Caleb Hearon: Model Comedian

Alles goed, Chicago?

Dank je wel. Heel aardig.

Dank je wel. Fijn om hier te zijn. Fijn dat ik leef, ook.

Ik heb waanideeën. Ik voel me goed.

De wereld staat in brand, maar ik denk: laten we lekker gek gaan doen.

Elke dag voel ik me zo goed...

ondanks alles

Zo goed om hier te zijn. Er gebeurt iets met me...

ik weet niet of jullie dat ook hebben, ik word ouder, ben net 30 geworden.

Bedankt. Ik dacht dat mijn leven voorbij was.

Ik heb er zin in. Hoe ouder, hoe leuker ik mezelf vind...

en de laatste jaren gebeurt er ook iets met me...

Ik begin op mijn tante te lijken.

Het zit nu in stadium vier. Ik ga eraan onderdoor.

Ik verander in een Brenda van de boekhouding.

Ik help je een broek uitzoeken bij Lane Bryant.

Mijn energie gaat die kant op. Laatst zat ik in de auto...

het weer was prachtig, dus met open ramen.

Ik moet nu al huilen.

Snap je wat ik bedoel? Mooi weer is al voldoende.

Als ik wakker word en het is mooi weer, denk ik: Vandaag is geweldig.

Ik reed rond, mooi weer. Het was het gouden uur.

Met open ramen stopte ik bij een stopbord.

Aan de overkant zag ik een vrouw met haar hond met een frisbee spelen.

Ze gooide hem en de hond deed...

Hij ving hem en rende terug.

Ze gooide hem nog een keer, de hond deed...

Klassieker. Hij bracht hem weer terug.

Ik keek ernaar en kreeg waterige ogen.

Ik zei hardop tegen mezelf, alleen in de auto: 'Wat wil je nog meer?'

En ik meende het. Het voelde goed om dat te zeggen.

Dat is wie ik nu ben. Ik kan niet...

Ik denk steeds aan de kleine geneugten van het leven...

en pleziertjes.

Ik ga alleen naar antiekwinkels.

Dat is wat ik doe. Laat je horen.

Ik ga naar antiekwinkels en elke keer, ontelbaar vaak...

pak ik iets kleins, richt me tot een vreemde en zeg: 'Zo schattig.'

'Is dat niet schattig?'

Elke keer zegt diegene: 'Als jij het zegt.'

'Oké...'

Mensen met zo'n speels hart als ik zijn lastig te vinden.

Ik zette laatst een vriend in een Uber.

Ze stapte achterin en het passagiersraam stond open.

Ik leunde naar binnen en zei: 'Voorzichtig, hè. Kostbare lading.'

Hij keek me aan en zei: 'Wat?'

'Mijn fout, maat.

Blijkbaar heb jij niet dat lichtje in je...

dat ik overal mee naartoe mee. Geen zorgen, lieverd.'

Het is...

Ik praat graag face-to-face met mensen.

Ik ben graag in het moment. Ik ben niet zo'n beller.

Online word ik alleen maar geroosterd.

Ik word geroosterd door mensen...

die niet eens in de keuken zouden mogen zijn.

Mensen die niet in de keuken zouden mogen zijn...

leggen me het vuur na aan de schenen.

Echt grappig, want voorheen werd ik daar heel boos over...

vooral omdat als ze me online roosteren,

ze meteen over 'dik' beginnen.

Ik vind dat zo saai.

Ik probeer de 'jij bent dik'-aantijgingen...

al 29,5 jaar te verslaan.

Het is saai. Ik denk: Het zal wel.

Doe je huiswerk en zeg iets wat me kan raken.

We weten dat ik dik ben, maar als je zou zeggen:

'Ik zag deze gast in het water springen, en hij deed dit...'

dat zou me raken.

Dat zou me vernietigen...

of als je iets over m'n gewicht wilt zeggen...

zeg dan niet: 'Je bent dik.' Maar: 'Jij gaat naar Chick-fil-A...

bestelt de nuggets en vertelt jezelf dat ze gezond zijn.'

Dat doe ik ook.

Ik eet 30 nuggets en zeg: 'Goed gedaan, maatje.'

'Oké, gezondheidskoning.'

Echt waar. Ik word niet meer boos op mensen die op het internet...

gemeen tegen me zijn. Mijn toorn is veranderd.

Als mijn fans me niet kunnen verdedigen, dan word ik boos.

Snap je?

Iemand reageerde op een video:

'Ik snap de hype rondom deze gast niet. Hij is zo lelijk.'

Ik las dat en dacht: Goed bezig.

Ik dacht: Laat maar gaan.

Toen zag ik een reactie daarop van een fan, hij zei:

'Hij is een komiek, geen model.'

Wat? Nee.

Echt niet. Mijn kantoor. Nu.

Naar mijn kantoor. Nee.

Wat is hij?

'Hij is een komiek.'

Soms, als ik niet kan slapen, blijft dat maar malen.

Ik probeer te slapen. 'Hij is een komiek.'

Zes martelwoorden, het ene nog pijnlijker dan het ander...

gemaakt om mij te raken.

Zoals dat gedicht: Hete koop: Babyschoenen, nooit gedragen.'

'Hij is een komiek, geen model.' Waarom rijd je me niet gewoon dood?

Het is vast mijn hemelse en joviale gezicht.

Of mijn jolige Midwesterse aangezicht.

Mensen denken alles te kunnen zeggen, en dat klopt ook wel. Ik doe niets.

Ik hoor de raarste dingen van mensen.

Laatst moest ik optreden in Kansas City, waar ik woon en ik...

En...

Heel lief. Haal ze hier weg.

Dit is mijn verhaal.

