Het spijt me. Dat...

Dat was alles.

Ik heb er wel eten bij gedaan.

Gecondoleerd, Lady Stilte.

Verzwaar hem en basta.

Ik snap dit niet.

Heeft Sir John dit goedgekeurd?

Ja, Mr Goodsir.

Hij was klein.

Hij verstopt niks.

Ik bedoel dat het wellicht gepaster is...

een gat voor hem te maken?

Een gepaster gat?

Denkend aan de Eskimo-gewoonten.

De inboorlingen denken dat het lijf voelt...

als de ziel al weg is...

volgens dr. MacDonalds verslag.

U hebt met zijn lijk gewerkt. Meent u dat hij wat voelt?

Hebt u in uw eerdere contacten met de Eskimo's...

gemerkt of ze onbarmhartig waren...

als men hun geliefden wat misdeed?

Wraaklustig zelfs?

Ik heb hen nooit wat misdaan, dus weet dat niet.

Is het geen zorg...

dat als dat meisje het redt tot bij haar volk...

ze hen tot wraak oproept?

Moesten we haar ook in het vuurgat gooien?

Ze was geen gevangene, Edward.

De tong van de Eskimo-man was afgehakt.

Wellicht als straf.

Als ze zo hun eigen volk straffen, hoe...

Het ontbijt is klaar.

Jopson, m'n jas. Ik ga naar de Erebus.

Geen escorte benodigd.

U hebt niks te vrezen, luitenant.

Haar volk is te druk bezig met overleven.

Wat zijn uw plannen, Sir John?

Van alles, natuurlijk.

Voor als de schepen vastvriezen.

O, we hebben voor drie jaar proviand.

Vijf met strikte rantsoenering.

Uw reddingsplan.

Wat is uw reddingsplan?

John Ross geeft liever het noorden de schuld...

dan zijn eigen slechte kapiteinsvaardigheden.

Als de pool hem bedwong...

waarom jou dan niet, denkt hij.

Kom eens hier, schat.

Wat is er?

Zingt het? - Het kwettert.

Dit is Jacko.

Schat, die aap is een vrouwtje.

O ja?

Ik heb alle admiraliteitsprotocollen gevolgd.

Er is daar niks.

Hoor je me?

Niks leeft daar.

Niks groeit.

Je moet je schoenen weer eten. Of nog erger.

We zijn verkeerd begrepen, schat.

John Ross is niet de enige.

Van Diemen's Land was een vreselijke klap.

Ik laat geen man meer politiek tegen me bedrijven.

Ik was een goede gouverneur, Janey. - Een geweldige gouverneur.

De geschiedenis heeft alleen wat anders gehoord.

De dood is langzaam in het Grote Witte Niets.

En 134 hongerende mannen worden duivels op het oorlogspad...

te beginnen met je beste vrienden.

Maar over twee jaar, als je terugkeert met de route...

begrijpt niemand ons verkeerd, John.

Dan overwin je ze allemaal.

Ik draag morgen de eredienst op.

Verplicht voor beide schepen. Zeg het de manschappen.

Behalve de mannen in de jachthut.

Die moeten op de beer blijven jagen.

Mag ik binnenkomen?

Ik vraag het alleen omdat het belangrijk is.

Als dat moet.

LUITENANT GRAHAM GORE

En in Jacobs droom zag hij de onzichtbare wereld...

zo immens dat hij...

Ja?

Van hun geraamte gescheiden, toch leven.

De nieuwste onder hen...

onze stralende broeder...

luitenant Graham Gore.

Gecondoleerd, Sir John.

Naast al het andere rouwt u om een vriend.

Bedankt.

Mijn excuses voor het moment van dit verzoek...

maar snelheid is geboden.

Ik wil een slee-patrouille op pad sturen.

Zuidwaarts. Niet om openingen te zoeken.

Maar redding.

Waarheen?

De Hudson's Bay Company-post aan Great Slave Lake.

Als ze nu vertrekken, hebben ze drie maanden...

voordat de winter losbarst.

Dat is 800 mijl, Francis.

Nee.

Ik geef geen toestemming.

Zeg me dat u begrijpt waarom ik dit voorstel.

Je stelt het voor omdat jij een kerel bent...

die het liefst een borrel in één hand houdt...

en een alarmbel in de andere.

Ik stel het voor omdat als de kou aanhoudt...

en we weer moeten overwinteren in dit ijs...

hulp in de lente al onderweg moet zijn, willen we het overleven.

Ik stuur liever nu acht man op een lange, onnodige wandeling...

dan een noodzakelijke te riskeren voor ons allen over een jaar.

Ik sta dat niet toe.

Wat voor teken geeft dat de manschappen?

De manschappen behoeven geen tekenen.

Niemand weet waar we zijn.

Zo zie jij ons dus al.

Redding behoevend.

Ja.

Toch is je voorspelling van vorig jaar...

over die doodenge winter in het pakijs niet uitgekomen.

Niet in de mate die ik vreesde, maar dat verandert...

als het niet gaat dooien.

Een kapitein moet uitgaan van het ergste...

niet van wat hij hoopt.

O, dus nu lees jij mij de les over kapiteinsplichten?

Acht man maar, Sir John.

Er is net genoeg tijd.

Ik heb op deze expeditie al zes man verloren.

Zes.

Jij vraagt me er nog meer te riskeren...

op afgelegen terrein...

waar je weet dat ik al manschappen heb verloren.

Ik wil hier niks over horen. Ik verlies niemand meer, Francis.

We kunnen iedereen verliezen.

Daarom gaat mijn alarmbel, Sir John.

En ik begrijp niet waarom de uwe dat niet doet.

Jij bent een slechte tweede man, Francis.

Je misbruikt je vrijheden.

Je klaagt, veilig achter je speculaties.

Je voorziet rampen die niet gebeuren.

En je zondigt zwak...

omdat je rang je privacy en eerbied geeft.

Je hebt jezelf triest gemaakt...

en afstandelijk en onbemind...

en geeft de wereld de schuld.

Ik ben geen zeeman als jij, Francis.

Dat word ik nooit, maar jij wordt geen commandant.

En als je kapitein is dat deels aan mij te wijten.

De ijdelheid in jouw wereldbeeld.

Ik had je moeten indammen, niet moeten meevoelen...

want jij verwart mijn meevoelendheid met verdraagzaamheid.

Maar er is een grens aan wat ik verdraag.

En die ligt hier.

Sommige dingen konden wij nooit van elkaar worden.

Dat zie ik nu in.

Vrienden van mijn kant...

familie van de jouwe.

Dus laten we ons richten op wat de admiraliteit...

en het leven ons gemaakt hebben.

Daarin moeten we ons best doen.

Daarover moeten we het eens zijn.

Excuseer me.

Ik moet een dienst schrijven voor morgen.

Het wordt de enige lijkrede...

die onze Graham hier krijgt...

en ik wil dat die aanslaat.