Miracle: The Boys of '80

Ik besef nu...

als ik terugkijk...

waarom dit veel meer was dan alleen maar een hockeywedstrijd.

In een ander jaar...

met een andere tegenstander, in een andere tijd...

was dit verhaal heel anders geweest.

Het hele land was in de ban van die wedstrijd.

Het brengt nog steeds een glimlach tevoorschijn bij mensen.

Die pure vreugde.

Het bracht ons terug naar onze roots...

en naar wat we hoopten weer te zijn.

Als land hadden we iets nodig om ons goed over te voelen.

En dat waren wij.

EEN NETFLIX-DOCUMENTAIRE

We staan aan de vooravond van een uniek sportmoment.

Een evenement dat geen introductie of opsmuk nodig heeft.

De VS en de Sovjet-Unie op het ijs in Lake Placid, New York.

De VS is de duidelijke underdog.

We waren gewone jongens, geen supersterren.

Kerels met een broodtrommel en helm.

Ze moeten de Russen verslaan, het beste team ooit.

Iedereen verwachtte een slachtpartij. Zo dominant was het Sovjet-team.

De ultieme confrontatie, Rusland tegen de VS.

In Lake Placid lijkt de Koude Oorlog weer op te laaien.

Het was meer dan ijshockey. Het was onze cultuur tegen die van hen.

IJshockey zat niet in ons DNA...

maar op dit unieke moment kon het niet anders.

We hadden het lef om te geloven dat we konden winnen.

En weet je wat?

Het land was van: 'Reken maar van yes.'

Het was geen wedstrijd maar Amerikaanse geschiedenis.

Slapshot, en hij werd erin afgebogen.

Gered door Craig, nog een schot van Petrov.

USA. USA.

Pavelich pakt hem af. Vooruit naar Schneider.

Slapshot gaat erin.

Zo'n wedstrijd maak je maar één keer in je leven mee.

In de aanval. Silk, de voorzet.

Doelpunt. Het staat gelijk.

De VS stevent misschien wel af op de grootste verrassing...

in de recente Olympische geschiedenis.

Als men vraagt: 'Wat kan dat overtreffen?' Zeg ik: 'Niets.'

Geloof je in wonderen?

We zijn er, Buzz. -Leuk om terug te zijn.

O, daar is vak zes. Daar zat onze familie.

Daar zaten ze. Halverwege, weet ik nog. -Ja, daar.

Het lijkt hier kleiner.

Ik herinner me hoe oorverdovend het was.

USA. USA.

Je kon het voelen als je hier zat.

En ik zat hier heel vaak, maar...

Nu ik hier ben...

denk ik veel meer aan deze jongens en onze onderlinge band.

We hadden geen flauw idee dat het zo zou aflopen.

We wisten dat de mensen in Lake Placid en thuis enthousiast waren...

maar we hadden geen flauw benul...

dat dit evenement zo'n impact zou hebben.

In die tijd was er niet veel om te juichen.

Je wordt wakker, kijkt naar het nieuws. Daar werd je niet vrolijk van.

Wij waren toen een katalysator die...

Die iedereen weer wat tot leven bracht.

Dat uitgerekend ijshockey het land zou verenigen... verraste ons allemaal.

1-1. Nog tien en een halve minuut in de eerste periode.

Voor 1980 telde de VS nauwelijks mee in de ijshockeywereld.

Afgebogen het doel in.

Jullie winnen vast.

Het Amerikaanse team worstelt.

De VS maakt geen schijn van kans.

De tegenstander schoot drie keer vaker op doel.

De VS begon de wedstrijd als duidelijke underdog.

IJshockey was een nichesport in Amerika.

Men speelde het niet in Mississippi of Texas.

Ik werkte sinds eind '73 bij de Globe.

Ik was een van de ijshockeyverslaggevers en de VS was zeker tweederangs.

We waren de nummer zeven of acht van de wereld.

Iedereen dacht: die jongens zijn kansloos.

De Sovjets waren het allerbeste team en waren in 1980 niet te stoppen.

Ze leken zelfs beter te worden.

Ze wonnen alles. Ze waren ongenaakbaar.

Maar 1980 was een thuiswedstrijd.

Wat als we 15-1 verliezen van de Russen op tv?

Het Olympisch Comité van de VS vreesde een afgang. Het roer moest dus om.

Ik speelde voor de VS op het WK van '79 en werd daarna assistent-coach.

We mochten van geluk spreken als we wonnen. Wat bijna nooit gebeurde.

Er moest iets veranderen.

Herb was de ideale persoon, omdat hij ideeën had.

Jullie treden toe tot een broederschap van ijshockeyers uit Minnesota.

Niets in jullie leven zal jullie trotser maken, heren. Laten we gaan.

Toen Herb coachte, was Minnesota op dreef.

De periode-Brooks was er een van dominantie.

Ze wonnen de universiteits- competities in 1974, 1976 en 1979.

Hij was de beste coach van het land, en hij bracht een heel nieuw speelsysteem.

Het wordt meer schaatsen, meer passen.

Zonder het fysieke aspect...

Mijn vader was een geboren coach...

en extreem competitief.

Ik bedoel, niemand was competitiever dan hij.

Hij was zeer georganiseerd.

Zestig, zeventig wedstrijden spelen en dan naar de Spelen...

Dat was nieuw.

Voor de meeste atleten hier is het Nationaal Sportfestival in Colorado...

het begin van een droom.