Ik zat dus in een bar in Kansas City, en ik drink nooit veel.

Ik ben een lichtgewicht, echt waar.

Ik zat daar en als ik een halve cocktail en een hijs van een joint neem...

kom ik in de Roze Panter-modus.

En dat is als ik na een halve cocktail de rest van de avond...

'Wie wil me, wie wil me?'

Ik ben niet te stoppen.

Die avond was ik in Roze Panter-modus.

Ik was aan het speuren, sluipen en aan het glibberen.

Ik bewoog me langs de muren.

Ik liep buiten in Roze Panter-modus...

ik zou naar vrienden gaan in een andere bar.

Ineens hoorde ik iemand roepen: 'Hé, kom eens hier.'

Het was een oudere, blanke heteroman en ik dacht: Kan leuk zijn en...

Ik wilde weten wat er was, ik ben nieuwsgierig...

dus ik ging naar hem toe en hij legde zijn handen op mijn schouders.

Ik weet het. Stel je voor dat je Caleb bent.

Ik ben in de Roze Panter-modus en zijn handen liggen op me.

Hij keek me aan en zei: 'Je ziet eruit alsof je te veel gedronken hebt.

Doe me een plezier, niet autorijden, oké?'

Ik huil makkelijk, dus...

Ik dacht: Hij en ik, twee stofdeeltjes op een rots in de ruimte.

Dat hij zo om me gaf, dat vond ik zo mooi...

en het raakte me zo, ik wilde... ik ben ook een poëet...

Ik wilde hem de schoonheid en onwaarschijnlijkheid...

van onze ontmoeting uitleggen...

dat hij om me gaf als een gevechtsbroeder.

Maar voordat ik iets kon zeggen zei hij, met zijn handen op mijn schouders...

terwijl er drie vrouwen met korte rokjes

voorbij liepen: 'Ha-cha-cha.'

Zelfs mannen in films mogen dat geluid niet meer maken...

al sinds de jaren 70.

Dat is vrouwenhaat. Dit is...

Hij zei: 'Humina.'

Rol je tong op, vriend. Wat...

Denk je dat meiden van 20 jaar jonger zeggen: 'Ja, toch.'

Gekkigheid. En ik ben nog steeds in Roze Panter-modus, dus...

ik denk bij mezelf: Caleb, zeg iets. Wees geen omstander, zoiets?

Ik pep mezelf op, ik wil hem tuk hebben, mijn broeder van zojuist.

Maar voordat ik iets kan zeggen, hoor ik de drie meiden...

synchroon roepen: 'Fuck you.'

Echt, hè? En ik dacht: de meiden redden zich wel.

Op een 'sisters komen voor zichzelf op'-manier.

'Ze hebben dit onder controle.'

Ik probeer...

Ik word rustiger naarmate ik ouder word.

Ik word telkens weer cooler. Ik mag mezelf wel.

Elk jaar mag ik mezelf meer. Ik leer over mezelf.

Ik mag de mensen om me heen. Ik weet wat ik doe. Als kind niet.

Toen was ik een kleine dictator.

Op mijn vijfde was ik 'scherp op de rekeningen.'

Begrijp je wat ik bedoel? Ik wist wat er speelde.

Nu doe ik een soort Benjamin Button.

Ik ben in de 30, ik hou van kleuren.

Ik zoek dingen om rustiger te worden en dat word ik ook.

Toen ik tien was, vroeg ik voor kerst een klembord.

Wat moest hij klemmen? Ik tekende raceauto's.

'Ja, ik weet niet, man. Het is wel goed.

Het volgende kwartaal meer, als dat lukt, denk ik.'

Het was bizar.

Op mijn 15e vroeg ik een zakenpak.

Hij had geen zaken lopen.

Maar ik wilde er één en we hadden geen geld.

We waren arm, mijn moeder was een alleenstaande ouder.

Ze voedde mijn broer en mij op, had drie banen en ging naar school.

Helemaal.

Genoeg. Het is mijn show.

Als ze applaus wil, moet ze naar een open podium.

Ja, toch?

Scherp je vaardigheden aan, lieverd. Ik weet het anders ook niet.

Ze is de beste. Pakken zijn duur.

Toen ik om dat pak vroeg, zei ze:

'Ze zijn nogal duur. En ik vraag me af... Waarom heb je er een nodig?'

Ik zei: 'Stomme trut.

Sorry dat ik groter ben dan dit dorp.

Laat me met rust. Ga maar weer werken.'

Ze zei: 'Oké, klinkt goed, lieverd.'

Dat ging op de middelbare school verder.

Als tiener deden al mijn vrienden coole dingen, seks, drugs en alcohol.

Ik probeerde mijn intense gedrag uit bij de studentenraad.

Je kent zo'n kind vast wel. Elke ochtend om 7.00 uur...

stond ik voor een klaslokaal, en zei: 'Interessant...

dat jullie tijd hadden om dit weekend te feesten.

Ik zag alle Snapchats.

Maar niemand had tijd om te helpen met de versiering voor het gala.

Maar iedereen zal daar zijn, toch?

Ik doe mijn deel. Mrs. Smith doet haar deel.'

Ze zit in de hoek, en denkt: Pak ze.

Ja, laat het ze voelen.

Ze denkt: Nog twee jaar tot mijn pensioen. Pak ze maar.

Ik hoefde geen preek te houden. Ik vroeg of ik dat mocht doen.

Ik draag mijn pak.

'Ik kreeg hem.'

Het was een lastige tijd voor me. Ik was een slechte vriend, echt.

Een slechte vriend. Toentertijd, op school...

was ik alleen, op fysiek vlak probeerde ik niets.