De kans om voor hun land uit te komen op de Spelen.

De VS won voor het laatst ijshockeygoud in 1960, in Squaw Valley.

De ploeg van Herb Brooks staat voor een enorme opgave in Lake Placid in 1980.

We willen jullie wat beelden laten zien.

Jeetje, wie is dat?

Alle jongens hier vechten voor een plek.

Je hoopt dat je een van de 25 bent die het team halen.

Is dat Janny? -Dat is Janny.

Waarom wisten we allemaal dat jij dat was? -Omdat hij zat.

Volgens de Olympische regels destijds, mochten sporters niet betaald worden.

Dus NHL-spelers waren per definitie uitgesloten.

Het Amerikaanse team bestond dus volledig uit amateurs.

Jonge underdogs die niet voor het geld speelden.

Ik deed er alles aan om klaar te zijn voor de selecties.

Ik trainde dus harder dan ooit.

Ik zou het gespannen enthousiasme noemen.

Het is jouw moment.

Ik wilde per se het Olympische team halen.

We begaven ons op onbekend terrein.

Het was nieuw voor ons allemaal.

Ze kozen 26 jongens.

Maar er waren maar 20 plekken voor de Spelen.

Je wist niet of je bij de laatste 20 zat.

Als de beste spelers strijden om 20 plekken, dan ben je zenuwachtig.

Herb hield een bootcamp van zes maanden.

Hij wilde echt een team van die jongens maken.

De grootste uitdaging noemde hij 'regionalisme'.

We willen het allerbeste team hebben.

De Universiteit van Minnesota, en de staat zelf...

leverden veel spelers aan de nationale en Olympische teams.

MINNESOTA GOUDEN STAAT

De harde kern van de ploeg kwam uit Minnesota.

Logisch, want zij waren net kampioen geworden onder Herb.

Waren jullie de top van universitair ijshockey?

Wij dachten graag van wel.

We hadden een heel goed team.

Alleen al een uitnodiging krijgen voor de Olympische selectie...

was al een droom die uitkwam.

Er waren vier jongens van Boston University.

Ikzelf...

Jack O'Callahan...

Mike Eruzione...

en Jim Craig.

Er heerste een gezonde rivaliteit tussen het oosten en het Middenwesten.

Wij uit Boston moesten niets hebben van die Minnesota-gasten van Herb.

Die Minnesota-jongens vonden zichzelf heel wat...

en noemden de Boston-jongens cake-eters.

Ze vonden ons kakkers. Is dat iemand van een privéschool?

Boeien. Ze zijn zo dom. Ik mocht ze gewoon niet.

Herb zei:

'De jongens in het team mogen elkaar niet.'

Velen waren aartsrivalen voor ze hier kwamen.

De groep moet één worden.

Anders verliezen we van onszelf.

Voor de Spelen hebben we wel 60 oefenwedstrijden gespeeld.

Dat was slopend.

We gingen naar Europa en speelden in Nederland, Noorwegen en Finland.

De wedstrijd tegen Noorwegen was een belangrijke graadmeter...

want we zouden hen ook op de Spelen treffen.

De jongens wilden graag naar huis, maar er zaten mooie meisjes op de tribune.

Ze zaten daar van: 'O, kijk die eens.' Weet je wel?

Ik zag Herbie overkoken van woede.

Het werd een gelijkspel, 3-3.

Na afloop schudden we de Noren de hand, gaan van het ijs...

en ineens klonk het: 'Blijf op het ijs.'

Ze namen het niet serieus en speelden niet fel genoeg.

Alsof ze vrij hadden.

We moesten Herbies doen. Vernoemd naar onze geliefde coach.

Zware sprint-oefeningen.

Naar de blauwe lijn en terug. Dan naar de rode lijn en terug.

Dan naar de verste blauwe lijn en terug.

Naar de overkant, boarding aantikken, terug.

De man van de ijsmachine zei: 'Jullie moeten weg.'

En hij doet alle lichten uit.

Maar Herbie laat ze in het donker eindeloos doorschaatsen.

Naggy, de dokter, zei: 'Herbie, dit overleven ze niet.'

En hun sticks knalden steeds tegen de boarding.

En Herb zei:

'Als ik nog één zo'n knal hoor, schaats je tot je erbij neervalt.'

We moesten dat meer dan een uur doen.

Toen we eindelijk terugkwamen in de kleedkamer, zei hij:

'Speel morgen weer zo, dan doen we dit opnieuw.'

De volgende dag wonnen we met 8-0.

Ik zei meteen: 'Ik ga niet je beste vriend zijn.

Ik bewonder jullie talent, en daarom ga ik je tot het uiterste drijven.'

Ik zag hoe ze over hem dachten.

Ze mochten hem niet.

'Haten' is een groot woord, maar het was zwaar om onder hem te spelen.

Hij was doodeng.

Noem je dat haken? Let verdomme op je spel.

Ze klaagden over één of twee jaar onder hem spelen bij de universiteit.

Nou, probeer maar eens 20 jaar met hem samen te leven.

Speel als bezetenen. Verdomme.

Herb had een intensiteit...

die ik daarna nooit meer bij iemand heb gezien.

Kom op zeg, Stan. Dit is geen basketbalwedstrijd.

Ik dacht gewoon dat hij gek was. Hoe kun je zo ongelukkig zijn?

Herb gaf je altijd het gevoel dat je nooit goed genoeg was.